EP : 5 เป่าผมให้

EP : 5 เป่าผมให้

“เมฆามากินข้าว” ขวัญเดือนเดินขึ้นไปเรียกเมฆาที่อยู่บนห้อง หลังจากที่เธอทำอาหารเสร็จแล้ว

“ครับ” เมฆาร้องบอกพร้อมกับรีบเดินออกมาจากห้องไปด้วย

“เพิ่งอาบน้ำเหรอ” ขวัญเดือนเอ่ยถามเพราะเห็นผมเปียกๆ ของเมฆา

“ครับ” เมฆาตอบกลับไปนิ่งๆ แล้วเดินตามขวัญเดือนไป ก่อนจะต้องหยุดชะงัก เมื่อร่างบางหยุดอยู่ที่หน้าห้องของตัวเอง

“เข้ามาสิ เดี๋ยวพี่เป่าผมให้” ขวัญเดือนไม่ว่าเปล่า จูงมือเมฆาเข้าห้องไปทันที พร้อมกับดันร่างสูงให้นั่งลงกับเก้าอี้ ก่อนจะทำการเป่าผมให้กับเมฆา เห็นเมฆาเป็นแบบนี้แล้วคิดถึงน้องๆ ของเธอจริงๆ

“ขอบคุณครับ” เมฆาที่นั่งนิ่งมาตลอดก็พูดขึ้นมาเมื่อผมของเขาแห้งแล้ว อันที่จริงเขาไม่ชอบไดร์ฟเป่าผมเท่าไร แต่เพราะไม่อยากขัดใจความหวังดีของอีกฝ่ายก็ยอมนั่งเงียบๆ

“ไปกันเดี๋ยวอาหารเย็นหมด” ขวัญเดือนบอกก่อนจะพากันลงไปด้านล่าง ที่ตอนนี้เธอตั้งโต๊ะเอาไว้แล้วเรียบร้อย

สามวันต่อมา

“พรุ่งนี้จะไปมหาลัยกี่โมง” หลังจากที่ทั้งสองกินข้าวเสร็จแล้วก็พากันมันนั่งกินผลไม้ที่หน้าทีวี จากนั้นขวัญเดือนก็เอ่ยถามเมฆาที่นั่งกินผลไม้ โดยที่สายตายังคงจ้องมองทีวีอย่างตั้งใจ

“แปดโมงครึ่งครับ” เมฆาเอ่ยบอกพลางรับผลไม้จากขวัญเดือนที่ส่งมาให้กับเขาไปด้วย

“อืม เดี๋ยวพี่ไปส่งแล้วกัน” ขวัญเดือนพยักหน้ารับก่อนจะพูดขึ้น เพราะจะให้อีกฝ่ายขึ้นรถไปเองก็ยังไงอยู่

“ครับ” เอ่ยตอบรับเบาๆ อันที่จริงเขาว่าจะซื้อรถเป็นของตัวเอง แต่ในเมื่อได้ยินว่าขวัญเดือนจะขับรถไปส่งเขาก็เลยเปลี่ยนใจไม่ซื้อดีกว่า

“ไปๆ ขึ้นห้อง พรุ่งนี้เราต้องตื่นเช้า” ขวัญเดือนเอ่ยบอกพลางดันหลังของคนตัวสูงไปด้วย เธอว่าเธอสูงแล้วนะ เจอเด็กคนนี้ไปเธอดูตัวเล็กไปเลย ตัวสูงกว่ากุมพาอีก

“อยู่อีกนิดเดียวไม่ได้เหรอพี่ หนังใกล้จบแล้วนะ” เมฆาเอ่ยบอกป่นอ้อนนิดหน่อย ซึ่งอันที่จริงเขาอยากอยู่กับขวัญเดือนให้นานขึ้นกว่านี้ต่างหาก

“ไม่ได้ๆ สี่ทุ่มแล้วเนี่ย” ขวัญเดือนบอกพลางดึงให้เมฆาลุกจากโซฟาแทน แต่เพราะเมฆาเกร็งแขนเอาไว้ เลยทำให้เธอดึงอีกฝ่ายไม่ขึ้นแถมเธอยังล้มลงไปทับเด็กหนุ่มอีกต่างหาก

พรึ่บ!

“เอ่อ โทษที เจ็บหรือเปล่า” ขวัญเดือนรีบลุกจากตักของเมฆาทันที ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

“ไม่ครับ” เมฆาตอบก่อนจะยอมลุกขึ้นอย่างว่าง่าย แล้วเดินขึ้นห้องไปอย่างเงียบๆ ไม่ได้หันไปมองร่างบางที่ทำหน้าร้อนใจอยู่เลยสักนิด

“ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย” ขวัญเดือนเอ่ยขึ้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เธอยังจำมันได้ติดตาเลยแม้จะแค่ชั่ววูบเท่านั้น แต่มันเด่นชัดในความทรงจำของเธอเป็นอย่างมาก

รุ่งเช้ามาถึงร่างบางที่เตรียมอาหารง่ายๆ เอาไว้ให้กับเมฆา ที่ตอนนี้กำลังเดินลงมาจากบันไดเธอก็กวักมือเรียกทันที

