EP : 2 เข้าห้องผิด

EP : 2 เข้าห้องผิด

“ไปตามก็ได้” ขวัญเดือนพึมพำพร้อมกับเดินขึ้นไปยังข้างบน ก่อนจะเดินไปยังห้องของเมฆา เธอก็คิดว่าน่าจะปล่อยให้เขาจัดของให้เสร็จก่อนก็ได้ เมื่อคิดได้แบบนั้นเธอก็เลยเดินกลับมาที่ห้องตัวเองเพื่อจะอาบน้ำรอเมฆาที่กำลังเก็บของ

“เมฆา!” หญิงสาวร้องขึ้นทันทีด้วยความตกใจ เพราะเจอเมฆาอยู่ในห้องของเธอ ส่วนเมฆาก็มองมาที่เธออย่างงุนงง

“เอ่อ” นาทีนี้เมฆาพูดไม่ออกเลย นี่ผู้หญิงคนนี้เข้ามาห้องคนอื่นโดยที่ไม่ยอมเคาะประตูเลยหรือไง

“นี่ห้องน้า ห้องเมฆาอยู่ข้างห้องน้า” ขวัญเดือนเอ่ยบอกเมื่อเห็นสีหน้าของเขาก็พอจะรู้แล้ว เมฆาคงเข้าใจผิด เพราะห้องของเมฆานั้นเธอออกแบบเป็นแบบบานประตูให้ผลักแล้วเลื่อนไปด้านข้างเหมือนกับประตูเข้าห้องลับ ถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็จะไม่สามารถมองเห็นประตูได้

อืม ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าตัวเองออกแบบประตูผิดและยังเลือกห้องให้เมฆาผิดอีกด้วย

อ่า เธอไม่น่าออกแบบบ้านแบบนี้เลย ตอนแรกที่ออกแบบเพราะอยากให้มีห้องลับเหมือนในหนังก็เท่านั้นเองเพราะเธอเห็นว่ามันเท่และดูลึกลับดี

เมฆาที่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยที่เขารู้สึกอายแบบนี้ เข้าห้องผิดไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ แถมยังคิดว่าน้าสะใภ้ในใจไปเรียบร้อยแล้ว

“ขอโทษครับ”

“ไม่เป็นไรๆ น้าผิดเอง ตามมาสิ มองไม่เห็นประตูล่ะสิ” ขวัญเดือนโบกไม้โบกมืออย่างไม่ถือสาพร้อมกับบอกเมฆาที่ขึ้นไปนอนอยู่บนเตียงของเธอ พร้อมกับพูดไปเรื่อย

“ครับ” เมฆาลุกขึ้นจากเตียงของน้าสะใภ้ทันที ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าใบใหญ่ที่ยังไม่ได้จัดการเก็บของเข้าที่ ตอนเข้ามาในห้องเขาก็สงสัยอยู่ว่านี้มันคือห้องของเขาหรือเปล่า เลยได้แต่ล้มตัวนอนลงกับเตียง เพราะเขาเพิ่งเดินทางมาจากต่างประเทศอย่างไม่หยุดพัก

“นี่แหละ เห็นเส้นสี่เหลี่ยมตรงนี้ไหม เวลาจะเปิดก็จะเอามือทาบตรงนี้แล้วก็ผลักแบบนี้ จากนั้นก็เลื่อนไปทางขวา เอาของไปวางไว้ก่อน น้าทำอาหารเสร็จแล้ว กินเสร็จแล้วค่อยมาเก็บของ หน้าเราดูล้าๆ นะ” ขวัญเดือนเอ่ยบอกวิธีเปิดประตูพร้อมกับจ้องหน้าของเมฆาแล้วพูดขึ้น

“ครับ” เมฆาตอบกลับแค่นั้น ก่อนจะเดินเข้าห้องแล้วเอากระเป๋าไปวาง จากนั้นก็เดินออกมาแล้วเดินตามน้าสะใภ้ของตัวเองไป

แม้แต่ชื่อของน้าสะใภ้เขาก็ยังไม่รู้จักเลยสักนิด แต่เขากับรู้สึกว่าเขากับน้าสะใภ้สนิทกันมาก สนิทมากกว่าพ่อกับแม่ของเขาเสียอีก

“ไม่อร่อยอย่าว่ากันนะ” ขวัญเดือนเอ่ยบอกพลางตักข้าวให้เมฆา ก่อนจะตักให้ตัวเองนิดเดียวเพราะกินน้อย

เมฆามองข้าวในจานของน้าสะใภ้อย่างสงสัย ส่วนขวัญเดือนที่เห็นสายตาของเมฆาก็หัวเราะออกมาหน่อยๆ ก่อนจะพูดบอก

“ตอนเช้าน้ากินนิดเดียว เรานะกินเยอะๆ ไปขึ้นเถอะ จะได้โต” ขวัญเดือนเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มพร้อมกับตักอาหารให้เมฆาไปด้วย วันนี้เธอกินช้ากว่าปกติเพราะต้องกินข้าวเป็นเพื่อนเมฆา ที่ดูเหมือนจะซึมๆ นิดหน่อย

