3.1 | อย่าแตะตรงนั้นนะ - NC

ตั้งแต่ทะเลาะกันเมื่อหลายคืนก่อนเรนเดียร์ก็ขนของไปนอนที่ห้องรับรองแขก และหลบหน้าพันแสงตลอดเวลา ตอนเช้าก็ไม่ยอมลงมาทำอาหารเช้าให้เหมือนเคย ตอนเย็นก็เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องนอน เขากลับจากบริษัทไม่เคยได้เห็นหน้าเธอสักวัน จนในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว ต้องใช้กุญแจสำรองแอบไขเข้าไปในห้องนอนของภรรยากลางดึกคืนหนึ่ง เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องก็เห็นว่าเธอนอนคลุมโปงอยู่ ไฟทุกดวงในห้องถูกเปิดทิ้งไว้

“กลัวผีแล้วยังทำเป็นอวดเก่งหนีมานอนคนเดียวอีก”

พันแสงเดินไปปิดไฟทุกดวง เหลือไว้เพียงโคมไฟหัวเตียงสีเหลืองนวลเพียงดวงเดียว จากนั้นจึงย่องขึ้นเตียง แล้วเปิดผ้าห่มที่คลุมหน้าคนที่นอนหลับสนิทอยู่ออก เผยให้เห็นใบหน้าน่ารักนอนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข

“นอนหลับสบายเลยนะตัวแสบ ปล่อยให้พี่นอนไม่หลับอยู่คนเดียวเป็นอาทิตย์”

คนเป็นสามีเบียดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับภรรยา แล้วกอดก่ายเธอไว้ทั้งแขนและขา ก่อนจะซุกหน้าเข้าหาซอกคอหอมละมุน สูดกลิ่นที่คิดถึงมาตลอดสัปดาห์จนชุ่มปอด

พันแสงไม่รู้ว่าตัวเอง ‘ติดกลิ่น’ นี้ตั้งแต่เมื่อไร รู้แต่ว่าพอไม่มีร่างนุ่มนิ่มให้กอด ไม่มีกลิ่นหอมละมุนให้สูดดมตอนนอนเขาก็นอนไม่หลับเลยสักคืน

เรนเดียร์ที่นอนหลับอยู่รับรู้ได้ถึงความหนักอึ้งที่พาดทับอยู่กลางลำตัวและหน้าขาจนขยับตัวแทบไม่ได้ วินาทีแรกหญิงสาวตกใจจนแทบช็อก เพราะคิดว่าถูกผีอำ แต่พอทำใจกล้าหรี่ตาขึ้นมอง เธอก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเดิม

“พี่ซัน!” เธอเผลออุทานเรียกชื่อเขาเสียงดัง แล้วออกแรงดันร่างหนาให้ออกห่าง แต่เขาฝืนตัวไว้ แถมยังแกล้งพูดทั้งที่ยังซุกหน้าอยู่กับซอกคอเธออย่างเจ้าเล่ห์

“พี่อุตส่าห์ไม่ปลุก แต่ถ้าเดียร์ตื่นเองอย่างนี้ก็สนุกสิ”

พันแสงสลัดผ้าห่มทิ้งแล้วพลิกตัวขึ้นไปนอนทาบทับร่างบอบบางทั้งตัว แววตาที่เขาจ้องมองเป็นประกายร้อนแรง ทำให้เรนเดียร์รับรู้ได้ทันทีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น

“ออกไปนะ” เธอยกสองมือขึ้นดันไหล่หนาให้ออกห่าง แต่เขาเกร็งตัวต่อต้าน

“เจ้าชายน้อยคิดถึงเจ้าหญิงเอลซ่าจะตายอยู่แล้ว” ไม่พูดเปล่าแต่เขายังถูไถแก่นกายซึ่งอยู่ภายใต้กางเกงชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อบางเข้ากับเนินสาวซึ่งอยู่ภายใต้กระโปรงชุดนอนลายเจ้าหญิงเอลซ่าเพื่อเป็นการยืนยันความคิดถึง

“เสียใจด้วยค่ะ วันนี้ประตูวังปิด เจ้าหญิงเอลซ่าไม่อนุญาตให้เจ้าชายน้อยเข้าพบค่ะ” เรนเดียร์หายใจหอบลึก ต่อสู้กับความสยิวอันเกิดจากการถูกถูไถใจกลางร่างกาย

