ตอนที่ 7 เก้าเก

ตอนที่ 7 เก้าเก

"นั่งนานแล้วพี่ตินหิวน้ำไหม เดี๋ยวหนูออกไปซื้อให้" ประโยคนี้เป็นเสียงของน้องพิมพ์เธอมีน้ำใจ ตอนนี้ผมรู้สึกหิวมากจริงๆ ไม่ได้กินอะไรมาหลายชั่วโมงแล้ว ส่วนขนมเมื่อเช้า เฮ่อ...เสียดายจัง

"ขอน้ำเย็นๆสักขวดก็ดีเหมือนกัน"

"เดี๋ยวหนูไปซื้อให้" เธอทำท่าจะเดินออกไป แต่ผมเรียกเอาไว้ก่อน

"เดี๋ยว...ให้ไอ้ดินไป" ผมไม่ไว้ใจคนที่นี่

"ได้ครับพี่ ผมไปเอง" ผมยื่นเงินให้ไอ้ดินไปซื้อน้ำ มันรับเงินเอาไปถือไว้ในมือ จากนั้นก็เดินออกจากตรงนี้ไป

"หนูคิดว่าป้ากับลุงสามคนนั้น ต้องมีแผนการไม่ดีแน่ๆไปนานจัง"

"คุณอาครับ ที่คุณอาบอกว่าโดนโกง คุณอาพอจะรู้ไหมครับว่าโดนโกงในรูปแบบไหน"

"อาเล่นไพ่สมสิบ มีการจั่วไพ่และทิ้งไพ่ตลอด" ผมพยักหน้าเข้าใจ เพราะการทิ้งไพ่ คนที่นั่งข้างๆ สามารถเลือกที่จะไม่จั่วไพ่แต่หยิบไพ่ใบที่คนก่อนหน้าทิ้งได้ หรือจะให้สรุปง่ายๆว่า ถ้าคนที่นั่งข้างๆรู้เห็นเป็นใจกัน สามารถส่งไพ่ให้กันได้

"เล่นกี่เกมครับถึงหมดไปตั้งห้าแสน"

"ตอนเล่นสมสิบ หมดไปหนึ่งแสน จากนั้นก็ถูกคะยั้นคะยอให้เปลี่ยนไปเล่นลูกเต๋า อาเห็นว่ามันได้ง่ายดี คิดจะเอาเงินที่เสียไปกลับคืนมา สุดท้ายก็เป็นอย่างที่ตินเห็นนั่นแหละ" ผมพยักหน้าเข้าใจ

"น้ำเย็นๆมาแล้วครับพี่" ไอ้ดินซื้อมาแจกคนละขวด สี่คนสี่ขวดพอดี จังหวะนี้เองทั้งสามคนที่ลุกออกไปเข้าห้องน้ำก็เดินตามกันกลับเข้ามาพอดี

"เปลี่ยนมาเล่นไพ่เก้าเกกันดีกว่า" ลุงพันเป็นคนพูดประโยคนี้ แต่ดูเหมือนว่าทั้งสามคนได้ตกลงอะไรกันบางอย่างแล้ว

"ไพ่เก้าเกเล่นยังไงเหรอครับ" ตอนนี้ผมคือออสติน คนที่ไม่เคยจับไพ่ ซึ่งผมอยากให้ทุกคนเชื่อแบบนั้น จากนั้นอาคมสันเริ่มอธิบายถึงวิธีการเล่นไพ่เก้าเกให้ผมฟังอย่างละเอียด

"การเล่นไพ่เก้าเกอย่างแรกเลย วางเงินเดิมพันขั้นต่ำแล้วแต่ตกลง เรียกว่าค่าต๋ง จากนั้นเจ้ามือทำการสับไพ่ แจกให้ผู้เล่นคนละ 3 ใบ หลังจากได้ไพ่ครบ 3 ใบแล้ว ผู้เล่นแต่ละคนดูไพ่ในมือ ว่ามีแต้มมากน้อยแค่ไหน พอจะสู้ได้บ้างไหม โดยวิธีการดูแต้มคือ อย่างแรกเราต้องจำ แต้ม สี เรียง เซียน สเตรฟลัช ส่วนตองเราจะเรียงจากน้อยไปมาก

