2.2 | เดียร์จะเลิกกับพี่ซัน

“ต้องให้พูดด้วยเหรอ”

“เดียร์แค่อยากรู้ว่าเรื่องที่เดียร์คิดใช่เรื่องเดียวกับที่พี่ซันคิดหรือเปล่า”

“เดียร์คิดว่าเรื่องอะไรล่ะ” เขาย้อนถาม

“เรื่องบนเตียง” เขากล้าถาม เธอก็กล้าตอบ

“ใช่” พันแสงพยักหน้ารับ

“เดียร์ไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว พี่ซันไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินหลังจากที่เรานอนด้วยกัน”

“ผู้หญิงทุกคนก็อยากได้เงินจากพี่กันทั้งนั้น”

“แต่ไม่ใช่เดียร์”

“อย่าลืมสิ ว่าที่เดียร์ยอมแต่งงานกับพี่ก็เพราะเงินที่คุณแม่ใช้หนี้ให้ แล้วพี่ก็รู้ด้วยว่าคุณแม่จะให้เงินเดียร์อีกก้อนนึง ถ้าสุดท้ายแล้วเราต้องเลิกกัน เห็นมั้ยว่าเดียร์มีแต่ได้กับได้ ยังไงพี่ก็ไม่เชื่อว่าเดียร์ไม่อยากได้เงิน”

“ก็ได้ค่ะ ถ้าพี่ซันอยากให้ เดียร์ก็จะรับ แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เดียร์จะนอนกับพี่ซันเฉพาะเวลาที่เดียร์อยากได้เงินเท่านั้น”

“หมายความว่ายังไง”

“ในเมื่อพี่ซันมองว่าความสัมพันธ์ของเราเป็นการ ‘ซื้อขาย’ เดียร์ก็จะขายเฉพาะเวลาที่เดียร์อยากได้เงิน”

“เดียร์คิดไปเอง พี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

“ถึงยังไงพี่ซันก็มองว่าเดียร์แต่งงานกับพี่ซันเพราะเงินอยู่ดี”

“เมื่อกี้พี่พูดแรงไป พี่ขอโทษ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดียร์เข้าใจ พี่ซันรีบไปทำงานเถอะ เดี๋ยวสาย” พูดจบก็หยิบเช็คที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเดินหนีเข้าไปในห้องครัว เพราะไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาที่รื้นขึ้นมาแตะขอบตา ความสัมพันธ์ทางกายที่ลึกซึ้ง ทำให้ผู้หญิงอย่างเธอผูกพันกับเขามากขึ้นทุกวัน แต่สำหรับผู้ชายอย่างเขามันคงเป็นเพียงการระบายความใคร่เท่านั้น

พันแสงทำงานอย่างไม่มีสมาธิเพราะมีเรื่องที่เรนเดียร์เข้าใจเขาผิดรบกวนจิตใจอยู่ตลอดเวลา เขาอยากรีบกลับบ้านไปเคลียร์กับเธอแต่ก็ติดประชุมจนถึงค่ำ กว่าจะฝ่าการจราจรที่แสนติดขัดมาถึงบ้านก็ห้าทุ่มกว่าแล้ว

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน พันแสงก็ได้กลิ่นช็อกโกแลตหอมอบอวลไปทั่วบ้าน ชายหนุ่มรู้ทันทีว่ากลิ่นแปลกใหม่ที่ไม่เคยมีในบ้านหลังนี้มาก่อนต้องเป็นฝีมือภรรยาของเขาแน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็รีบเดินเข้าไปในห้องครัวทันที

“ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีก” เขาถามภรรยาเสียงนุ่มหลังจากบอกสาวใช้ให้ออกไป

เรนเดียร์ทำหูทวนลม ก้มหน้าบีบช็อกโกแลตลงในแม่พิมพ์ซิลิโคนรูปทรงตัวการ์ตูน

พันแสงรู้ว่าเธอยังโกรธเรื่องเมื่อเช้านี้อยู่ จึงเดินเข้าไปแนบร่างซ้อนด้านหลังของคนที่แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเขา

ความอบอุ่นวาบหวามจากคนข้างหลังทำให้มือที่กำลังบีบช็อกโกแลตลงแม่พิมพ์หยุดชะงัก แต่เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็บีบต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ทำช็อกโกแลตอยู่เหรอ น่ากินจัง” เขาเท้าแขนทั้งสองข้างลงบนโต๊ะคร่อมร่างบางในชุดผ้ากันเปื้อนสีหวานแล้วไล้ปลายจมูกไปตามแก้มหอมละมุน

เรนเดียร์เอียงหน้าหลบโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“ยังโกรธพี่อยู่เหรอ” เขากระชับอ้อมกอดแล้วแนบแก้มเข้ากับแก้มนุ่มของภรรยา

เธอผลักเขาออกห่างแล้วเอาช็อกโกแลตที่บีบใส่แม่พิมพ์เสร็จเรียบร้อยแล้วไปใส่ตู้เย็น จากนั้นหยิบถาดที่ช็อกโกแลตเซ็ตตัวได้ที่ออกมาแกะใส่กล่อง โดยไม่สนใจสามีที่มองตามการเคลื่อนไหวของเธออย่างหัวเสีย

“มีอะไรก็พูดกันดีๆ สิ อย่าทำตัวงอแงเป็นเด็กแบบนี้”

