บทที่ 7 น้องเมา

ฝั่งของเรรันต์ หลังจากแอลกอฮอล์เข้าปากไปไม่รู้กี่แก้วต่อกี่แก้ว ดูเหมือนเธอจะไม่เป็นตัวของตัวเอง มันรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก ความร้อนวูบวาบที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างกายทำปฏิกริยาก่อให้เกิดเลือดฉูบฉีดเต็มไปหมด

เธอไม่เคยรู้สึกสนุกขนาดนี้มาก่อน สนุกชนิดที่ว่าไม่ต้องคิดอะไรเลย จากที่เคยเต้นไม่เป็น กลับโยกย้ายส่ายสะเอวเสียจนหลุดโลก ทำผู้ชายที่เดินผ่านไปผ่านมา แม้แต่นั่งอยู่เหลียวหลังมองแต่เธอเป็นตาเดียวกัน

ท่ามกลางแสงไฟสลัว บวกกับเสียงเพลงกระหึ่มสร้างความหึกเหิมให้กับคนเมาอย่างเธอเต็มที่ ยิ่งทำให้เบสภาคภูมิใจ ยิ้มกรุ่มกริ่มพร้อมคิด ไม่เสียแรงที่ได้เรรันต์มาเป็นแฟน เธอทั้งสวย ทั้งเซ็กซี่ ใครเห็นก็ต่างพากันอิจฉาตาร้อนเขา หากแต่ทว่า คงไม่ใช่คนนี้แน่นอน ที่มีความรู้สึกต่างกันลิบ เขายืนกอดอกดูอยู่ไกล ขมวดคิ้วชนกันเป็นปม จ้องเรรันต์ตาเขม็ง ไม่พอใจสุดๆที่เห็นน้องสาวนอกสายเลือดของตัวเองทำตัวแบบนี้ สวมชุดเว้าหน้าเว้าหลัง มือซ้ายถือแก้ว มือขวาคล้องแขนผู้ชาย ซึ่งในสายตาคนอื่นอาจจะมองดูดี หรือคิดแบบไหนเขาไม่อาจรู้ได้ แต่สำหรับเขา..มันไม่ใช่เลย

ตัดสินใจเดินดุ่มๆ เข้าไปหา ก่อนจะกระชากแขนเธอเต็มแรง

“รันต์ กลับบ้าน !!!”

ท่ามกลางความตกใจของเธอ ที่ยืนอยู่ดีๆ ในจังหวะกำลังกระดกแอกลฮลล์เข้าปาก ร่างกลับปลิวไปตามแรง เสียจนน้ำในแก้วกระเพื่อมหกเต็มหน้า

“อะ อะไรเนี่ย แค่กๆๆ”

คิดจะหันไปเหวใส่ กลับต้องตกใจ

“เฮือก! พี่คิม! O.O”

มันคือความตกใจประหนึ่งพายุเฮอริเคน เรรันต์ถึงกับตาเหลือกเมื่อเห็น เกือบสำลักน้ำบรั่นดี เธอจำได้ เพียงแต่ยังไม่สร่างเมา ถึงเมื่อครู่จะมีบ้างความเกรงกลัว ทว่า พอหายกลับโก่งตัวขำซะงั้น

“อะฮ้า พี่เก่งจังเลย หาหนูเจอด้วย”

วางแก้วในมือลง ก่อนจะหันมายิ้มทะเล้นกับคิมหันต์ ที่ยืนขมวดคิ้วดูยุ่งเหยิง ท่ามกลางความงงของเบส ซึ่งยืนมองอยู่ใกล้ๆ คิมหันต์ละสายตาจากน้องสาว หรี่ตาไปมองเขา ถามเสียงห้วน

“นายเหรอ ที่พาเธอมา”

“เอ่อ...” พยักหน้าแทนคำตอบก่อนหลบตา

“ทำไมไม่ให้เธอโทรมาขออนุญาตที่บ้านก่อน ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมา รับผิดชอบไหวรึเปล่า”

“ขะ ขอโทษครับ”

เพราะเขารู้ว่านี่คือพี่ชายของเรรันต์ แฟนที่เพิ่งจะคบเมื่อวันก่อน เลยไม่กล้าเถียง ได้แต่ก้มหน้านิ่งยอมรับผิด เหตุผลเพราะจริงๆแล้ว อย่างเขาพูดมันก็ถูก เขาไม่น่าถือวิสาสะพาเธอมาเลย

“เบส”

และในขณะที่คิมหันต์กำลังจะคาดโทษเบสด้วยสายตาอยู่นั้น กลับต้องมาชะงัก เมื่อเรรันต์เผลอทำท่าจะเซเข้าไปหาเบส แต่เจ้าตัวกลับยื้อไว้แล้วดึงมาหาตัวเองแทนเสียก่อน

เบสถึงกับดวงตาเป็นประกาย เพราะท่าทางที่พี่ชายเธอทำ บ่งบอกไม่ใช่แค่ความห่วง ทว่ามันมากไปกว่านั้น ทำให้เบสเริ่มไม่พอใจขึ้นมาจริงจัง ก็ตอนนี้ ที่เรรันต์โงนเงนไปซบอกเขา ส่วนเขาใช้มือรั้งหัวเธอแนบชิดไว้ หวังให้นิ่งที่สุด

