4.1 | โมโหหึง - NC

ทันทีที่พันแสงขับรถมาจอดที่หน้าบ้าน เรนเดียร์ก็รีบลงจากรถแล้ววิ่งหนีเข้าบ้าน พันแสงวิ่งตามมาทันที่หน้าประตูห้องนอนสำหรับแขกซึ่งเธอยึดเป็นห้องนอนของตัวเองมานานร่วมสัปดาห์

“กลับไปนอนกับพี่ที่ห้องของเรา” สามีบอกเสียงเข้ม ความโกรธจากการที่เห็นเธอกอดกับผู้ชายอื่นต่อหน้าต่อตายังไม่จางหาย

“ถ้าพี่ซันยังไม่เลิกดุเดียร์แบบไม่มีเหตุผล เดียร์ก็จะไม่กลับไปนอนห้องโน้นแล้ว” หญิงสาวผลักเขาออกแล้วรีบเปิดประตูเข้าห้อง แต่บานประตูยังไม่ทันปิดสนิท เขาก็แทรกตัวเข้ามาแล้วดันประตูปิด

“ออกไปนะ เดียร์ไม่อยากเห็นหน้าพี่ซัน คนไม่มีเหตุผล ออกไปเลย” เรนเดียร์ทั้งผลัก ทั้งทุบตีเขาเป็นพัลวัน

“เดียร์เป็นคนทำให้พี่เป็นแบบนี้ เดียร์ต้องรับผิดชอบ”

พันแสงดันหลังเรนเดียร์ให้แนบกับประตูห้องแล้วใช้มือข้างหนึ่งจับข้อมือเล็กๆ ทั้งสองข้างรวบไว้เหนือศีรษะของเจ้าตัว ก่อนจะแนบริมฝีปากจูบอย่างเร่าร้อน หญิงสาวดิ้นรนขัดขืน แต่ถูกเขาแนบสะโพกกดตรึงหน้าท้องเธอเอาไว้ไม่ให้เคลื่อนไหวได้อีก

เพราะความหึงหวงบวกกับความเก็บกดที่เรนเดียร์ไม่ยอมให้มีอะไรด้วยมาหลายวันแล้ว ทำให้ทำนบความอดทนอดกลั้นของพันแสงพังทลาย เขาบดจูบดุดันยิ่งกว่าคืนที่ทะเลาะกันในห้องครัวหลายเท่า จนริมฝีปากบางเจ็บแปลบแสบร้อนไปหมด

“พี่ซัน...เดียร์เจ็บ...อย่าทำกับเดียร์แบบนี้...”

หญิงสาวหันหน้าหนีริมฝีปากของคนเอาแต่ใจตัวเองพลางร้องไห้อย่างน่าสงสาร นั่นแหละ พันแสงถึงได้สติและยอมหยุด เขาปล่อยข้อมือเล็กที่จับรวบไว้เหนือศีรษะให้เป็นอิสระแล้วแนบฝ่ามือทั้งสองข้างเข้ากับแก้มที่เคยนวลใส ซึ่งบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยรอยน้ำตา ยิ่งเห็นริมฝีปากอ่อนนุ่มแดงช้ำ เขาก็นึกโกรธตัวเองที่เผลอทำรุนแรงกับเธอ

“ทำไมต้องทำกับเดียร์แบบนี้ด้วย” เธอต่อว่าเขาทั้งที่น้ำตายังไหลไม่หยุด

“พี่ขอโทษ” พันแสงดึงตัวภรรยาเข้ามากอด แล้วลูบไล้ฝ่ามือไปบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าไร้ตำหนิอย่างปลอบโยน “ต่อไปห้ามให้ผู้ชายคนอื่นกอดอีกนะ เดียร์เป็นเมียพี่ พี่กอดได้คนเดียว แล้วก็ห้ามแต่งตัวแบบนี้ออกไปข้างนอกอีก”

“เดียร์ไม่ได้อยากใส่ชุดนี้ซะหน่อย แต่คุณแม่เตรียมไว้ให้ คุณแม่บอกว่าพี่ซันชอบผู้หญิงแต่งตัวแบบนี้” เรนเดียร์ตอบอู้อี้อยู่กับอกเขา

