EP : 4 เรียกพี่ได้หรือเปล่า

EP : 4 เรียกพี่ได้หรือเปล่า

ใช้เวลาไปนานเท่าไม่รู้เพราะขวัญเดือนไม่ได้สนใจใครอีกเลยตั้งแต่เริ่มทำงาน เพราะเมื่อออกแบบเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมองจันทร์เจ้า ก่อนจะมองรอบโต๊ะก็พบว่าสองหนุ่มหายไปแล้ว

“พอได้ไหม”

“อ่า ได้ๆ ชอบใจมากนะ ใช้แกทำงานให้มันเร็วกว่าไปจ้างคนอื่นจริงๆ” จันทร์เจ้าเอ่ยชมเพื่อนทันทีเพราะเผื่อว่าขวัญเดือนจะลดราคาให้เธอยังไงล่ะ

“สามสิบห้าล้าน อย่าลืมล่ะ นี่ลดให้แล้วนะ เดี๋ยวฉันให้ลูกน้องเริ่มงานอีกสองอาทิตย์นะตกลงมั้ย” ขวัญเดือนบอกเพราะยังไงก็เพื่อนกัน เพราะยังมีคนรอให้เธอออกแบบตกแต่งภายในให้เยอะมาก จะหาเวลาว่างแบบนี้ไม่ได้ง่ายๆ อีก ช่วงนี้เธอก็หยุดรับงานแล้วนะ แต่เพื่อนสาวคนนี้ก็ยังจะให้เธอทำงานให้ได้

“ตกลง” จันทร์เจ้าบอกพร้อมกับโอนเงินไปให้เพื่อนสาวทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา ที่ถือว่าถูกสุดๆ เมื่อเทียบกับคนอื่นแล้ว ถึงแม้จะมีเงินเยอะ แต่เธอก็งกอยู่ดี ซึ่งเธอก็ไม่ต่างจากขวัญเดือนมากนัก

“แล้วสองคนนั้นหายไปไหน” ขวัญเดือนถามพลางนั่งดูน้ำที่ละลายไปแล้วอย่างเสียดาย

“เห็นว่าเมฆาอยากได้รองเท้า แต่ไม่รู้ว่าร้านอยู่ตรงไหนฉันก็เลยให้เหนือพาไปน่ะ” จันทร์เจ้าที่ได้ยินแบบนั้นตอบเพื่อนทันที

ขวัญเดือนพยักหน้ารับ ก่อนจะเช็ดดูข้อความนิดหน่อยเผื่อมีใครติดต่องานมาในช่วงที่เธอหยุดรับงาน

“แล้วนี่ เมื่อไรจะกุมจะกลับมาล่ะ เห็นไปทำงานแต่ที่ต่างประเทศ แล้วที่นี่แกจะท้องได้ยังไง” จันทร์เจ้าเอ่ยถามขวัญเดือน เพราะนี่ก็แต่งงานมาได้ห้าหกเดือนแล้วกุมพาก็เอาแต่ไปทำงานที่ต่างประเทศ แล้วแบบนี้ขวัญเดือนจะท้องได้ยังไงกันละเนี่ย

ขวัญเดือนที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มแห้งๆ ทันที เพราะรู้เรื่องนี้ดี มันจะเป็นไปได้ยังไงกันเล่า เฮ้อ เรื่องของเธอกับกุมพานั้นมันไม่ใช่เรื่องยากอะไรหรอก แต่ก็ไม่อยากจะบอกใครเหมือนกัน เรื่องนี้ทั้งเธอและกุมพาต่างก็รู้ดีอยู่แก่ใจ

“เดี๋ยวถึงเวลามันก็มีเองนั้นแหละ” ขวัญเดือนบอกจันทร์เจ้าอย่างแถๆ พร้อมกับดูดน้ำจนหมดแก้ว เธอว่าจะไปจ่ายเงินแต่เพราะจันทร์เจ้าบอกว่าจะเลี้ยง เธอเลยไม่ต้องจ่ายค่าน้ำ เบื่อพวกคนรวยแต่ก็งกอย่างจันทร์เจ้าจริงๆ