'แต้ม' คือ ตัวเลขจะมีค่าตามเลขนั้นๆ ยกเว้น (10 J Q K นับเป็น 0) (ส่วน A นับเป็น 1) แต้มที่รวมกันเกินสิบ ให้ตัดเลขหลักสิบออก เหลือแค่เลขหลักหน่วย โดยแต้มที่มีค่ามากที่สุดคือ 9

'สี' คือ ไพ่ในมือทั้งสามใบเป็นไพ่ ดอกเดียวกัน เหนือกว่า เก้าแต้ม โดยเรียงดอกจากน้อยไปหามาก เช่น ดอกจิก ข้าวหลามตัด โพธิ์แดง และโพธิ์ดำ

'เรียง' คือ ไพ่สามใบในมือ มีเลขเรียงกันคือ (2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, J, Q, K, A) เหนือกว่า เก้าแต้ม และ สี กรณีที่มีแต้มเรียงเหมือนกัน ให้วัดกันว่ามีตัวไหนใหญ่กว่ากัน (มีตัวไหนคุม) โดยให้ A มีค่ามากสุด

'เซียน' คือ ไพ่สามใบเป็นไพ่ในกลุ่ม J Q K โดยจะเป็น JJQ, QQK หรือ JKK ก็ได้ และไพ่สามใบเป็นไพ่ในกลุ่ม J Q K ทั้งสามใบ เหนือกว่า เก้าแต้ม สี และเรียง

'สเตรฟลัช' คือ ไพ่สามใบในมือ มี K Q A ดอกเดียวกัน

'ตอง' คือ ไพ่สามใบในมือ เป็นเลขเดียวกันทั้งสามใบ มีค่าเหนือสุด ซึ่งโดยส่วนมากนับตอง 3 มีค่ามากที่สุด เพราะมีค่าบวกกันได้ 9 ซึ่งเซียนสู้เซียน เรียงสู้เรียง ตองสู้ตอง ให้ดูไพ่ที่มีค่าสูงสุดของชุดนั้นๆ ผู้มีแต้มเหนือกว่าจะชนะ (A สูงสุด) (2 ต่ำสุด) ถ้าเลขเท่ากัน ให้เรียงดอกจากสูงไปต่ำคือ โพดำ โพแดง ข้าวหลามตัด และดอกจิก)

'หมอบ' เท่ากับยอมแพ้ และเสียเงินเดิมพันที่วางลงไป

'สู้' คือเดิมพันต่อในจำนวนเท่ากับคนก่อนหน้า

'เกทับ' คือ เมื่อหลังจากตามแล้วสามารถวางเดิมพันเพิ่มได้ ซึ่งผู้เล่นคนถัดไปต้องเลือก หมอบ ตาม หรือ เกทับ

หลังจากผู้เล่นทุกคนเห็นตรงกันว่าจะไม่เพิ่มเดิมพันแล้ว ก็ให้เปิดไพ่ของผู้เล่นที่ยังไม่ได้หมอบ ผู้ที่มีแต้มสูงสุดจะชนะและได้เงินเดิมพันในกองกลางทั้งหมดไป"

"เข้าใจแล้วครับ"

"เข้าใจง่ายขนาดนี้เชียว" เป็นเสียงของน้องพิมพ์ เธอไม่ได้พูดเปล่าแต่กลับมีสีหน้าประหลาดใจ ราวกับคนไม่อยากจะเชื่ออย่างไรอย่างนั้น

"ทำไม" ผมหันไปถามเสียงเรียบ พร้อมกับหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

"เปล่าค่ะ แค่รู้สึกแปลกๆ" ดูเหมือนว่าน้องพิมพ์คนนี้จะรู้จักไอ้ตินดีพอสมควร สายตาของเธอมองมาที่บุหรี่ในมือของผม พร้อมกับขยับคิ้วเรียวสวยเข้าหากันเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้พูดอะไร ผมเข้าใจว่าเธอคงรู้สึกแปลกใจ เพราะไอ้ตินตัวจริงไม่สูบบุหรี่ ซึ่งผมก็ไม่ได้อยากเป็นมันเลยสักนิด ผมก็คือผม...ลูคัส! ถึงแม้ว่าใบหน้าของเราสองคนจะเหมือนกันมากแต่นิสัยและความชอบแตกต่างกัน

