2.1 | ทำเหมือนเป็นผู้หญิงขายตัว

หลายเดือนที่ผ่านมา พันแสงเคยชินกับการที่ตื่นขึ้นมาแล้วมีเรนเดียร์อยู่ในอ้อมกอด ทว่าเช้านี้ตื่นมาแล้วไม่พบร่างนุ่มนิ่มจึงคว้าหมอนที่เธอหนุนนอนมากอดแล้วสูดกลิ่นกายสาวที่ติดอยู่บนปลอกหมอน แต่แล้วก็คิดว่ามีตัวจริงให้กอดอยู่ทั้งคนจะมัวนอนกอดหมอนทำไมจึงรีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปข้างล่าง

ชายหนุ่มเดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร เห็นภรรยากำลังจัดโต๊ะอยู่ก็เข้าไปกอดเธอจากทางด้านหลังแล้วหอมแก้มอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ

“ชื่นใจ”

“พี่ซัน! ทำไมชอบทำแบบนี้ เดี๋ยวพี่นิดหน่อยก็มาเห็นหรอก”

“เห็นแล้วไง”

“เดียร์อาย”

“ไม่เห็นต้องอายเลย นิดหน่อยเห็นก็ดี จะได้ไปบอกคุณแม่ว่าเราสองคนเข้ากันได้ดี คุณแม่จะได้สบายใจ” ว่าแล้วก็หอมแก้มนุ่มไปอีกหนึ่งฟอด เขายอมรับแต่โดยดีเลยว่า ตั้งแต่แต่งงานกับเรนเดียร์เขาไม่เคยออกไป ‘หากิน’ นอกบ้านอีกเลย เพราะได้กินภรรยาคนนี้จนอิ่มแปล้ทุกคืน

“พอแล้วค่ะพี่ซัน” เรนเดียร์แกะแขนเขาออกจากตัว “รีบทานอาหารเช้าเถอะค่ะ วันนี้มีประชุมสิบโมงนะคะ เดี๋ยวก็ไปสายหรอก”

“มานั่งทานด้วยกันสิ” ชายหนุ่มจับคนตัวเล็กที่สูงเลยไหล่เขาไปนิดเดียวให้นั่งลงบนเก้าอี้ข้างกัน “วันนี้จะออกไปไหนหรือเปล่า”

“ไปซื้อของเข้าบ้านกับพี่นิดหน่อยแล้วก็ไปหาคุณแม่ที่บ้าน”

“วันๆ ทำแต่งานบ้านกับไปหาคุณแม่ เบื่อมั้ย”

เรนเดียร์ชะงักไปนิดหนึ่ง เพราะไม่แน่ใจว่าที่เขาถามนั้นเป็นการตำหนิทางอ้อม ว่าเธอเอาแต่นั่งๆ นอนๆ อยู่บ้านเฉยๆ ไม่ช่วยทำงานหรือเปล่า

“ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้น พี่ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย แค่กลัวเหงา เพราะพี่เองก็งานยุ่ง ตั้งแต่แต่งงานกันพี่ยังไม่เคยพาเดียร์ไปเที่ยวที่ไหนเลย”

“เบื่อมากค่ะ” เรนเดียร์ตอบไปตามตรง

“เอาไว้พี่จะเคลียร์งานแล้วพาไปเที่ยวบ้างก็แล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะ” ตอบแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง “พี่ซันคะเดียร์มีเรื่องอยากขอ...” หญิงสาววางมือโอบแก้วนมรสช็อกโกแลตท่าทางลังเลใจว่าจะพูดดีหรือไม่

“จะขออะไร เสื้อผ้า กระเป๋าหรือรองเท้า แต่จะว่าไปตั้งแต่อยู่ด้วยกันพี่ยังไม่เคยเห็นเดียร์ซื้อของพวกนี้เลย ใส่แต่เสื้อผ้าชุดเดิมๆ โดยเฉพพาะชุดนอนเจ้าหญิงเอลซ่าใส่บ่อยจนจะเปื่อยอยู่แล้ว” เขาพูดกลั้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“เดียร์ไม่ได้อยากได้ของพวกนั้นสักหน่อย”

“ถ้างั้นอยากได้อะไร”

“ปีหน้าเดียร์ขอกลับไปเรียนต่อได้มั้ยคะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาหายวับไปในพริบตา หลายเดือนที่อยู่ด้วยกันในฐานะสามีภรรยา เธอกลายเป็นความเคยชินในชีวิตของเขาไปแล้ว พอคิดว่าเธอจะไม่อยู่ เขาก็ยิ่งรู้สึกวูบโหวงในอกอย่างบอกไม่ถูก

“ที่นิวยอร์กเหรอ”