“แล้วนี่เปิดเรียนวันไหน” เพราะไม่อยากให้บรรยากาศเงียบเกินไป เธอก็เลยต้องชวนเมฆาคุย จริงๆ เธอก็ไม่ใช่คนชอบพูดคุยเหมือนกัน เธอยังแปลกใจอยู่เลยที่เธอพูดกับคนแปลกหน้าเยอะเป็นพิเศษ

“อีกสองอาทิตย์ครับ” เมฆาตอบพลางก้มหน้ากินข้าวเงียบๆ ปกติเขาไม่ค่อยมีใครอยู่กินข้าวเช้าด้วยเท่าไร มันเลยรู้สึกแปลกๆ

“อืม แล้วเรียนคณะอะไรล่ะ”

“วิศวะครับ” เมฆาตอบก่อนจะตักข้าเข้าปาก

ขวัญเดือนพยักหน้ารับเบาๆ พร้อมกับตักข้าวเข้าปากเหมือนกัน ก่อนที่เธอจะพึมพำออกมาเบาๆ

“ก็เข้ากับบุคลิกเราดี”

หลังจากนั้นทั้งสองก็นั่งกินข้าวเงียบๆ และเมื่อขวัญเดือนกินอิ่มก็เทน้ำใส่แก้วทั้งสองใบ เธอยกดื่มจนหมดแก้ว ก่อนจะเดินไปที่ตู้เย็นแล้วหยิบเอาจานที่เต็มไปด้วยชิ้นแตงโมออกมา ก่อนจะวางเอาไว้ที่โต๊ะแล้วนั่งกินรอเมฆาที่นั่งกินข้าวอยู่เงียบๆ

“เลอะ” ขวัญเดือนเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับเอื้อมมือไปเช็ดเม็ดข้าวที่ติดอยู่มุมปาก บางครั้งเมฆาก็ทำตัวเป็นเด็กเหมือนพวกน้องๆ ของเธอเลย

เมฆาที่ได้ยินแบบนั้นก็นิ่งไป ก่อนจะคิดหาคำที่จะพูดกับน้าสะใภ้ ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยทำเรื่องน่าอายแบบนี้มาก่อนเลย วันนี้มันเป็นวันอะไรของเขากันนะ

“ขอบคุณครับ”

“กินเหมือนเด็กเลย”

ยิ่งเมฆาได้ยินน้าสะใภ้พูดแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกอับอาย จนอยากจะแทรกหน้ากับโต๊ะไปเลย

เขาไม่ได้เป็นเด็กสักหน่อย ถึงจะพูดแบบนั้นออกไป ยังไงน้าสะใภ้ก็ต้องบอกเขาว่าเด็กอยู่ดีนั้นแหละ เพราะในสายตาผู้ใหญ่ก็ชอบมองว่าเขาเป็นเด็กอยู่ดี

“จริงสิ น้าจะออกไปข้างนอกช่วงบ่าย เราจะออกไปด้วยหรือจะนอนอยู่ที่บ้านล่ะ” ขวัญเดือนเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองมีธุระข้างนอกก็เลยเอ่ยถามเมฆา เพราะกลัวว่าจะเหงาเลยชวนไปข้างนอกไปด้วยกัน

“เอ่อ”

“กว่าน้าจะกลับบ้านก็ดึกพอสมควรนะ” ขวัญเดือนเอ่ยบอกเพราะแอบเป็นห่วงเมฆาอยู่ไม่น้อย

ซึ่งเมฆาที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่พยักหน้า อย่างน้อยเขาก็มีเวลานอนพักผ่อนเล็กน้อย

“ก็ได้ครับ”

ขวัญเดือนที่ได้คำตอบก็พยักหน้ารับ ก่อนจะให้เมฆากินแตงโมต่อ ส่วนเมฆาก็ไม่พูดอะไรมาก ทำตามที่หญิงสาวบอกอย่างดี

“เดี๋ยวน้าล้างจานเอง เมฆาไปพักเถอะ หน้าดูไม่ไหวแล้ว” ขวัญเดือนบอกเมื่อเห็นว่าเมฆากำลังจะเก็บจานไปล้าง แต่เมฆาไม่ยอมเพราะเขาให้น้าสะใภ้ทำอาหารให้กินแล้ว จะให้เขาไม่ช่วยอะไรเลยมันก็ไม่ใช่เขา

“ช่วยกันล้างดีกว่าครับ”

ขวัญเดือนที่ได้ยินเมฆาพูดยาวๆ ก็ได้แต่ยอมพร้อมกับช่วยกันล้างจาน

พอล้างเสร็จก็แยกย้ายกันกลับห้องของใครห้องมัน ขวัญเดือนรู้สึกแปลกๆ กับตัวเอง แต่เพราะไม่อยากคิดอะไรมาก ก็เลยเข้าห้องน้ำเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่อีกรอบ เนื่องจากต้องออกไปข้างนอกเธอก็เลยต้องสวยนิดหนึ่ง