บทที่ 4 แฟนคนแรก

หลักจากเบสโพล่งประโยคขอคบหากับเรรันต์ออกมา แบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว นอกจากมีปากกาที่หลุดจากง่ามนิ้วทั้งห้าแล้ว ยังมีปากที่อ้ากว้างค้างของเธอด้วย

เธอถึงกับไปต่อไม่ถูกได้แต่นั่งอ้ำอึ้งอยู่อีกฝั่งของคนพูด เบสปั้นหน้าขอความเห็นใจสุดๆ เรียกคะแนนน่าสงสาร จากสายตาละห้อยนั้นของเขา

เพราะไม่อยากได้ยินคำปฏิเสธจากเธอเลย ในขณะหญิงสาวเหมือนจะใบ้กินไปแล้ว เธอเอาแต่หลบตา จนกระทั่งนานเกินไป ทำให้คนใจร้อนอย่างเบสทนรอไม่ไหว ต้องยื่นนิ้วชี้ตัวเองเข้าไปเกี่ยวนิ้วก้อยของเธอขึ้นมาเขย่า

" นะ รันต์นะ เบสชอบรันต์จริงๆ อย่าใจร้ายกับเบสเลย "

" แต่ว่า .."

" นะ ให้โอกาสเบสเถอะนะ "

" คือ.."

" นะ... "

เบสขัดคอเธอทุกทาง ดักทางเธอซะตันแบบนี้ ทำเอาสาวน้อยตาหวานถึงกับช่างใจ ตอนนี้เบสไม่ต่างกับเด็กน้อยขี้อ้อนร้องขอขนมเลย เธอมองหน้าเขาพร้อมครุ่นคิด สักพักนัยย์ต่ก็เกิดประกายขึ้นมา เสมือนนึกอะไรบางอย่างออก

...บางทีเบสอาจจะช่วยให้เธอลืมความรู้สึกดีๆที่มีต่อคิมหันต์ก็ได้ ...

ก่อนเม้มปากแน่นตัดสินใจพยักหน้า

" ก็ได้ "

เบสถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำนี้

" จริงเหรอ จริงๆนะรันต์" เขย่ามือเธอรัวๆ " ฮ่ะๆๆ ขอบคุณนะ ขอบคุณ "

เขาดีใจจนออกนอกหน้า เผลอดึงมือเธอขึ้นมาจูบ

" เบส.. -///-"

ก่อนคนตาหวานจะชักมือกลับด้วยความเคอะเขิน เบิกตาโตใส่แกมตำหนิทันที

" เห้ย โทษที เบสดีใจมากไปหน่อย งั้นตอนกลับบ้านให้เบสไปส่งรันต์นะ "

" เราเอารถมา ตะกี้บอกไปแล้วนี่ "

" ทราบครับ เบสหมายถึงขับตามหลังรันต์ไปไง "

จบประโยคนี้ เรรันต์ถึงกับขมวดคิ้วอีกระลอก

"ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวนายแม่เห็นเราจะโดนเอ็ด "

" เบสอยู่ในรถ นายแม่รันต์จะเห็นด้วยเหรอ เบสขับผ่านไปก็ได้นี่ ไม่จอดหรอก นะ "

" เอ่อ.."

" นะๆ ได้มั้ย "

" อือ ก็ได้ "

เหมือนเคย สุดท้ายก็กลายเป็นเรรันต์ที่ต้องเป็นฝ่ายยอมในลูกตื้อของเขา

" งั้นไปยืมหนังสือเถอะ ก่อนที่ห้องสมุดจะปิด"

" อื้ม ^^"

...บ้านจรัญทิพย์...

ระหว่างเบสขับรถตามมา เรรันต์กังวลตลอดทาง เธอกลัวคุณนายอารีย์จะรู้และเห็น เลยเอาแต่ชำเลืองมองผ่านกระจกหลัง ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จนกระทั่งถึงที่หมาย เบสทำตามอย่างที่เขาว่าจริงๆ พอเธอเปิดไฟเลี้ยว เขาก็ขับเลยไปเลย

เรรันต์มาถึงฟ้าก็มืดค่ำแล้ว กิจวัตรประจำของเธอ ปกติเดินเข้าบ้านจะต้องแวะดื่มน้ำในครัวก่อนทุกครั้ง ถึงจะขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าแล้วลงมาทานข้าว ไม่ว่าจะดึกแค่ไหนเป็นอันว่าคนใช้จะต้องเห็นเธอ และได้ทักทาย

ทว่า..วันนี้ไม่เหมือนเช่นเคย หญิงสาวกลับเลือกที่จะเดินผ่านห้องรับแขก ซึ่งในระหว่างเดินนั้น เธอไม่ทันสังเกต ว่าใครบางคนซึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว กำลังมองเธอ

และเหมือนจะเห็นตั้งแต่เธอเลี้ยวรถเข้ามาแล้ว แถมยังเห็นไปถึงรถที่ตามหลังเธอมาอีกด้วย!