เรนเดียร์ยังคงแกล้งทำเป็นหูทวนลม เธอแกะช็อกโกแลตออกจากแม่พิมพ์แล้วลองกัดชิม

“ไม่พอใจอะไรก็พูดออกมา แต่อย่าทำเหมือนพี่ไม่มีตัวตนแบบนี้ พี่ไม่ชอบ” พันแสงโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง

เรนเดียร์รู้ว่าเขากำลังโกรธมาก ทว่าเธอก็ยังคงทำเป็นไม่สนใจ กัดกินช็อกโกแลตต่อไปเงียบๆ

“ได้! ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด”

พันแสงดึงตัวภรรยาเข้ามาจูบอย่างดุดัน เธอเม้มปากแน่นต่อต้าน สองมือเล็กๆ ดันไหล่เขาออก ทั้งทุบ ทั้งตี แต่ก็ไม่เป็นผล เขาบีบปากเธอให้เปิดออกแล้วสอดปลายลิ้นเข้าไปโลมเลียลิ้นเล็กที่เคลือบด้วยช็อกโกแลตหอมหวานอย่างเอาแต่ใจ จูบของเขาเร่าร้อนและรุนแรงจนหญิงสาวเจ็บแปลบ เธอรวบรวมกำลังผลักเขาออกได้ในที่สุด

“พี่ซันใจร้าย!” เรนเดียร์ต่อว่าทั้งน้ำตา “เมื่อเช้าก็ทำเหมือนเดียร์เป็นผู้หญิงขายตัว แล้วตอนนี้ยังจะมาทำแบบนี้กับเดียร์อีก พี่ซันเห็นเดียร์เป็นตัวอะไรกันแน่”

“เป็นเมียพี่ไง พี่จะกอด จะจูบเมียตัวเองไม่ได้เหรอ”

“พี่ซันบอกว่าเดียร์เป็นเมีย แต่คำพูดและการกระทำของพี่ซันมันทำให้เดียร์รู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่อีตัว!”

“พี่ไม่ได้คิดแบบนั้น”

“พี่ซันคิด!” เธอเถียงทันที “ถ้าพี่ซันไม่ได้คิด เมื่อเช้าพี่ซันจะไม่พูดแบบนั้นกับเดียร์”

“พี่ยอมรับว่าเมื่อเช้าพี่พูดแรงไป แต่เดียร์ก็แต่งงานกับพี่เพราะเงินของคุณแม่จริงๆ แล้วจะให้พี่พูดว่ายังไง”

“เห็นมั้ย พี่ซันก็มองเดียร์เป็นผู้หญิงแบบนั้นอยู่ดี ใช่สิ เดียร์ก็เป็นแค่เมียเด็กที่เอาไว้แก้ขัดในบ้านอย่างที่พี่ซันพูดกับเพื่อนนั่นแหละ”

“ไปเอาคำพูดพวกนี้มาจากไหน พี่ไม่เคยพูดถึงเดียร์แบบนั้น”

“พี่ซันพูด”

“เมื่อไหร่”

“ในงานเลี้ยงวันแต่งงานของเรา เดียร์ได้ยินพี่ซันพูดกับเพื่อน”

พันแสงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็นึกไม่ออกว่าตัวเองเผลอพูดแบบนั้นจริงหรือไม่ แต่เขาสาบานได้เลยว่าไม่เคยคิดกับเรนเดียร์แบบนั้น ต่อให้เขาไม่ได้แต่งงานกับเธอเพราะความรัก แต่เขาก็เป็นสุภาพบุรุษมากพอที่จะไม่พูดถึงผู้หญิงในทางดูถูกดูแคลนแบบนั้น

“พี่ว่าเดียร์เข้าใจผิดแล้วละ พี่ยืนยันว่าพี่ไม่เคยพูดแบบนั้น และไม่เคยคิดกับเดียร์แบบนั้นเลยจริงๆ”

“พี่ซันจะไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร แต่เดียร์จะไม่ยอมให้พี่ซันดูถูกเดียร์อีกแล้ว”

“เดียร์จะทำอะไร”

“เดียร์จะไม่ยอมมีอะไรกับพี่ซันอีกเด็ดขาด แล้วตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไปเราจะแยกห้องนอนกัน”

“พี่ไม่ยอม” แค่คิดว่าคืนนี้จะไม่ได้นอนกอดคนตัวนิ่มที่มีกลิ่นกายหอมกรุ่นเขาก็รู้สึกวูบโหวงในใจอย่างบอกไม่ถูก “พี่จะฟ้องคุณแม่” ชายหนุ่มงัดไม้ตายขึ้นมาขู่

“คุณแม่เคยบอกว่า ถ้าพี่ซันทำให้เดียร์เสียใจ คุณแม่อนุญาตให้เดียร์เลิกกับพี่ซันได้”

พันแสงชะงัก ใช่...เรื่องนี้เขาก็รู้

“แล้วตอนนี้เดียร์ก็กำลังเสียใจ เดียร์จะเลิกกับพี่ซัน”

“คิดจะเลิกกับพี่เพื่อที่จะได้เงินก้อนใหญ่จากคุณแม่ใช่มั้ย!” คนปากเสียประชด

“พี่ซันก็พูดแต่เรื่องเงิน ใครจะอยากอยู่ด้วย” ว่าแล้วก็วิ่งหนีออกไปทั้งน้ำตา ทุกอย่างที่เธอทำให้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขามองไม่ออกเลยหรือไงว่าเธอทำไปเพราะอะไร