“เราเดินไปหาสองคนนั้นกันเถอะ เห็นเหนือบอกว่าเมฆายังเลือกไม่ได้เลย” ขวัญเดือนพยักหน้ารับ เพิ่งจะรู้ว่าคนแบบเมฆาจะเป็นคนเรื่องเยอะแบบคนอื่นเขาด้วย ถ้าเป็นเธอก็คงมองๆ ก่อนจะเลือกมาลองใส่สองสามคู่แล้วค่อยซื้อนั่นแหละ

“เอาคู่นี้มั้ย” ขวัญเดือนเดินไปหาทั้งคู่พร้อมกับพูดขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือไปจับอีกคู่หนึ่งที่เธอคิดว่ามันเข้ากับเมฆา เพราะเมฆาเป็นคนผิวขาวและอีกอย่างก็เป็นเพราะว่าเมฆานั้นเป็นคนครึ่งด้วย

“งั้นเอาคู่นี้ครับ” เมฆาบอกพนักงานเมื่อขวัญเดือนเป็นคนเลือกให้เขาเอง

ซึ่งแสงเหนือที่เลือกเป็นเพื่อนอยู่ต้องนานได้แต่เบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ เพราะก่อนหน้านี้เขาช่วยมันเลือกตั้งนานไม่มีคู่ไหนถูกใจมันเลย พอขวัญเดือนเลือกให้เท่านั้นแหละ มันก็หยิบคู่ที่เขาเคยบอกว่าเหมาะกับมันแล้วบอกพนักงานหน้าตาเฉย

“งั้นยังไงฉันกลับก่อนนะแก” จันทร์เจ้าบอกพร้อมกับเดินออกจากร้านพร้อมกับน้องชาย

เหนือแสงที่หันมามองเมฆาแวบหนึ่งก่อนจะรีบเดินตามจันทร์เจ้าไป เพราะปล่อยให้เดินคนเดียวไม่ได้ เดี๋ยวผู้ชายเข้ามาจีบ

“อยากจะกินอะไรก่อนไหม” ขวัญเดือนหันไปถามเมฆา หลังจากที่เดินไปชำระเงินกับพนักงานเสร็จแล้ว

“ยังครับ” เมฆาตอบกลับไปสั้นๆ เพราะเขายังไม่หิวจริงๆ

ขวัญเดือนพยักหน้ารับเมื่อได้รับคำตอบ งั้นไปซื้อของสดแล้วเอาไปทำที่บ้านก็แล้วกัน

ทั้งคู่เดินออกจากร้านรองเท้าก่อนจะแวะซื้อของสดที่ซุบเปอร์มาร์เก็ตในห้าง จากนั้นก็พากันกลับ

ส่วนเมฆาไม่ได้พูดอะไรมาก เขาได้แต่ช่วยขวัญเดือนเข็นรถเข็นตามหลังคนร่างเล็กกว่าตัวเองเป็นเท่าตัวไปเงียบๆ

“สองทุ่มค่อยลงมาแล้วกัน ถ้าหิวก็กินขนมรอก่อนนะ” หลังจากที่เดินเข้ามาให้บ้านขวัญเดือนก็หันมาบอกเมฆาที่ถือของช่วยเธออยู่

“ครับ” เมฆารับคำก่อนจะเดินตามร่างเล็กเข้าไปในครัวพร้อมกับของมากมายลงกับโต๊ะ แล้วเขาก็ยืนมองน้าสะใภ้ของตัวเองจัดของเข้าตู้เงียบๆ เพราะไม่รู้จะต้องทำอะไรบ้าง

“เป็นอะไร เหม่อเชียว”

