EP : 6 รุ่นพี่

EP : 6 รุ่นพี่

“อยากจะไปซื้ออะไรมั้ย” ขวัญเดือนถามคนข้างกาย เพราะตอนนี้เธอกินชาบูอิ่มแล้วก็เลยคิดว่าจะเดินเล่นต่อสักหน่อย

“ไม่มีครับ” เมฆาตอบเพราะเขาไม่มีอะไรจะซื้อจริงๆ

“งั้นเดินเล่นก่อนนะ” ขวัญเดือนบอกเพราะวันนี้เธอง่วงๆ ยังไงก็ไม่รู้ หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเธอทำงานทั้งวัน แล้วกินชาบูเยอะๆ ก็เลยรู้สึกง่วงกัน

“ครับ” เมฆาตอบรับสั้นๆ ก่อนจะหน้าเบื่อทันที เมื่อเห็นกลุ่มรุ่นพี่ที่คณะ อุตส่าห์หนีมาแล้วยังมาเจอที่นี่อีก

“อ้าว น้องเมฆา” หญิงสาวร้องทักด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนจะมองไปยังหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะคนที่เธอสนใจนั้นคือเมฆา

“สวัสดีครับ” เมฆาบอกพร้อมกับไหว้อีกฝ่ายไปด้วยสีหน้านิ่งๆ ไม่ได้แสดงอาการอย่างอื่นอะไรออกไปเลยแม้แต่นิดเดียว

“แล้วตกลงน้องเมฆาจะเป็นเดือนหรือเปล่าคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเสียงหวาน จนเพื่อนในกลุ่มอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น

“มึงนี่ก็จะเอาน้องให้ได้เลยสินะ”

“แหมมึงก็พูดไป” พูดพลางยิ้มหวานขึ้นไปอีก

“ไปหาไอ้แสงเหนือดีกว่านะครับ” เมฆาบอกก่อนจะคว้ามือของขวัญเดือน แล้วเดินจากไปทันที ไม่ได้สนใจคนทั้งห้าอีกเลย

“ทำไมไม่อยากเป็นเดือนล่ะ” เมื่อเดินพ้นจากห้าสาวคนนั้นแล้ว ขวัญเดือนก็เอ่ยถามทันที

“ไม่ชอบครับ” เมฆาเอ่ยบอกพร้อมกับหยุดเดินอยู่ที่ร้านชานมไข่มุก วันนี้เขาเพิ่งเคยกินเพราะไอ้แสงเหนือมันชวนไปกินบอกว่าอร่อยมาก พอได้กินก็เลยติดใจ

“กินป่ะ” ขวัญเดือนเมื่อเห็นว่าเมฆาหยุดอยู่ที่หน้าร้านชานมไข่มุก ก็เลยถามเพราะเธอก็อยากกินชานมไข่มุกเหมือนกัน ไม่ได้กินนานแล้ว เพิ่มน้ำตาลหน่อยก็คงจะดี

“ครับ พี่เอาอะไรเดี๋ยวผมเลี้ยง” เมฆาตอบก่อนจะเอ่ยถาม เพราะตอนที่กินชาบูเขาบอกว่าจะจ่ายเองขวัญเดือนก็ไม่ยอม เขาเลยต้องยอมอีกฝ่าย แม้จะรู้สึกไม่ชอบใจนิดๆ

“ชานมไข่มุก”

“ชานมไข่มุกสองแก้วครับ” เมฆาเดินไปสั่งทันที ก่อนจะเดินมายืนข้างขวัญเดือนเหมือนเดิม

“ไม่คิดว่าเราจะชอบกิน” ขวัญเดือนถามอย่างอดไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าคนแบบเมฆาจะกินชานมไข่มุก

“ทำไมล่ะครับ” เมฆาหันไปมองหน้าขวัญเดือนก่อนจะเอ่ยถาม

“หน้าไม่เข้ากับของพวกนี้” ขวัญเดือนบอกยิ้มๆ เมื่อเห็นเมฆารอฟังคำตอบจากเธอ

“ไม่เกี่ยวกันสักหน่อย” เมฆาบอกก่อนจะเดินไปเอาชานมไข่มุก แล้วก็เดินกลับมาหาขวัญเดือน ก่อนจะส่งชานมไข่มุกให้

“อ้าว ไอ้เมฆา”

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินออกจากร้านชานมไข่มุก ก็ได้มีเสียงร้องทักขึ้นมาเสียก่อน

“สวัสดีครับพี่” เมฆาหันไปตามเสียงเรียก ก่อนจะยกมือไหว้อีกฝ่ายไปด้วย ท่าทีนิ่งๆ ตามแบบฉบับของตัวเอง

“ที่รีบหนีออกมาก่อนเนี่ย เพราะมาเที่ยวกับสาวนี่เอง” ชายหนุ่มแซวยิ้มๆ พลางยิ้มให้กับหญิงสาวที่ยืนข้างรุ่นน้องของตัวเองไปด้วย