“ปิดก็เปิดได้” เขาก้มหน้าลงมาหมายจะแนบริมฝีปาก แต่คนที่นอนอยู่ใต้ร่างเอียงหน้าหลบสุดตัวจนใบหน้าเรียวเล็กแทบจมหายไปกับหมอนใบนุ่ม

“ไม่เอาค่ะ”

“เอาเถอะนะ” เขาออดอ้อนด้วยน้ำเสียงอบอุ่นพลางไซ้ปลายจมูกไปบนซีกแก้มที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า “เราไม่ได้มีอะไรกันมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ เดียร์ไม่สงสารพี่บ้างเหรอ”

“พี่ซันก็ไปมีอะไรกับคนอื่นสิคะ ยัยจีน่านางเอกอะไรนั่นก็ได้ รักกันมากไม่ใช่เหรอ” ประโยคสุดท้ายนั้นเหมือนจะมีแววประชดระคนหึงหวงแบบที่คนพูดไม่รู้ตัวปะปนอยู่ด้วย

“พี่เคยบอกแล้วไง ว่าเซ็กซ์กับความรักมันไม่เกี่ยวกัน ตอนนี้พี่อยากมีอะไรกับเดียร์คนเดียวเท่านั้น” พูดพลางสอดมือเข้าไปใต้ชายกระโปรงชุดนอนแล้วกอบกุมเนินเนื้ออ่อนนุ่ม จากนั้นจึงกรีดปลายนิ้วเบียดแทรกเข้าไปในรอยแยกแล้วกดคลึงจุดอ่อนไหวอย่างใจเย็น จนคนที่เอียงหน้าซบกับหมอนต้องหันมาปรามเขาด้วยแววตาฉ่ำเยิ้มเพราะถูกเล้าโลม

“พี่ซัน...อย่าแตะตรงนั้นนะ” เรนเดียร์กัดริมฝีปากล่างข่มความเสียวซ่านที่ก่อตัวขึ้นเป็นความร้อนวูบวาบที่ตรงนั้น

“รู้สึกดีใช่มั้ย” ความชุ่มชื้นที่ซึมกระทบปลายนิ้วทำให้พันแสงรู้ว่าเขากระตุ้นถูกจุด และเรนเดียร์ก็กำลังต้องการเขา แต่พันแสงก็ใจเย็นพอที่จะไม่บุ่มบ่ามพาเจ้าชายน้อยเดินทางเข้าสู่ดินแดนอันเร้นลับ เขาอยากปรนเปรอให้เธอหายงอนเสียก่อน จะได้มีความสุขร่วมกันได้อย่างเต็มที่

ร่างบางกระตุกเบาๆ เมื่อพันแสงสอดนิ้วเข้ามาภายในช่องทางรักอันอ่อนนุ่มจนสุด แล้วหมุนวนเชื่องช้าอยู่ภายในเพื่อค้นหาปุ่มเนื้อลึกลับที่หลบซ่อนอยู่ เมื่อค้นพบสิ่งที่ตามหา เขาก็งอข้อนิ้วขึ้นแล้วสะกิดปุ่มเนื้อนั้นเบาๆ เธอบิดเร่าด้วยความเสียวซ่าน กล้ามเนื้อภายในตอดรัดเป็นจังหวะตุบตับ

“ชอบใช่มั้ย”

พันแสงถามเสียงนุ่มน่าฟัง แต่เรนเดียร์ไม่มีสติที่จะตอบอะไรทั้งนั้น ตอนนี้สมาธิทั้งหมดของเธอจดจ่ออยู่กับความเสียวสยิวที่เบื้องล่าง

หญิงสาวครางกระเส่าพร้อมกับหยัดสะโพกขึ้นรับการขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะเชื่องช้าแสนทรมานใจ

“เร็วกว่านี้อีกมั้ย” เขาถามนัยน์ตาพราว พร้อมกับใช้หัวแม่โป้งกดคลึงที่ปุ่มกระสันซ้ำลงไปอีก

“เร็วอีก” เธอพยักหน้าตอบแบบลืมตัว วินาทีต่อมาก็ได้รับการตอบสนองอย่างเร้าใจ ส่งผลให้กล้ามเนื้อภายในบีบรัดอย่างรุนแรง ถึงแม้นิ้วมือของพันแสงจะเล็กกว่าเจ้าชายน้อยหลายเท่า แต่มันก็พาเธอไปถึงจุดสูงสุดได้เหมือนกัน