“มานี่เดี๋ยวพี่ผูกเนคไทให้” ขวัญเดือนเอ่ยบอก เพราะเห็นว่าเขายังไม่ได้ผูกเนคไทเลยคิดว่าผูกไม่เป็น เพราะน้องชายของเธอก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

เมฆาเดินไปให้ขวัญเดือนผูกเนคไทให้อย่างว่าง่าย ซึ่งอันที่จริงแล้วเขาก็ผูกเป็นนะ แต่คิดว่าจะไปผูกตอนขึ้นรถเท่านั้นเองเพราะกลัวจะสาย แต่ไม่คิดว่าขวัญเดือนจะอาสามาผูกให้เขาเอง

เฮ้อ ทำไมชอบทำดีแบบนี้กับเขานักนะ ไม่รู้หรือไงว่าเขาน่ะ คิดมากขนาดไหนที่ต้องรู้สึกแบบนี้กับภรรยาของน้าตัวเอง

“กังวลอะไร” ขวัญเดือนเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเมฆาขมวดคิ้ว เธอส่งกล่องแซนวิชให้กับเมฆก่อนจะเดินออกนอกบ้านเพื่อเตรียมขับรถไปส่งเด็กหนุ่ม

“ไม่ลืมอะไรใช่ไหม” เธอถามเมื่อเมฆาขึ้นรถมาแล้ว

“ไม่ครับ” เมฆาตอบเพราะเขาเตรียมของใส่ในกระเป๋าตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

ขวัญเดือนขับรถมาส่งเมฆาที่หน้าตึกตามที่เมฆาบอก ก่อนที่เมฆาจะลงจากรถเธอดึงแขนอีกฝ่ายเอาไว้ แล้วเอื้อมมือไปเช็ดลอยเปื้อนที่มุมปากของเมฆาแล้วบอกยิ้มๆ

“เลิกแล้วไลน์มาบอกพี่นะ”

“ครับ” เมฆาตอบกลับไปเบาๆ แม้จะอายที่ตัวเองถูกเช็ดริมฝีปากให้ก็ตาม เขาลงจากรถเพื่อจะไปหาที่รอแสงเหนือ ก่อนที่จะเข้าร่วมกิจกรรมของมหาลัยในวันเปิดเทอมวันแรก

“ไง มึงมานานหรือยัง” ไม่นานแสงเหนือก็มาถึงพร้อมร้องถามเพื่อนไปด้วย

“เพิ่งมา” เมฆาตอกลับก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วพากันเดินไปรวมตัวตามที่พวกรุ่นพี่บอกให้ไปรวมตัวกัน

“ไหนดูสิว่าวันนี้มีงานอะไร” ขวัญเดือนเอ่ยขึ้นเมื่อเช็ดเมลของตัวเองว่าจะมีใครจ้างให้ทำงานหรือเปล่า สรุปก็คือวันนี้เธอว่างงาน เลยทำให้ต้องมาไปรดน้ำต้นไม้แล้วมาทำความสะอาดบ้าน ก่อนจะมานั่งที่โซฟาอย่างเหนื่อยๆ

“ใกล้ได้เวลาแล้วนี่” ขวัญเดือนพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าใกล้ได้เวลาเลิกเรียนของเมฆาแล้ว เธอเลยรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำใหม่ เพราะตอนนี้ตัวของเธอมีเหงื่อเต็มไปหมด อีกอย่างเธอว่าจะไปหาอะไรกินข้างนอกด้วย วันนี้ขี้เกียจทำอาหารเนื่องจากใช้แรงงานตัวเองเกือบทั้งวัน

‘ผมเลิกแล้วครับ’

เมื่อเห็นข้อความขวัญเดือนก็รีบแต่งตัวทันที ก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วเดินลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าเมฆาจะรอเธอนาน จากนี่ไปมหาลัยมันไม่ไกลหรอก สิบห้านาทีก็ถึง

ขวัญเดือนขับรถมาที่หน้าตึกเหมือนเดิม ไม่นานเมฆาก็เดินมาที่รถอย่างรวดเร็วสีหน้าเหมือนกำลังหนีใครสักคน

“เป็นไงบ้าง” ขวัญเดือนเอ้ยถามพร้อมกับออกขับรถไปด้วย

“ก็ดีครับ” เมฆาตอบพลางมองอีกฝ่ายที่แต่งตัวด้วยชุดใหม่

“วันนี้เราจะไปหาอะไรกินกันที่ห้าง” ขวัญเดือนเอ่ยบอกทันที เมื่อเห็นสายตาของเมฆาที่มองเธออย่างสงสัย

“ครับ” เมฆาตอบอย่างไม่เรื่องมาก

ขวัญเดือนขับรถไม่นานก็ถึงห้าง ทั้งสองพากันลงจารถทันที จากนั้นขวัญเดือนก็พาเมฆาเข้าร้านชาบูที่ตอนนี้เริ่มมีคนเยอะแล้ว ถ้าช้ากว่านี้มีหวังต้องยืนรอแน่นอน