"พี่ตินเขาหัวดี ไม่รู้จะพูดอะไรก็เงียบๆไปเลย" เป็นเสียงของไอ้ดิน ช่วยพูดแทนให้

"พี่ไม่งงแน่นะ เกมเก้าเกถึงแม้ว่าจะคล้ายๆกับป๊อกเด้ง แต่เรื่องการสู้มีชิงไหวชิงพริบ คนได้ไพ่แต้มต่ำก็สามารถชนะได้" ยัยหน้าหวานยังไม่ยอมหยุดพูด แต่เจตนาของเธอคงเป็นห่วง ผมพอจะรับรู้ได้

"เชื่อใจผมสิ" ผมเป่าควันบุหรี่ใส่หน้าเธอท่าทางกวนๆ จนเธอต้องรีบผละใบหน้าหวานๆออก ก่อนที่จะใช้มือโบกควันบุหรี่ทิ้ง

"คนนิสัยไม่ดี" ผมโดนเธอด่า ถึงแม้ว่าคิ้วเรียวสวยของเธอจะหมวดเข้าหากันจนแน่นเพราะถูกผมแกล้ง แต่ใบหน้าหวานๆของเธอไม่ได้ทำให้ความสวยลดลงเลยแม้แต่น้อย

"ผมเชื่อใจพี่ติน สู้ๆครับ" ไอ้นี่อยู่เป็น!

"อาก็เชื่อใจตินนะ"

"ขอบคุณสำหรับกำลังใจของทุกคนนะครับ" ผมดับบุหรี่ที่กำลังสูบอยู่ จากนั้นเสียงของป้าเพ็ญก็พูดขึ้นว่า...

"เอาล่ะ เล่นกันต่อเถอะ เกมนี้เงินเดิมพันขั้นต่ำเริ่มต้นที่ห้าพันบาท สู้ได้ไม่จำกัดวงเงิน" คิดจะเอาเงินที่ผมได้มากลับคืนไปสินะ...ฝันไปเถอะ! เป้าหมายของผมยังคงเหลืออยู่อีกสี่แสนบาท

"แต่ผมมีเงินอยู่แค่หนึ่งแสนบาท อย่าสู้เกินหนึ่งแสนบาทที่ผมมีได้ไหมครับ" นี่ไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นกลยุทธ์ที่ทำให้คู่ต่อสู้ประมาท เพราะถ้าพวกเขาคิดว่าเราอ่อนหัด แน่นอนว่าการระมัดระวังตัวก็จะน้อยลง

"ได้สิ ตกลงตามนี้ เราจะไม่สู้เกินจำนวนเงินที่อีกฝ่ายมี" ที่จริงโต๊ะพนันก็มีกฎของโต๊ะพนันอยู่แล้ว เงินเดิมพันขั้นต่ำแล้วแต่ตกลงกัน ส่วนเดิมพันครั้งต่อๆไป จะต้องไม่เกินจำนวนเงินที่อีกฝ่ายมี ยกเว้นจะเอาให้ตายกันไปข้าง ทั้งนี้ทั้งนั้นขึ้นอยู่กับการตกลงกันก่อนที่จะเริ่มเล่นเกมใหม่

"เกมนี้ผมไม่อยากเป็นเจ้าแล้ว หาใครสักคนมาแจกไพ่ให้ดีกว่าไหมครับ" ไพ่เก้าเกอาศัยทั้งดวงและกลยุทธ์เพื่อให้ได้มาซึ่งชัยชนะ มีความท้าทาย ฝึกวิธีคิดวิเคราะห์และประเมินสถานการณ์ หาคนอื่นมาแจกไพ่ให้ หากผมชนะอีกจะได้ไม่มีใครสงสัย

"โต๊ะโน้นเล่นเดิมพันกันดุเดือดมากเลย พวกเราไปดูกันหน่อยดีไหม" เสียงพูดคุยของนักพนันโต๊ะข้างๆ ตอนนี้นักพนันในบ่อนที่กำลังยืนมุงดูอยู่ บางคนก็ให้กำลังใจ บางคนก็พูดจาดูถูกสารพัด แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าเข้ามาแจกไพ่ให้ เงินเดิมพันเยอะขนาดนี้ ถ้าหากแจกออกมาแล้วผมชนะอีก คนแจกไพ่อาจจะมีปัญหากับคู่แข่งขันตอนนี้ของผมก็เป็นได้