รถคันทั่วไปหากผ่านหน้าบ้านจะไม่ชะลอ ไม่วกกลับมาเป็นรอบที่สอง ในระยะเวลาไล่เลี่ยกันเช่นนั้น

หญิงสาวเดินอาดๆเข้ามา ตั้งใจจะขึ้นห้องไปเคลียร์รายงาน แต่แล้วจังหวะที่เธอกำลังจะเดินขึ้นบันได กลับต้องชะงัก เพราะประโยคเรียบทุ้มนี้

" เรรันต์ " ที่เรียกเธออยู่ข้างหลัง​

มันคือเสียงของใครสักคน ที่สัญชาตญาณเธอคุ้นเคย แต่ไม่เหมือนเก่า เรรันต์ยืนชะงักค้างเพียงอึดใจเดียว ก่อนจะหมุนตัวกลับไปอย่างไว

ไปเห็นร่างสูงเผยรอยยิ้มในวินาทีแรกให้เห็น แค่มุมปากเท่านั้น ด้วยท่วงท่านั่งชิลล์อยู่บนโซฟากับชุดดำทั้งชุด ทำเรรันต์ถึงกับอ้าปากค้าง วินิจฉัยหน้าของเขา กวาดมองไปทั่วทุกตารางนิ้ว เพื่อความมั่นใจ ก่อนจะเบิกตาโตโพลง

" สบายดีไหมคะ.."

เขาเลิกคิ้วถาม ไม่ทันจะจบคำด้วยซ้ำ เรรันต์ลืมตัว ทิ้งสัมภาระที่กอดอยู่ทุกชิ้น เพื่อถลาเข้าไปหา ก่อนจะทุ่มน้ำหนักตัวใส่เขาเต็มๆ

" พี่คิม!!! "

จนแผ่นหลังชายหนุ่มถึงติดพนัก ก่อนเขาจะอมยิ้มกว้างต่อความบ๊องของเธอ แต่ไม่คิดจะดันออก ปล่อยให้เรรันต์กอดอยู่อย่างนั้น

จนกระทั่ง...

" โตขึ้นเยอะเลยนะเรา.."

"............"

" ตัวหนักชะมัด"

" อุ๊ย..ขอโทษค่ะ "

คนถูกกอดเขินอายเพิ่งนึกขึ้นได้ ผละตัวออกเปลี่ยนเป็นท่าคุกเข่าพลางยิ้มเขิน หลุบตาลงนิ่ง ในขณะที่เขามองเธอไม่วางตา ก่อนจะยื่นเรียวนิ้วมาเชยคาง แล้วยิ้มกว้างซะจนตาหยี หญิงสาวจึงแก้เขิน แสร้งหันเบือนหน้า ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงรวดเร็ว

" เอ่อ.. พี่คิมมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ หนูไม่เห็นรู้เรื่องเลย "

เธอถามเสียงตะกุกตะกัก พลางเบิกตาโต เมื่อคิมหันต์ลุกขึ้นยืนบ้าง

ว้าว... ดูดีจัง....

ผู้ชายตรงหน้าไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เขาสูงขึ้น ขาวขึ้น และที่สำคัญเป็นหนุ่มขึ้น ภายใต้เสื้อหนังแบรนด์เนมตัวนั้นเผยให้ดูออกว่ามันต้องซ่อนเร้นแผงอกที่ผ่าเผย กับก้อนเนื้อเป็นมัดๆไว้ข้างในแค่ไหน...

" เพิ่งจะถึงนี่แหละ"

ก่อนจะสลัดความคิดนั่นออกแทบไม่ทัน เมื่ออยู่ๆ คิมหันต์ขมวดคิ้วถาม

" หืม...เป็นอะไรหรือป่าว"

เพราะเห็นว่าเธอตาโตเกินปกติ และนานเกินไป

" ปะ เปล่าค่ะ "

ทว่าดูเหมือนคนตัวสูงจะรู้ทัน

" ฮ่ะๆๆ บ๊องเอ๊ย"

เขายื่นมือมาขยี้หัวเธอแรงๆ พลางขำในความเปิ่น ย่อถอยไปก้าวนึง แสร้งทำเป็นมองพร้อมแซว ทำเอาเรรันต์ถึงกับหน้าบึ้ง

" เปลี่ยนแต่หน้า ตัวไม่เปลี่ยนเลยว่ะ เล็กยังไงก็เล็กอย่างนั้น"

" อ่าว..."