เรนเดียร์กรีดร้องออกมาด้วยความสุขซ่าน ความทรมานจากความคิดถึงสัมผัสอบอุ่นจากเขาที่มีมาตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็มถูกบรรเทาลงแล้ว

พันแสงตลบชายกระโปรงชุดนอนของเรนเดียร์ขึ้นไปไว้ใต้ทรวงอก แล้วดึงกางเกงชุดนอนของตัวเองลงต่ำ ก่อนจะจรดส่วนปลายเข้ากับปากทางเข้าอันชุ่มชื้น

“อย่าเอาเข้ามานะคะ” หญิงสาวห้ามเสียงดัง

ชายหนุ่มตกใจชะงักค้าง การที่ส่วนปลายโค้งมนสีเข้มจัดแตะอยู่กับผิวเนื้ออ่อนนุ่มแต่เข้าไปภายในไม่ได้ มันคือความทรมานขั้นสุดที่พันแสงไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขาอย่างนี้ และเขาก็ไม่เคยต้องอดทนกับใครมากขนาดนี้มาก่อนเช่นกัน

“หยุดตอนนี้พี่ขาดใจตายแน่ ให้พี่เข้าไปนะครับคนดี” เขาเว้าวอนขอความเห็นใจแต่ไม่ได้เป็นผล

“ไม่ให้เข้าค่ะ” เรนเดียร์ตอบเด็ดขาดทั้งที่ยังรู้สึกหวามไหว ใจจริงเธออยากให้เขาเข้ามาในตัวเธอจะแย่อยู่แล้ว เพราะความสุขจากปลายนิ้วมันน้อยกว่าความสุขที่เคยได้รับจากเจ้าชายน้อยหลายเท่า หากแต่กวางน้อยที่กำลังคิดจะถอดเขี้ยวเล็บเสือร้ายต้องอดเปรี้ยวไว้กินหวาน อย่างน้อยคืนนี้เธอก็สุขสมไปแล้วหนึ่งครั้ง ไม่เหมือนใครบางคนที่กำลังจะอกแตกตาย

“ทำไมเดียร์ใจร้ายกับพี่แบบนี้” พันแสงโอดครวญ

“เดียร์ง่วงแล้ว เดียร์จะนอน พี่ซันกลับห้องไปได้แล้ว” หญิงสาวถอยตัวหนีแล้วลุกขึ้นนั่ง ดึงชายกระโปรงชุดนอนลงให้เรียบร้อย แล้วเอื้อมมือไปช่วยดึงกางเกงชุดนอนของชายหนุ่มขึ้นเพื่อปกปิดความเป็นชายที่โผดผงาด

“ถ้าเดียร์ไม่ให้ทำ พี่ก็ไม่ทำ แต่ขอนอนกอดเฉยๆ ได้มั้ย” เขาอ้อนวอนด้วยสีหน้าห่อเหี่ยวจนน่าสงสาร

“นอนกอดเฉยๆ แน่นะคะ” เธอถามอย่างไม่ไว้ใจ

“พี่สัญญา แค่นอนกอดอย่างเดียว” พันแสงรับปาก เพราะไม่อยากฝืนใจภรรยา เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องแคร์เธอมากขนาดนี้ แต่ทุกครั้งที่เห็นเธอทำหน้าเศร้า เขาไม่มีความสุขเลย

“งั้นก็นอนค่ะ”

เรนเดียร์ล้มตัวลงนอนหันหลังให้พันแสง ครู่หนึ่งผ้าห่มก็ถูกดึงขึ้นมาห่มคลุมให้อย่างอ่อนโยนจากคนเป็นสามี จากนั้นเขาก็เบียดตัวเข้ามานอนกอดแนบชิดอยู่ทางด้านหลัง แถมยังดึงตัวเธอให้มานอนหนุนแขนแล้วกอดแน่นจนสัมผัสได้ถึงแก่นกายแข็งขึงที่ทิ่มแทงอยู่บริเวณบั้นท้าย เธอรู้ว่าเขาคงทรมานมากที่ต้องข่มความปรารถนาที่มีอย่างเข้มข้นเอาไว้อย่างนี้ แต่มันก็สาสมแล้วกับคำพูดดูถูกเหยียดหยามที่เขาทำให้เธอเสียใจ

ไม่นาน เรนเดียร์ก็หลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของพันแสง โดยทิ้งให้เขานอนลืมตาโพลงอยู่กับความปวดร้าวหน่วงหนึบตลอดทั้งคืนเพียงคนเดียว