“ครับ” เมฆาไม่ปฏิเสธปล่อยให้คนพวกนั้นเข้าใจไปแบบนั้น

“ร้ายกาจนักนะมึง แล้วเรื่องที่จะไปดื่มเนี่ยมึงจะไปกับพวกกูมั้ย” ชายหนุ่มเอ่ยถามยิ้มๆ

“ไม่ครับ” เมฆาบอกปฏิเสธ เพราะถ้าเขาไปก็ต้องไปเจอกับกลุ่มรุ่นพี่พวกนั้นอีก ซึ่งเขาไม่ชอบ

“ถ้าเกร็งใจแฟนก็ชวนไปด้วยสิ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม เพราะคิดว่าเมฆาอาจจะเกรงใจแฟนหรือกลัวแฟนงอน ดูๆ แล้วแฟนสาวของเมฆาต้องดุมากแน่ๆ

“เอ่อ พี่ไม่ใช่…” ขวัญเดือนที่เห็นว่ามันจะเลยเถิดไปไกลก็รีบพูดขึ้น เพราะไม่อยากให้เด็กๆ พวกนี้เข้าใจผิด แต่ก็พูดไม่ทันจบเมฆาก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ไม่ดีกว่าครับ” เมฆาบอกเพราะเขาไม่อยากไปจริงๆ อีกอย่างเขาไม่อยากให้ขวัญเดือนพูดว่าไม่ได้เป็นแฟนกับเขา ไม่รู้ทำไมเขาไม่ชอบใจเลยจริงๆ

“กูไม่กวนมึงล่ะ เจอกันที่มอ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกก่อนจะพาเพื่อนๆ เดินจากไป

“กลับกันเลยไหมพี่ขวัญ” เมื่อเห็นว่าทั้งหมดเดินจากไปแล้ว เขาก็หันมาถามขวัญเดือนไปด้วย เพราะเขาไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว กลัวว่าจะเจอคนรู้จักอีกถ้าหากยังไม่รีบกลับ

“อืม ขับรถเป็นปะ” ขวัญเดือนครางตอบก่อนจะเอ่ยถามไปด้วยรู้สึกขี้เกียจขับรถ

“เป็นครับ” เมฆาตอบก่อนจะแบมือขอกุญแจรถจากขวัญเดือนไปด้วย

ขวัญเดือนส่งกุญแจรถให้กับเมฆา ก่อนจะพากันเดินไปขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน ตลอดทางทั้งสองก็พูดคุยกันไปเรื่อย ส่วนมากจะเป็นขวัญเดือนที่ชวนคุยเพราะไม่อยากให้มันอึดอัด

“พี่ขวัญ”

“ว่า” ขวัญเดือนหันไปมองคนด้านข้างที่กำลังขับรถเข้ามาจอดในบ้าน

“ผมหิวข้าว” เมฆาบอกเพราะชาบูนั้นเอาไม่อยู่ท้องของเขาหรอก

“โทรสั่งอาหารมาได้ไหม วันนี้พี่ง่วง” ขวัญเดือนบอกตาเธอเริ่มจะปิดแล้วด้วย

“ได้ครับ พี่ไปนอนเถอะ” เมฆาเอ่ยบอกอย่างเข้าใจ เพราะเขาสังเกตมานานแล้วว่าเธอดูง่วงๆ แต่ก็พยายามชวนเขาคุย

“อืม” เธอรับคำก่อนจะเดินถือชานมไข่มุกเดินขึ้นห้องไป สงสัยเธอตื่นขึ้นมาอีกทีก็คงดึกแน่นอน

เมฆามองตามร่างบางจนลับสายตาเขาก็โทรไปสั่งอาหาร สั่งมาเผื่อขวัญเดือนด้วย เพราะเขาคิดว่าเธอคงตื่นมาอีกทีก็คงดึกแล้ว และคาดว่าหญิงสาวต้องหิวเป็นแน่

“หือ น้ากุม” เมฆาพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าใครโทรมาหาเขา

“ว่าไง เปิดเรียนวันแรกเป็นไงบ้าง” กุมพาเอ่ยถามหลานชายเสียงใส

“ก็ดีครับ ไม่มีปัญหาอะไร” เขาบอกเพราะมันไม่มีปัญหาอะไรเลย เพราะเขาสามารถจัดการทุกเรื่องเองได้ด้วยตัวเอง

“เอ่อ พ่อเรานะ สั่งซื้อรถให้เราแล้วนะ เห็นว่าจะส่งมาถึงอีกสามวัน” กุมพาบอกก่อนจะมองคนที่เดินเข้าห้องมาแล้วยิ้มให้ แล้วกับหันมาสนใจกับหลานชายต่อ

“ครับ” เมฆาตอบแค่นั้น เพราะเขาไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับสิ่งที่พ่อของเขาทำให้

“งั้นแค่นี้นะ มีอะไรก็โทรมาบอกน้าได้ หรือจะบอกน้าขวัญก็ได้”

“ครับ” ตอบแค่นั้นก็วางสายไป แล้วเดินไปนั่งโซฟาเพื่อรออาหารที่เขาสั่งมา