" ฮ่าๆๆ "

คนแซวโก่งตัวหัวเราะร่วนก่อนเปลี่ยนเรื่อง

"เอ้อ..พี่มีของมาฝากเราด้วยนะ"

" จริงเหรอคะ"

" มาสิ พี่พาไปดู "

เขาบอก ก่อนถือวิสาสะยกแขนตัวเองขึ้นโอบไหล่น้องสาว พาเดินขึ้นบันไดไปพร้อมกัน

ท่ามความสนิทที่ยังเหมือนเดิมสำหรับคิมหันต์ แต่ทว่า..ใจเรรันต์กลับเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว ณ จุดๆนี้....

ตึก ตัก ตึก ตัก

แอด..

ประตูที่ถูกเปิดออก กลับเป็นห้องของเรรันต์ ที่ถูกคิมหันต์แอบเข้าไปไขเซอร์ไพร์สเธอ ตั้งแต่เมื่อไหร่เธอเองก็ไม่รู้

วินาทีแรกที่เดินเข้าไป เรรันต์ยังคงงงคิมหันต์ไม่หาย ลุ้นตลอดทางเขาจะซื้ออะไรมาฝากเธอ

ในเมื่อมองไปรอบๆไม่เห็นว่ามันมีอะไรพิเศษสักอย่าง จนกระทั่งคนข้างๆเอ่ยเรียกชื่อ แล้วมันออกมานั่นแหละ เธอถึงจะเข้าใจ

" ลัคกี้ ลัคกี้อยู่ไหนเนี่ย ออกมาโชว์ตัวหน่อย"

โฮ่ง!!!

" หมา.."

เธอครางออกมาเสียงแผ่ว เปลี่ยนเป็นยิ้มหวานก็ตอนเห็น หลังมันส่งเสียง ก่อนจะวิ่งออกมาจากใต้เตียงภายหลัง

" ลูกไซบีเรียน!! อร๊ายยยย "

ด้วยความดีใจทำเรรันต์เผลอถลาเข้าไปอุ้มมันขึ้นมา ในขณะที่มันเองก็เหมือนจะชอบเธอเช่นเดียวกัน

เพราะมันเลียหน้าเลียตาเธอใหญ่

" น่ารักจังเลยค่ะ ^^"

" ชอบไหม "

" ชอบสิคะ.." เธอบอก พลางปล่อยมันลง ช้อนตาขึ้นมาถาม ในขณะมือยังคงเกาหัวมันอยู่ "พี่คิมรู้ได้ไงคะ ว่าหนูชอบพันธุ์นี้ "

" แล้วมันถูกไหมล่ะ"

เขาย้อนถาม ทำเธอยิ้มตาหยี คิมหันต์ถึงกับนิ่ง เผลอก้มมองเธอไม่วางตา ในใจนึก เรรันต์เด็กน้อยกะโปโลในสายตาเขาเมื่อก่อน ดูโตเต็มวัยแล้วสวยขนาดนี้เชียวเหรอ

ไม่น่าเชื่อ..เพียงแค่เธอยิ้ม โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไปเลย

" เรรันต์ ปีนี้หนูอายุเท่าไหร่แล้วคะ "

" ยี่สิบ.."

เรรันต์ยิ้มตอบ แต่ทว่ายังตอบไม่ทันจบ อยู่ๆโทรศัพท์คนถามดังแทรกขึ้นมาซะก่อน หลังเห็นชื่อปลายสาย สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที แววตาแตกต่างจากการมองเรรันต์ในทุกๆครั้ง พลางกดรับ

" ครับ แพรว.."

นั่นทำหัวใจหญิงสาวกระตุก

...เสียงผู้หญิง...

(@//#$=/"@)

แค่เสียงเล็ดลอดออกมา ถึงไม่ได้ใจความ แต่ก็พอจะทำให้เธอรู้ ความรู้สึก เวลารอบๆตัวราวกับถูกหยุดได้

" หืม.. ยังไงนะ "

" โอเค งั้นรออยู่ที่นั่น เดี๋ยวผมจะรีบออกไป "

จบบทสนทนา คิมหันต์เป็นฝ่ายตัดสายก่อน ท่าทางร้อนรน ก่อน หันมาสบตากับเรรันต์

" เดี๋ยวพี่มานะ "

บอกเธอแค่นั้น ก่อนจะพรวดพราดออกไปทันที

ทิ้งเธอนั่งเม้มปากแน่น ก้มหน้านิ่ง เริ่มสับสนกับอาการของตัวเองเบื้องหลัง

คนชื่อแพรวนี่ใช่ไหม แฟนของเขา นี่หล่อนกลับมากับเขาด้วยเหรอ

" เฮ้อ.."

คิดจนรู้สึกว่ามันเริ่มปวดหัว เรรันต์จึงถอนหายใจแรง หยุดความคิดตัวเองไว้แค่นั้น แล้วจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำตามปกติ เพียงแต่วันนี้เธอเลือกที่จะนอนเลย ไม่ได้ลงไปกินข้าวอย่างเช่นทุกๆวัน