“แต่พี่ไม่ชอบให้เดียร์แต่งตัวแบบนี้ ถอดออกเดี๋ยวนี้เลย” พันแสงพูดพร้อมกับปลดชุดราตรีผ้าเนื้อนิ่มสีแดงสดออกจากร่างของหญิงสาวโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว รู้ตัวอีกทีก็เย็นวาบไปทั่วทั้งร่างแล้ว

“พี่ซัน!” เรนเดียร์ตกใจ รีบยกมือขึ้นกอดอกปกปิดทรวงอกเอาไว้ ถึงแม้จะมีบราเซียปีกนกอยู่แต่เธอก็อดที่จะอายไม่ได้

“พี่เคยเห็นหมดแล้ว จะอายทำไม” พันแสงยิ้มเอ็นดูคนที่เขินอายจนใบหน้าแดงระเรื่อ แล้วจับแขนเธอออกจากทรวงอกก่อนจะดึงบราเซียออก จากนั้นจึงนวดคลึงทรวงอกอวบอิ่มทั้งสองข้างด้วยฝ่ามือร้อนผ่าว

“อย่าค่ะ...” เรนเดียร์เอ่ยปากห้ามน้ำเสียงสั่นสะท้าน พร้อมกับยกมือขึ้นมาจับที่ข้อมือทั้งสองข้างของเขาให้หยุดขยี้ปลายถัน

“คืนนี้พี่ขอนะคนดี เราไม่ได้ทำกันตั้งหลายวันแล้ว พี่คิดถึงเดียร์จนจะขาดใจตายอยู่แล้ว” พันแสงเว้าวอนอย่างอ่อนโยน พลางมองสบตาคนใจแข็งด้วยแววตาเป็นประกายร้อนแรง แล้วโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ที่ซอกคอขาวละเอียดพร้อมกับพร่ำพูดพึมพำ “พี่ต้องการเดียร์มากนะ ต้องการเดียร์คนเดียว ตั้งแต่เราแต่งงานกัน พี่ก็ไม่เคยมีอะไรกับคนอื่นอีกเลย พี่อดทนรอให้เดียร์หายโกรธพี่มาเป็นอาทิตย์แล้ว เดียร์อย่าทรมานพี่อีกเลยนะ”

“พี่ซัน...อย่าค่ะ...” เรนเดียร์ขนลุกเกรียวไปทั้งตัวด้วยความซ่านสยิวเมื่อพันแสงไล้ปลายลิ้นอุ่นชื้นไปตามสันใบหูแล้วปิดท้ายด้วยการขบกัดสลับดูดดึงที่ติ่งหู หญิงสาวยังไม่ทันจะได้ห้ามปราม ริมฝีปากที่คุ้นเคยก็เลื่อนมาบดเบียดกับริมฝีปากของเธออย่างแนบแน่น

จูบของเขายังคงเรียกร้องและเอาแต่ใจเหมือนเคย หากแต่ครั้งนี้เป็นการเรียกร้องอย่างนุ่มนวลและอ่อนหวานจนหญิงสาวเผลอใจอ่อนยอมจูบตอบ มือเล็กที่กำข้อมือใหญ่ซึ่งกอบกุมทรวงอกอวบอิ่มอยู่นั้นเลื่อนขึ้นไปโอบกอดรอบคอเขาไว้

ริมฝีปากของพันแสงที่แนบชิดอยู่กับริมฝีปากแสนหวานคลี่ออกเป็นรอยยิ้มเมื่อได้รับการตอบสนองอย่างเต็มใจ เขาแทรกปลายลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดรัดรึงลิ้นเรียวเล็กอย่างโหยหา ทั้งดูด ทั้งดึง เป็นจังหวะหฤหรรษ์แปลกประหลาดอย่างที่ เรนเดียร์ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

เรนเดียร์ครางเสียงแผ่วหวิวด้วยความพึงพอใจ ความปรารถนาในกายเธอถูกปลุกเร้าจนตื่นเพริด ความร้อนวูบวาบวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ก่อนจะแล่นดิ่งไปรวมกันที่เบื้องล่างซึ่งบัดนี้ชุ่มชื้นไปหมดแล้ว