เมฆาสะดุ้งขึ้นมาทันทีเมื่อรับรู้ว่ามีคนมายืนอยู่ข้างหน้าของเขา มือบางที่ดูเหมือนจะบอบบางกำลังลูบหัวของเขาอย่างอ่อนโยน พร้อมกับใบหน้าสวยกำลังมองเขาด้วยสีหน้าอ่อนโยนเหมือนกัน

“เปล่าครับ”

“หรือว่าเริ่มหิวขึ้นมาแล้ว” ขวัญเดือนตั้งข้อสั่งเกตเพราะกลัวว่าเมฆาเริ่มหิวแล้ว แต่ไม่กล้าบอกเธอเพราะเกรงใจ

“เปล่าครับ”

พอขวัญเดือนได้ยินเมฆาตอบกลับมาแบบนั้น เธอก็คิดว่าเมฆาเป็นอะไรไป อันที่จริงเธอไม่ใช่คนละเอียนอ่อนแบบนี้หรอก แต่เพราะไม่รู้ว่าทำไมกับชายหนุ่มตรงหน้านี้เธอจะต้องใส่ใจเป็นพิเศษ หรืออาจจะเป็นเพราะเมฆาเป็นหลานของกุมพาก็ได้ เธอต้องได้ใส่ใจเขาแบบนี้

“มีอะไรก็บอกน้าได้นะ” ขวัญเดือนเอ่ยขึ้นเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายไม่กล้าบอกเธอ เธอลูบหัวเมฆาเบาๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะผละออกมา

“ขวัญ”

“หือ” ขวัญเดือนแทบอยากจะไม่เชื่อหูของตัวเองเลยด้วยซ้ำ เมื่อได้ยินเมฆาเรียกเธอแบบนั้น เธอหันไปมองเขาอย่างสงสัยว่าทำไมเขาต้องเรียกเธอแบบนั้น ไม่ใช่ว่าเมฆาต้องการจะปีนเกลียวเธอหรอกนะ

“ผมเรียกน้าว่าพี่ขวัญได้หรือเปล่า”

พอขวัญเดือนได้ยินประโยคต่อมา ก็พอจะเข้าใจว่าเมฆาต้องการอะไรทันที

“ได้สิพี่ไม่ซีเรียสอะไรอยู่แล้ว” ขวัญเดือนบอกพร้อมกับยักไหล่ไปด้วย ก่อนจะเดินไปปอกมะม่วงเพื่อจะเอาไปกินตอนดูหนังในช่วงดึก

“พี่ขวัญ”

“ว่า” เธอพูดขึ้นโดยที่ไม่ได้หันไปมองคนที่เรียกตัวเองเลยสักนิด เพราะยุ่งกับปอกมะม่วงอยู่ เลยไม่ได้เห็นสีหน้าของเมฆาที่ยิ้มที่มุมปากออกมานิดๆ

“ผมอยากกินพะแนงหมู” เมฆาพร้อมกับจ้องมองแผ่นหลังเล็กอย่างรอคอยคำตอบ

ซึ่งขวัญเดือนที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารับ เพราะเธอกำลังคิดเมนูอยู่ว่าจะทำอะไรให้เมฆากินดี ส่วนตัวของเธอเป็นคนกินอะไรก็ได้อยู่แล้วเรียกง่ายๆ ก็คือว่าเลี้ยงง่ายนั่นแหละ

“พี่ขวัญ”

“อยากกินอะไรล่ะ” ขวัญเดือนถามพลางยิ้มนิดๆ พร้อมกับคิดว่าเมฆาเป็นเด็กน่ารักกว่าที่คิดซะอีก

“เปล่าครับ ผมแค่เรียกเฉยๆ” เมฆาที่ได้ยินขวัญเดือนถามแบบนั้นก็ยิ้มออกมานิดก่อนจะตอบกลับไป เขาคิดว่าการมาอยู่ที่นี่มันดีกว่าที่คิดซะอีก มีน้าสะใภ้ที่สวยแล้วยังใจดีอีกต่างหาก