3.2 | อย่าดื้อ

เช้าวันใหม่ เรนเดียร์ตื่นขึ้นมาด้วยความสดใสต่างกับพันแสงที่ตาโรยเพราะนอนไม่หลับทั้งคืน หญิงสาวปลอบใจสามีด้วยการทำอาหารเช้าเมนูพิเศษให้ แต่ดูเหมือนเขาจะกินอะไรไม่ลง

“ไม่อร่อยเหรอคะ ทำไมทานน้อยจัง”

“อร่อย แต่ไม่อยากกิน” เขาตอบหน้านิ่งเหมือนงอน

“แล้วพี่ซันอยากทานอะไรคะ เดี๋ยวเดียร์ไปทำให้ใหม่”

“อยากกินเดียร์...ได้มั้ย?” พันแสงดึงมือเรนเดียร์มางับที่ปลายนิ้วอย่างเด็กน้อยผู้หิวโหย

“ไม่ได้ค่ะ” หญิงสาวดึงมือออก

“ทำไมใจร้ายขนาดนี้” ชายหนุ่มบ่นอุบอิบ

เมื่อลองคิดดู พันแสงก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า อาการที่เขากำลังเป็นอยู่ตอนนี้เรียกว่า ‘ติดเมีย’ ได้หรือเปล่า รู้แต่ว่าอยากกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเธอตลอดเวลา

ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ ทั้งนุ่ม ทั้งหอม น่ากินไปหมดทั้งตัว

“คืนนี้พี่กลับดึกนะ มีงานเลี้ยงบริษัท ถ้าเดียร์กลัวผีก็ให้นิดหน่อยขึ้นมานอนเป็นเพื่อนก่อน แล้วก็ขนของกลับมานอนที่ห้องเดิมด้วย”

“เดียร์ไม่...” เรนเดียร์ทำท่าจะเถียง แต่ถูกพันแสงพูดขัดขึ้นเสียก่อน

“ถ้าไม่ย้ายกลับมานอนกับพี่ พี่จะทุบห้องนอนอื่นทิ้งให้หมดเลย”

“เผด็จการ” เธอต่อว่าเสียงเบา

“มีเมียดื้อก็ต้องทำแบบนี้แหละ” เขายื่นหน้าเข้ามาขโมยจุ๊บที่ริมฝีปากนุ่ม แล้วเดินออกไปขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าบ้าน

เรนเดียร์ไม่แน่ใจว่าพันแสงคิดยังไงกับเธอกันแน่ จะคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขารัก ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ หรือเขาแค่ ‘ติดเซ็กซ์’ และเธอก็เป็นเพียงของเล่นชิ้นใหม่ที่เขากำลังเห่ออยู่เท่านั้น

หลังจากพันแสงออกไปทำงานได้ไม่นานพิมพ์ผกาก็ให้เด็กรับใช้เดินมาตามเรนเดียร์ให้ไปหาที่บ้าน

“จะให้เดียร์ไปงานเลี้ยงบริษัทด้วยเหรอคะ” หญิงสาวแปลกใจเมื่อรู้ความประสงค์ของแม่สามี

“ใช่จ้ะ หนูเดียร์ต้องไปในฐานะภรรยาของประธานบริษัท แล้วก็ไปคอยกันจีน่าไม่ให้เข้าใกล้ซันด้วย ขืนปล่อยให้มีรูปคู่กันออกไป แม่นางเอกนั่นคงเอาไปสร้างกระแสให้ตัวเองอีก ยังไงทุกรูปก็ต้องมีหนูเดียร์ประกบซันอยู่ด้วยตลอด แม่เบื่อข่าวซุบซิบ”

“คุณจีน่าก็ไปงานนี้ด้วยเหรอคะ”

“ต้องไปอยู่แล้ว จีน่าเป็นพรีเซ็นเตอร์ของห้างฯ เรา ก็เพราะจ้างมาทำงานนี่แหละถึงได้รู้จักกับซัน ไม่รู้ทำงานอีท่าไหนถึงได้กลายมาเป็นคู่ขา ซันก็เหลือเกินจริงๆ อยู่ใกล้ผู้หญิงสวยทีไรเป็นต้องงาบซะทุกราย”

เรนเดียร์ฟังแล้วอดคิดไม่ได้ว่า เธอเองก็คงไม่ต่างจากคู่นอนคนอื่นของพันแสง อย่าสำคัญตัวผิดว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วจะสำคัญกว่าคนอื่น

