บทที่ 1: คืนแรกในกรงทอง

บทที่ 1: คืนแรกในกรงทอง

บานประตูไม้โอ๊กสลักลายหมาป่าคู่ปิดลงเสียงดังปัง ตัดขาดโลกภายนอกและขังเซเรน่าไว้ในพื้นที่ส่วนตัวของราชาผู้เหี้ยมโหด

ห้องบรรทมของวาร์กัสกว้างใหญ่และมืดมิด มีเพียงแสงสว่างจากเตาผิงหินอ่อนขนาดมหึมาที่กำลังลุกโชนสาดส่องให้เห็นเงาเต้นระบำบนผนัง ผนังห้องประดับด้วยอาวุธและหนังของสัตว์ร้ายที่เขาเคยล่าได้ พื้นปูด้วยพรมขนสัตว์สีดำหนานุ่มที่ดูดซับทุกเสียงฝีเท้า กลางห้องคือเตียงไม้สี่เสาขนาดใหญ่ที่คลุมด้วยผ้าไหมสีแดงเลือดนกและขนสัตว์

เซเรน่ายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ชุดกระโปรงสีขาวของเธอดูแปลกแยกและเปราะบางท่ามกลางความดิบเถื่อนของสถานที่แห่งนี้ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา... เบาหวิวแต่หนักแน่นราวกับนักล่าที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ

วาร์กัสปลดตะขอเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำของเขาออกแล้วโยนมันทิ้งไปบนเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างและกล้ามเนื้อที่อัดแน่นภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมบนออก รอยแผลเป็นจางๆ ที่พาดผ่านลำคอแกร่งยิ่งตอกย้ำความเป็นนักรบเดนตายของเขา เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ ดวงตาสีทองอำพันจ้องมองเธอไม่กะพริบ

"เจ้ากำลังสั่น มนุษย์" เสียงทุ้มต่ำของเขาทำลายความเงียบ มันไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการเย้ยหยัน

"ขะ... ข้าไม่ได้สั่นเพราะท่าน" เซเรน่าเค้นเสียงตอบกลับไป แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นคำโกหกที่งี่เง่าที่สุด เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย พยายามรวบรวมความกล้าหาญที่เหลืออยู่น้อยนิด "อากาศที่นี่ต่างหากที่หนาวเย็น"

วาร์กัสหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากได้รูปจะกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้ม... รอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา มันเป็นรอยยิ้มของหมาป่าที่เห็นกระต่ายน้อยพยายามพองขนสู้

เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างสูงใหญ่ก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวจนเซเรน่าผงะถอยหลัง แต่แผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับเสาเตียงอย่างจัง ไม่มีทางหนี วาร์กัสใช้แขนทั้งสองข้างยันเสาเตียง กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนที่แข็งราวกับเหล็กกล้า กลิ่นอายของเขา—กลิ่นป่าสนดุดันและกลิ่นควันไฟ—โอบล้อมเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก

"ปากดีกว่าที่ข้าคิด" เขาก้มหน้าลงมาจนจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาสีทองหรี่ลง "พวกมนุษย์ส่งเจ้ามาเพื่อเป็นเตียงอุ่นๆ ให้ข้าในฤดูหนาว หรือส่งมาเพื่อยั่วโมโหข้ากันแน่?"

"ข้าคือเครื่องบรรณาการแห่งสันติภาพ" เซเรน่ากัดฟันตอบ บังคับตัวเองไม่ให้หลบสายตาเขา "ข้ามาที่นี่เพื่อหยุดยั้งไม่ให้กองทัพของท่านฉีกทิ้งครอบครัวของข้า ท่านได้ตัวข้าไปแล้ว วาร์กัส อิลลูมินัส... แต่ท่านจะไม่มีวันได้ความเคารพจากข้า"

ความเงียบโรยตัวลงมาอย่างหนักหน่วง เซเรน่าหลับตาแน่น เตรียมรับแรงโทสะของราชาปีศาจ เธอคาดหวังฝ่ามือที่ตบลงมา หรือกรงเล็บที่ฉีกทึ้งชุดของเธอ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้เธอเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

วาร์กัสไม่ได้ทำร้ายเธอ เขากลับฝังใบหน้าลงที่ซอกคอขาวเนียนของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินลงบนผิวบอบบางจนเซเรน่าสะดุ้งสุดตัว ปลายจมูกโด่งสันสูดดมกลิ่นหอมประจำตัวของเธอ กลิ่นหอมหวานของดอกลิลลี่ที่ผสมผสานกับความหวาดกลัวบริสุทธิ์

"ความเคารพงั้นหรือ?" วาร์กัสกระซิบชิดเส้นเลือดใหญ่ที่กำลังเต้นระรัว ริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านผิวเนื้อของเธอเพียงมิลลิเมตร ทำให้เกิดกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างหญิงสาว "ข้าไม่ต้องการความเคารพจากเจ้า เซเรน่า... ข้าต้องการการยอมจำนน"

เขาขบเม้มเบาๆ ที่หลังใบหูของเธอ ไม่ใช่ด้วยความเสน่หา แต่เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของ สัญชาตญาณหมาป่าของเขากำลังตีตราเครื่องหมายลงบนเหยื่อชิ้นงาม

"คืนนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน เจ้าสาวของข้า" วาร์กัสผละออกช้าๆ นัยน์ตาสีทองวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่ถูกสะกดกลั้นไว้อย่างหนักหน่วง "แต่จงรู้ไว้... กรงทองแห่งนี้ไม่มีประตูทางออก และไม่ช้าก็เร็ว เจ้าจะอ้อนวอนขอให้ข้ากลืนกินเจ้าด้วยความเต็มใจ"