Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 4 : คนแปลกหน้าในไร่ส้ม
เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ ชะลอลง ก่อนรถกระบะจะหยุดสนิทใต้ร่มไม้ริมทาง
อลินรีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงจากรถแทบจะทันที
ทันทีที่เท้าแตะพื้น กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มก็ลอยมาตามสายลม หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตากลมโตมองไปรอบตัวด้วยความตื่นเต้น
“ว้าว...”
เสียงอุทานหลุดออกมาเบา ๆเบื้องหน้าเต็มไปด้วยต้นส้มที่เรียงรายเป็นแนวยาว บางต้นมีผลสีเขียวอ่อนห้อยอยู่เต็มกิ่ง แสงแดดยามสายส่องผ่านใบไม้จนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ
อลินหมุนตัวมองรอบ ๆ อย่างลืมตัว รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า
“ที่นี่สวยกว่าที่คิดอีกค่ะ”
อัคนีที่เพิ่งลงจากรถยืนมองเธออยู่ไม่ไกล
ชายหนุ่มยกมือขึ้นจัดแขนเสื้อที่พับไว้ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
“ชอบมาก?”
อลินหันกลับมาอย่างรวดเร็ว
“ชอบค่ะ!”
คำตอบของเธอมาแทบจะทันที จนคนถามถึงกับเลิกคิ้ว
หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ต้นส้มต้นหนึ่งอย่างสนใจ แต่ยังไม่กล้าแตะต้อง เธอเพียงก้มมองผลส้มที่ห้อยอยู่บนกิ่งด้วยสายตาเป็นประกาย
“ลูกพวกนี้กินได้เลยไหมคะ?”
“ยัง”
อัคนีตอบพลางเดินตามเธอมาอย่างช้า ๆ
“ต้องรอให้แก่กว่านี้”
อลินพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะเงยหน้ามองเขา
“แล้วถ้าแก่แล้ว...หวานไหมคะ?”
“บางแปลงหวานมาก”
“แล้วแปลงไหนหวานที่สุด?”
อัคนีมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“อยากรู้?”
อลินพยักหน้ารัว ๆ
“ค่ะ”
ชายหนุ่มหันหน้าไปทางอีกฝั่งของไร่
“เดี๋ยวพาไป”
“จริงนะคะ?”
“อืม”
อลินยิ้มจนตาหยี ก่อนรีบเดินตามเขาไป
แต่เพียงไม่กี่ก้าว...เธอก็สังเกตเห็นจังหวะการเดินของอัคนีที่ยังไม่คล่องนัก
ชายหนุ่มพยายามลงน้ำหนักอย่างระมัดระวัง แม้สีหน้าจะยังคงสงบนิ่งราวกับไม่ได้รู้สึกอะไร
อลินชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงเดินให้ช้าลงจนอยู่ในจังหวะเดียวกับเขาอัคนีเหลือบมองหญิงสาวข้างตัว เขาสังเกตเห็นการกระทำนั้น
“ทำไมไม่เดินไปก่อน?”
อลินหันมามอง
“รอคุณค่ะ”
“ไม่ต้อง”
“แต่เราเดินมาด้วยกันนี่คะ”
คำตอบนั้นเรียบง่ายเสียจนเขาไม่รู้จะพูดอะไรต่อ อัคนีจึงหันกลับไปมองทางข้างหน้า แต่ริมฝีปากกลับขยับขึ้นเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร
---
“คุณดินครับ”
เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
อัคนีหันกลับไป ชายวัยประมาณสามสิบต้น ๆ ในชุดทำงานของไร่เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ
“มีอะไร?”
“คนงานแปลงสามขอเปลี่ยนเวลาทำงานครับ เพราะช่วงบ่ายอากาศร้อนมาก”
“จัดให้ตามความเหมาะสม”
อัคนีตอบทันที
“แล้วเรื่องปุ๋ยที่สั่ง?”
“กำลังส่งมาครับ”
อลินยืนฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ
เธอสังเกตเห็นว่าเมื่ออัคนีอยู่ในเวลางาน สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
จากชายหนุ่มที่พูดน้อย กลายเป็นคนที่มีความเด็ดขาดและจริงจัง แต่ในขณะเดียวกัน...เขาก็ไม่ได้ใช้อารมณ์กับลูกน้อง ทุกคำสั่งชัดเจนและมีเหตุผลอลินมองเขาอย่างเผลอ ๆ เธอไม่เคยคิดว่าเจ้าของไร่ส้มที่มีข่าวว่าเย็นชา จะดูแลคนงานมากขนาดนี้
“มองอะไร?”
เสียงของอัคนีดังขึ้น อลินสะดุ้งเล็กน้อย
“เปล่าค่ะ”
“เห็นมองอยู่”
เธอหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนยกมือเกาท้ายทอยอย่างเขิน ๆ
“หนูแค่คิดว่าคุณดูเก่งจังค่ะ”
อัคนีนิ่ง
“เก่ง?”
“ค่ะ”
เธอพยักหน้า
“ดูเหมือนทุกคนเชื่อฟังคุณ แล้วก็ไว้ใจคุณด้วย”
คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มเงียบไปชั่วขณะ
เขาไม่ค่อยได้รับคำชมตรง ๆ เช่นนี้ โดยเฉพาะจากผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วัน
“พูดเก่งเหมือนกันนะเรา”
เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูคล้ายแซว อลินเบิกตากว้าง ก่อนหัวเราะออกมา
“ก็คุณถามนี่คะ”
เสียงหัวเราะของเธอดังใสจนคนงานที่อยู่ใกล้ ๆ ยังเผลอยิ้มตาม อัคนีมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีแต่ความรู้สึกบางอย่างในอกกลับอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด
---
ช่วงสาย
อัคนีพาอลินมายังแปลงส้มที่อยู่ลึกเข้าไปในไร่ ที่นี่มีต้นส้มจำนวนมากกว่าบริเวณอื่น ผลส้มบางส่วนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอมส้ม
อลินถึงกับร้องออกมาด้วยความดีใจ
“สวยมาก!”