ถึงนี่จะเป็นพี่ชาย แต่เบสก็รู้สถานะดี..ว่ามันไม่ได้แท้ และที่สำคัญ.. ผีก็มักจะเห็นผีด้วยกันอยู่แล้ว

“ผมว่า...” ทำท่าจะท้วง

“นายกลับไปเถอะ เดี๋ยวพี่พาเธอกลับเอง”

พี่ชายคิดไม่ซื่อในสายตาเบส กับแทรกเขา ด้วยสีหน้าที่เย็นชา และพร้อมจะมีเรื่องได้ตลอด

ยิ่งสร้างความมั่นใจให้กับเขา แต่ไม่กล้าที่จะแย้ง ไม่ใช่เพราะกลัว..แค่มันยังไม่ถึงเวลา ได้แต่เงียบไว้ แล้วปล่อยให้พี่ชายที่โคตรจะแสนดี พยุงแฟนสาวเขาออกไป

..ด้วยท่วงที่ ถูกเนื้อถูกตัวซะเต็มประดา ท่ามกลางความงุนงงของคนที่เห็นในผับ ที่ต่างก็คิดเหมือนกันว่า

สรุปแล้ว..คนไหนแฟน???

ขณะอยู่ในรถ จะบอกว่าเรรันต์เมาน้อยก็ไม่ได้ เพราะเธอซนมาตลอดทาง หนักสุดถึงขนาดเอี่ยวตัวมาหมุนพวงมาลัยเล่น เกือบหักหลบรถที่สวนแทบไม่ทันไปหลายครา ทำเอาคิมหันต์เหงื่อแตกซิบๆ ปวดหัวเป็นพัลวัน

...เขาไม่รู้มาก่อน เรรันต์เวลาเมาจะเป็นถึงขนาดนี้ ...

จนกระทั่งเขาต้องเอ็ดตะโรเธอจริงจังบ้าง เธอถึงจะงอนยอมหลับไป

“เฮ้อ หมดฤทธิ์สักที”

ก่อนจะอุ้มลงมาจากรถหลังถึงที่หมาย ในขณะคนอื่นในบ้านหลับกันไปหมดแล้ว เนื่องจากว่าระหว่างเดินทางมาคิมหันต์โทรกลับมารายงานเสียก่อน ทุกคนเลยหมดห่วงกันไป

“ตัวก็เล็กเท่าลูกแมว แต่ทำไมมันหนักจังวะ”

คิมหันต์บ่นอุบ ใช้มือข้างเดียวอุ้มประคองเรรันต์ไว้ ส่วนอีกมือนั้นกำลังวุ่นวายอยู่กับการไขลูกบิด และมามีปัญหากับลัคกี้อีกตัวจนได้ ที่พอบานประตูถูกเปิดออกมาเท่านั้นแหละ มันก็เห่าเอาเป็นเอาตาย

“ชู่ว..หลบไป เดี๋ยวแม่เหยียบซะหรอก”

นั่นเลยทำให้คนเมาในอ้อมแขนสลึมสลือ ผงกหัวขึ้นมามอง ทั้งที่ยังมึนงงอยู่ การเมาครั้งนี้หนักถึงขั้นทำร่างบางอ่อนปวกเปียก หมดแรงแม้แต่จะยืนเอง ปล่อยท่อนแขนเรียวทิ้งตัว แล้วแต่คนอุ้มจะพาไปไหน

“ฮ่ะๆๆ ลัคกี้ เห่าเจ้าของตัวเองเหรอ”

เซปักเข้าให้กลางอกแข็ง ทำเอาคิมหันต์สะดุ้ง ใช้มือกันไว้ เกรงว่าเธอจะล้มลงแค่ตัวเองไม่พอแต่จะพาเขาล้มด้วย

“ค่อยๆเดินนะ”

หวังดีพยุงไปที่เตียง หวังจะพาเธอนอน แต่ทว่า..

“เหวอ..”

พลั่ก!

เท้าเขากลับสะดุดเข้ากับหมาในจังหวะที่มันวิ่งแซงมาพัน ล้มตามเธอไปด้วย

ชายหนุ่มถึงกับค้าง นอนแน่นิ่งเสมือนร่างกายถูกปิดสวิตส์ เพราะไอ้ภาชนะที่รองรับเขาอยู่หลังจากที่ล้ม มันคือหน้าอกอวบหยุ่นของเรรันต์เต็มๆ

ทุกอย่างเงียบ แม้กระทั่งหญิงสาว เปลือกตาหวานปิดสนิทไม่รู้เรื่อง ไร้การตอบสนอง เสมือนว่าทุกอย่างทั้งหมดที่อดทนมา จะมาหยุดได้ต่อเมื่อร่างนั้นมาล้มลงบนเตียง มีเพียงเสียงครางที่เท่านั้นที่ยังงึมงำอยู่

คิมหันต์เม้มปากแน่น ค่อยๆยันตัวขึ้นมาด้วยตัวเอง จัดท่าให้ร่างบางนั้นนอนให้ดีกว่านี้ เขาถอดรองเท้าให้ พลางยกมันขึ้นมาวางบนเตียง ดึงผ้านวมมาห่มทิ้งท้าย จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ดูเหมือนความต้องการของเขาจะไม่เป็นไปตามเป้า เมื่อมือบางยกขึ้นมาตะปบชายเสื้อ

ผลลัพธ์ต่อจากนั้นถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังเอือก

“เดี๋ยวค่ะ พี่คิม”

งานเข้าแล้วไง!