พันแสงละจูบจากริมฝีปากอ่อนหวานมาที่เนินอกขาวสล้าง เขาระดมจูบไปทั่วทุกตารางนิ้วอย่างหิวกระหาย เขากลืนกินทรวงอกข้างหนึ่งด้วยริมฝีปากจนเต็มคำ แล้วดูดดึงยอดดอกสีชมพูกุหลาบอย่างเพลิดเพลิน

น้ำเสียงแห่งความซ่านสยิวหลุดออกมาจากริมฝีปากสีหวานของคนที่หลับตาแอ่นหลังพิงประตูอย่างเคลิบเคลิ้ม สองมือเรียวเล็กที่สอดแทรกอยู่ในกลุ่มผมดำขยับกดศีรษะทุยสวยเข้าหาทรวงอกอิ่มอย่างรัญจวนใจ ความสุขจากการร่วมรักกับพันแสงหลายครั้งที่ผ่านมา เทียบกับความสุขในครั้งนี้ไม่ได้เลย

พันแสงค่อยๆ ลากจูบจากทรวงอกลงไปตามแนวหน้าท้อง ผ่านสะดือ แล้วไปหยุดอยู่ที่ท้องน้อยเหนือขอบกางเกงชั้นในสีชมพูหวาน เขาทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่า สองมือจับสะโพกกลมกลึงกดตรึงไว้กับประตูห้อง แล้วแนบใบหน้าฝังปลายจมูกลงบนเนินเนื้ออ่อนนุ่ม

“กลิ่นเดียร์หอมมาก...หอมไปหมดทั้งตัว” เขาพึมพำอย่างหลงใหล พร้อมกับใช้ปลายนิ้วเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในตัวจิ๋วลงมาที่ข้อเท้าแล้วค่อยๆ ยกเท้าเธอขึ้นทีละข้างเพื่อปลดกางเกงชั้นในออกจากตัวอย่างใจเย็น

พันแสงเงยหน้าขึ้นมองสบตากับคนที่กำลังก้มหน้ามองเขาอยู่ด้วยความสงสัยว่าเขาจะทำอะไร ชายหนุ่มเห็นแววตาเธอฉ่ำเยิ้มหวามไหวก็รู้ว่าเธอกำลังมีความสุขมากแค่ไหน แต่นี่มันแค่เริ่มต้น เขายังทำให้เธอมีความสุขได้มากกว่านี้อีกหลายเท่า และคืนนี้เธอก็ต้องช่วยให้เขาสุขสมอย่างถึงที่สุดด้วยเช่นกัน

“กางขาออกนิดนึง” เขาบอกพร้อมกับจับขาเธอให้กางออกนิดหนึ่ง ก่อนจะฝังใบหน้ากลับเข้าไปอีกครั้ง แล้วระบายจูบไปตามต้นขาด้านในทั้งสองข้างกระทั่งไปสิ้นสุดที่จุดอ่อนไหวกึ่งกลางร่างกาย เขากดจูบหนักหน่วงแล้ว ดูดดึงปุ่มเนื้อเร้นลับสลับกับการใช้ปลายลิ้นบดขยี้อย่างร้อนแรง

ร่างบางสั่นสะท้าน สะโพกบิดส่ายไปมาด้วยความเสียวซ่าน กล้ามเนื้อส่วนที่ลึกลับที่สุดเต้นตุบตับเป็นจังหวะวาบหวาม

“พี่ซัน...อย่าทรมานเดียร์...”

พันแสงสอดนิ้วเข้าไปในโพรงเนื้ออ่อนนุ่มแล้วหมุนวนก่อนจะเคลื่อนเข้าและออกเป็นจังหวะหนักแน่น พร้อมกับตวัดปลายลิ้นลงบนปุ่มเนื้อสีทับทิมไปด้วย เขาเร่งจังหวะการขยับนิ้วและการลงลิ้นให้ถี่กระชั้นและหนักหน่วงยิ่งขึ้น จนเรนเดียร์มีอาการตัวเกร็ง กล้ามเนื้อภายในบีบรัดรุนแรง ครู่หนึ่งเธอก็กระตุกเฮือกแล้วสั่นเทิ้มจนแทบยืนไม่อยู่ ชายหนุ่มต้องรีบกอดประคองเธอไว้กับอกก่อนที่เธอจะล้มลง

“ไปต่อกันที่เตียงนะ” เขาช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้ม แล้วพาไปที่เตียงนอน