เธอรีบเดินเข้าไปใกล้ต้นหนึ่ง ก่อนยื่นมือออกไปอย่างลังเล
“จับได้ไหมคะ?”
“ได้”
เมื่อได้รับอนุญาต หญิงสาวจึงใช้นิ้วแตะผลส้มเบา ๆ
รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“เหมือนในรูปเลยค่ะ”
อัคนีมองเธอ
“ไม่เคยเห็นของจริง?”
“ไม่เคยค่ะ”
อลินส่ายหน้า
“ที่กรุงเทพฯ เคยเห็นแต่ในซูเปอร์มาร์เก็ต”
“แล้วอยากลองเก็บไหม?”
ดวงตาของเธอเบิกกว้าง
“ได้เหรอคะ?”
“ถ้าไม่กลัวเหนื่อย”
“ไม่กลัวค่ะ!”
อลินตอบอย่างกระตือรือร้น อัคนีจึงหยิบกรรไกรสำหรับตัดผลไม้ส่งให้ แต่เมื่อเห็นมือของเธอถือกรรไกรอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เขาก็ขยับเข้าไปใกล้
“จับแบบนี้”
มือใหญ่เอื้อมมาจับข้อมือของเธออย่างระมัดระวังอลินชะงักทันที ร่างกายแข็งค้างไปชั่วขณะ เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขา หัวใจที่เคยเต้นเป็นปกติกลับกระตุกแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล อัคนีเองก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าอยู่ใกล้เธอมากเกินไป
แต่เขายังคงวางสีหน้าเรียบเฉย
“ตัดตรงก้าน”
น้ำเสียงทุ้มต่ำดังอยู่ข้างหู
อลินกลืนน้ำลายเบา ๆ ก่อนพยักหน้า
“ค่ะ...”
ฉับ!
ผลส้มลูกแรกถูกตัดออกจากต้น
อลินมองมันในมือด้วยสีหน้าดีใจราวกับเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่
“สำเร็จแล้ว!”
เธอหันกลับมาหาอัคนีโดยไม่ทันระวัง ใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้กันเพียงไม่กี่นิ้ว ความเงียบเข้าปกคลุมทันที อลินเบิกตากว้าง อัคนีเองก็หยุดนิ่ง ทั้งคู่สบตากันนานกว่าที่ควร
จนสุดท้ายอลินเป็นฝ่ายรีบถอยหลัง
“ขะ...ขอโทษค่ะ”
แก้มของเธอเริ่มขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด
อัคนีมองเธอ ก่อนละสายตาไปอีกทาง
“ไม่เป็นไร”
แต่เสียงของเขากลับต่ำกว่าปกติเล็กน้อย
---
หลังจากนั้นทั้งสองเดินกลับไปยังรถ
อลินถือส้มลูกหนึ่งติดมือมาด้วย เธอมองมันอย่างภูมิใจตลอดทาง
“หนูเอากลับบ้านได้ไหมคะ?”
“ได้”
“งั้นหนูจะเอาไว้กินตอนเย็น”
อัคนีเหลือบมองเธอ
“ลูกเดียวพอ?”
“พอค่ะ”
หญิงสาวหัวเราะ
“หนูไม่ใช่คนกินเยอะขนาดนั้น”
อัคนีไม่ได้ตอบ แต่ในใจกลับคิดว่า...เธอดูมีความสุขกับเรื่องเล็ก ๆ ได้ง่ายกว่าที่เขาคิด
เมื่อกลับถึงบ้าน อลินเดินขึ้นบันไดไปพร้อมกับส้มในมือ
ก่อนจะหันกลับมาพูด
“ขอบคุณนะคะคุณดิน”
อัคนีเงยหน้าขึ้น
“เรื่องอะไร?”
“ที่พาไปดูไร่ค่ะ”
เธอยิ้มกว้าง
“วันนี้สนุกมากเลย”
ชายหนุ่มมองรอยยิ้มของเธอ ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ถ้าอยากไปอีกก็บอก”
“ค่ะ!”
อลินตอบอย่างสดใส ก่อนวิ่งขึ้นบันไดไป อัคนีมองตามจนเธอลับสายตา เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นหลายวินาที จากนั้นจึงก้มมองมือของตัวเอง
เมื่อครู่...เขายังจำความรู้สึกตอนจับข้อมือของเธอได้ ทั้งที่มันเป็นเพียงการช่วยสอนวิธีเก็บส้มธรรมดา ๆ
แต่ทำไม...หัวใจของเขาถึงเต้นแรงกว่าปกติ?
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ ราวกับพยายามไล่ความคิดนั้นออกไป
“คงคิดมากไปเอง”
เขาพึมพำ ก่อนเดินกลับเข้าไปในบ้านแต่สิ่งที่อัคนีไม่รู้คือ...
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป
สายตาของเขาจะเริ่มมองหาอลินโดยไม่รู้ตัวและเจ้าสาวตัวแทนที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงผู้หญิงที่ถูกส่งมาแทนพี่สาว...กำลังค่อย ๆ กลายเป็นผู้หญิงที่ทำให้ไร่ส้มอันเงียบสงบของเขา มีชีวิตชีวาขึ้นทีละน้อย โดยที่หัวใจของเจ้าของไร่เอง...กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างช้า ๆ เช่นกัน
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