“ค่ะ”

“จะไปกี่ปี” พันแสงถามหน้านิ่ง เสียงเรียบจนทำให้อีกฝ่ายคิดว่าเขากำลังไม่พอใจอยู่

“ถ้าเรียนแค่ปริญญาตรีก็สี่ปี ถ้าต่อโทด้วยก็ประมาณห้าปีครึ่ง ไม่เกินหกปีค่ะ” เรนเดียร์ยกแก้วนมรสช็อกโกแลตในมือขึ้นดื่มเพื่อหลบตาสามี

“เรียนที่เมืองไทยก็ได้นี่”

“เดียร์สอบเข้ายูที่โน่นได้แล้ว เรียนไปเทอมนึงแล้วด้วย แต่เกิดเรื่องกับคุณพ่อคุณแม่ก็เลยต้องดร็อปแล้วหนีเจ้าหนี้มาเมืองไทย” หญิงสาวตอบสีหน้าเศร้าสร้อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับครอบครัว

“กลับไปอยู่ที่โน่นจะปลอดภัยจากพวกมันเหรอ”

“คุณแม่เคลียร์หนี้ให้เดียร์หมดแล้ว พวกมันไม่มายุ่งกับเดียร์แล้วละค่ะ”

“แล้วอยู่คนเดียวจะดูแลตัวเองได้มั้ย”

“ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบรับเสียงสดใสอย่างมีความหวังว่าเขาจะอนุญาตให้ไป

“พี่ว่าไม่ได้”

“เดียร์ดูแลตัวเองได้จริงๆ นะคะ”

“พี่ว่าไม่ได้” คนเป็นสามีพูดพลางมองขอบปากด้านบนของภรรยาที่มีคราบนมติดอยู่ “แค่ดื่มนมแค่นี้ยังเลอะปากเลย แล้วจะดูแลตัวเองได้ยังไง”

“อ้าว...เหรอคะ เลอะตรงไหนคะ” เรนเดียร์ยกผ้าเช็ดปากขึ้นมาแต่ถูกพันแสงคว้ามือเอาไว้

“พี่เช็ดให้เอง” พันแสงไม่ได้ใช้ผ้าเช็ด แต่ใช้ปลายลิ้นไล้เลียไปตามขอบโค้งของริมฝีปากด้านบนที่มีคราบนมติดอยู่

เรนเดียร์นั่งตัวแข็งทื่อ ลมหายใจติดขัด พลังงานความร้อนบางอย่างแล่นวาบอยู่ภายในช่องท้อง

“นมรสช็อกโกแลตก็อร่อยดีเหมือนกันนะ” เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเองพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว

เรนเดียร์เขินหนักมาก หน้าแดงไปถึงใบหู แม้จะเคยมีอะไรกันอย่างลึกซึ้งมากกว่าจูบมาหลายครั้งแล้ว แต่เธอก็ยังเขินทุกครั้งที่เขาทำอะไรแบบนี้

“ตกลงพี่ซันจะให้เดียร์ไปเรียนต่อหรือเปล่าคะ”

“เรื่องเรียนพี่ไม่ขัด แต่จะเรียนที่เมืองไทยหรือกลับไปเรียนที่นิวยอร์กพี่ขอคิดดูอีกทีก็แล้วกัน” เขาบอกด้วยเสียงราบเรียบแล้วหอมแก้มนุ่มของภรรยา “พี่ต้องไปทำงานแล้ว”

พันแสงเดินออกไปได้สามก้าวแล้วเดินย้อนกลับมาที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง

“ลืมอะไรหรือเปล่าคะ”

“พี่ลืมให้เช็คเดียร์” เขาวางเช็คลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ “พี่เซ็นไว้เช็คให้สองล้าน”

“ค่าอะไรคะ?”

“แค่อยากให้”

“เดียร์ไม่เอาค่ะ คุณแม่ให้เดียร์มาเยอะแล้ว” หญิงสาวเลื่อนเช็คคืน

“อันนี้พี่ให้เอง ไม่เกี่ยวกับของคุณแม่” พันแสงหยิบเช็คยัดใส่มือภรรยา “เดียร์ให้ความสุขพี่ พี่ก็อยากให้เงินเดียร์เป็นการตอบแทนบ้างเท่านั้นเอง”

“พี่ซันทำเหมือนเดียร์เป็นผู้หญิงขายตัวเลยนะคะ”

“คิดมาก”

“แล้วที่พี่ซันบอกว่าเดียร์ให้ความสุขพี่ซัน หมายถึงเรื่องอะไรเหรอคะ” แม้จะพอเดาได้แต่ก็อยากให้เขาพูดออกมาให้ชัดเจน