ในงานฉลองครบรอบ 25 ปีของห้างสรรพสินค้า The Sun ซึ่งจัดขึ้นที่โรงแรมหรูกลางกรุงคลาคล่ำไปด้วยแขกเหรื่อในแวดวงสังคมชั้นสูงและเจ้าของสินค้าที่เป็นพันธมิตรกับห้างฯ

พันแสงที่กำลังยืนคุยอยู่กับจีน่าอยู่ในมุมหนึ่งหันไปเห็นพิมพ์ผกาเดินเข้ามาภายในงาน โดยมีหญิงสาวหน้าตาคุ้นๆ เดินมาด้วยกัน ชายหนุ่มเขม้นมองจนแน่ใจว่า สาวสวยที่อยู่ในชุดราตรียาวสีแดงสด คว้านคอลึกจนเห็นเนินอกขาวสล้าง อีกทั้งผ้าเนื้อนิ่มที่แนบไปกับสรีระจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวนตาคนนั้นก็คือเรนเดียร์

“เดียร์เหรอนั่น” พันแสงไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยว่า ‘เมียเด็ก’ ของเขาจะเป็นสาวสะพรั่งและสวยมากถึงขนาดนี้ เพราะปกติเวลาอยู่บ้านเธอจะชอบแต่งตัวเหมือนเด็กน้อย หน้าก็ไม่แต่ง จะมีก็เพียงทาลิปกลอสสีอ่อนๆ เท่านั้น

“เนี่ยเหรอเมียเด็กของคุณ” จีน่าถามด้วยน้ำเสียงปกติก็จริง แต่ถ้าสังเกตสักนิดจะเห็นว่าในแววตาเธอเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาปนเกลียดชัง

“ใช่” พันแสงตอบโดยที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่เรนเดียร์ตลอดเวลา และยิ่งเห็นหนุ่มน้อย หนุ่มใหญ่ในงานพากันมองภรรยาของเขาตาเป็นมัน ความหวงก็พวยพุ่งจนทนไม่ไหว “ผมขอตัวก่อนนะ”

“พอเมียมาก็ทิ้งฉันเลยนะ” จีน่าพูดอย่างน้อยใจ แต่ พันแสงไม่สนใจ ตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่เรนเดียร์เพียงคนเดียวเท่านั้น

“คุณแม่พาเดียร์มาทำไมครับ” พันแสงเดินเข้ามาถามพิมพ์ผกาด้วยสีหน้าไม่พอใจเพราะความหึงหวง แต่กลับทำให้เรนเดียร์เข้าใจผิด ว่าเขาไม่อยากให้เธอมา

“ถ้าพี่ซันไม่อยากให้เดียร์มา เดียร์กลับก็ได้” พูดจบก็กลับหลังหันเดินออกไปทันที และภาพด้านหลังของเธอก็ทำให้พันแสงแทบช็อก ชุดด้านหลังของเธอเปิดเปลือยแผ่นหลังนวลเนียนลึกถึงบั้นเอว เห็นแบบนี้พันแสงก็ยิ่งเก็บอาการ ‘หวงขวง’ ไว้ไม่มิด

“ทำไมพูดแบบนี้ น้องงอนแล้วเห็นมั้ย ไปตามน้องกลับมาเดี๋ยวนี้เลย” พิมพ์ผกาต่อว่าลูกชายแล้วปลีกตัวไปทักทายเพื่อนไฮโซวัยเดียวกันที่โบกมือทักทายอยู่ในมุมหนึ่ง

พันแสงวิ่งตามมาทันเรนเดียร์ที่ล็อบบี้ของโรงแรมอีกนิดเดียวเขาก็จะถึงตัวเธออยู่แล้ว แต่ทันใดนั้นก็มีชายหนุ่มอายุไม่น่าจะเกินยี่สิบห้าปีคนหนึ่งเข้ามากอดทักทายภรรยาของเขาอย่างสนิทสนมตัดหน้าไปเสียก่อน

“ไม่คิดว่าจะได้เจอเดียร์ที่นี่” ชายหนุ่มคนนั้นทักทายด้วยความดีใจ

“พี่เจมส์ บังเอิญจังเลย” เรนเดียร์เองก็ทักทายอีกฝ่ายด้วยความดีใจมากเช่นกัน

“เดียร์มาอยู่ไทยได้ยังไง ไม่มีญาติที่นี่ไม่ใช่เหรอ แล้วพักกับใคร ที่ไหน ยังไง หรือพักที่โรงแรมนี้ แล้วจะมาเมืองไทยทำไมไม่บอก พี่จะได้พาเที่ยว”

“ถามรัวเป็นชุด จะให้เดียร์ตอบคำถามไหนก่อนดีคะ” เธอแซวยิ้มๆ

“พี่ตอบให้เอง!” พันแสงเดินหน้าตาบึ้งตึงเข้ามาโอบเอวเรนเดียร์เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ

เจมส์มองหน้าเรนเดียร์ด้วยสายตามีคำถามประมาณว่า...ผู้ชายคนนี้เป็นใคร?

“ผมเป็นสามีของเดียร์” พันแสงบอกอย่างชัดถ้อยชัดคำ “และคุณก็ไม่มีสิทธิกอดภรรยาผมอย่างเมื่อกี้นี้อีก”

วินาทีแรกที่ได้ยินคำตอบ เจมส์รู้สึกผิดหวัง แต่เพียงครู่เดียวก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “พี่ขอตัวก่อนดีกว่า ท่าทางสามีเดียร์จะไม่ค่อยเป็นมิตรกับพี่เท่าไหร่ เอาไว้วันหลังเราค่อยคุยกันก็ได้ พี่ยังใช้ไลน์เดิมนะ มีอะไรก็ทักมาหาพี่ได้ตลอด”

“ได้ค่ะ เดียร์มีเรื่องอยากคุยกับพี่เจมส์เยอะเลย”

“ใคร!” พันแสงถามเสียงดุ หลังจากเจมส์เดินห่างไปไกลพอสมควรแล้ว

“พี่เจมส์ค่ะ รู้จักกันตอนที่พี่เจมส์ไปเรียนต่อที่นิวยอร์ก เขาไปทานข้าวที่ร้านเดียร์ประจำ ก็เลยสนิทกัน”

“สนิทกัน!?” เขาถามย้ำอย่างไม่พอใจ

“สนิทกันมาก ตอนที่เดียร์จะสอบเข้ายูพี่เจมส์ก็ติวให้ พี่เจมส์นิสัยดีมาก เวลามากินข้าวที่ร้านก็ให้ทิปเดียร์ตั้งเยอะ บางวันก็มาช่วยทำงานที่ร้าน ผู้ชายอะไรทั้งหล่อ ทั้งนิสัยดี”

“หยุดชื่นชมเขาได้แล้ว พี่ไม่อยากฟัง!” พันแสงดุเสียงแข็งจนเรนเดียร์ช็อกไปเลย

“ทำไมต้องดุด้วย” ต่อว่าน้ำตาคลอแล้ววิ่งหนีออกไปที่หน้าโรงแรม

พันแสงวิ่งตามไปรั้งตัวไว้ “จะไปไหน”

“เดียร์จะกลับบ้าน”

“รองานเลี้ยงเลิกก่อน แล้วกลับพร้อมพี่”

“ไม่ค่ะ เดียร์จะกลับตอนนี้ เดียร์ไม่อยากอยู่ให้พี่ซันดุอีก พี่ซันดุทั้งที่เดียร์ยังไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองทำอะไรผิด”

พันแสงอึ้งไปเหมือนโดนตีแสกหน้า เรนเดียร์ไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆ เขาต่างหากที่เป็นคนผิด ผิดที่หวงเธอมากจนควบคุมอารมณ์ที่พุ่งพล่านของตัวเองไม่ได้

“กลับตอนนี้ก็ตอนนี้ พี่พากลับเอง” เขาพยายามดึงอารมณ์ตัวเองให้เย็นลงแล้วถอดเสื้อสูทออกมาคลุมไหล่ให้ภรรยา ปกปิดแผ่นหลังเปลือยให้รอดพ้นจากสายตาชายหนุ่มที่เดินผ่านไปผ่านมาอย่างหวงแหน

“พี่ซันกลับเข้าไปในงานเถอะค่ะ ไม่ต้องมายุ่งกับเดียร์” เรนเดียร์บอกอย่างน้อยใจที่ถูกดุ แล้วรีบเดินหนีออกไปทางหน้าโรงแรม แต่ถูกเขาตามมาจับต้นแขนเอาไว้

“อย่าดื้อ ไม่งั้นพี่จะจับจูบกลางล็อบบี้โรงแรมนี่แหละ”

“พี่ซันจะบ้าเหรอ! เดียร์อายนะ”

“ถ้าไม่อยากอายก็อย่าดื้อกับพี่” พันแสงบอกเสียงเข้ม

เรนเดียร์ไม่รู้ว่าเขาแค่ขู่ หรือจะทำจริง แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่อยากเสี่ยงให้อับอายกลางที่สาธารณะ จึงยอมให้เขาจูงมือไปขึ้นรถแต่โดยดี ทว่าระหว่างทางที่นั่งรถกลับบ้านด้วยกัน เธอไม่ยอมพูดกับเขาแม้แต่คำเดียว