บทที่ 3

"คุณชายใหญ่สวัสดีค่ะ"ฟางฟางนักแสดงสาวสวยชื่อเสียงโด่งดังไปทั่งทั้งเอเชียและกำลังจะได้แสดงในหนังฟอร์มยักษ์จากค่ายทางยุโรปยิ้มหวานเปิดประตูห้องในโรงแรมระดับหกดาวซึ่งเป็นโรงแรมหนึ่งในเครือข่ายของสกุลหวางเหมือนกับหลายๆ กิจการในฮ่องกง

"อืม"

"เหนื่อยหรือเปล่าคะ"ฟางฟางเดินเข้ามารับเสื้อสูทที่หวางต้าหมิงถอดออกและกำลังจะส่งให้อาเป่า

"ไม่หรอกเธอล่ะหิวหรือเปล่า"

"รอได้ค่ะ"ต้าหมิงเดินนำเข้าไปในห้องรับแขกถึงแม้จะเป็นโรงแรมแต่ห้องนี้คือห้องประจำที่โรงแรมเก็บไว้เพื่อหวางต้าหมิงโดยเฉพาะห้อง Suite Roomที่อยู่ด้านบนสุด เพราะเมื่อมองลงมาจากลานจอดเฮลิคอปเตอร์ก็ลงลิฟท์มาถึงห้องนี่เลยไม่ปะปนกับลูกค้าคนอื่น

"อาเป่า"

"ครับคุณชายใหญ่"

"ขอเวลาส่วนตัวสองชั่วโมงก็แล้วกัน"

"รับทราบครับ"อาเป่าค้อมหัวลงแล้วเดินหายจากไปทิ้งไว้ให้ฟางๆ ที่อยู่ในซีทรูสีดำเดินถือแก้วไวน์มายื่นส่งให้

"จะว่ายน้ำหรือเปล่าคะ"เธอจับไหล่ทั้งสองข้างนวดให้เบาๆ เล็บสีแดงสดเมื่อทาบกับผิวขาวยิ่งเห็นเด่นชัด

"อืม"เขาตอบสั้นๆ สายตาทอดยาวมองเลยออกไปยังสระว่ายน้ำส่วนตัวที่มีเฉพาะห้องสวีทเท่านั้นฟางฟางหายตัวไปในห้องนอนด้านในทิ้งให้เขานั่งไข่วห้างตรงเก้าอี้สนามด้านนอกก่อนที่จะมีแขนเรียวโอบตัวเขามาจากด้านหลัง

"เรียบร้อยแล้วค่ะ"กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเธอเป็นสิ่งที่เขาคุ้นชินจนเป็นเรื่องปรกติเขาดึงเธอมาจากด้านหลังให้ถลาลงมานั่งตักพอมองสำรวจร่างเพรียวได้รูปก็อดที่จะยิ้มน้อยๆ ไม่ได้เพราะทั้งเนื้อตัวมีแค่ชุดว่ายน้ำสีขาวเว้าสูงจนเห็นถึงโคนขาและเสื้อคลุมหลุดลุ่ย ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอจงใจยั่วยวน

"ถอดเสื้อคลุมออกสิ"

"แต่คุณชายใหญ่ยังใส่เสื้อเชิ้ตอยู่เลยฟางฟางถอดให้นะคะ"เขาพยักหน้ารับปล่อยให้เธอทำหน้าที่เวลาเขาเคียดสิ่งเดียวที่คลายเครียดให้เขาได้ตอนนี้ก็เห็นจะเป็นผู้หญิงตรงหน้าตอนนี้เขตตงเป่ยกำลังมีปัญหาและเขาเองก็ยังไม่รู้จะแก้ไขยังไงนิ้วเรียวขาวป่ายไปมาตามหน้าอกที่มีมัดกล้ามหนาทำให้เขาผละออกจากความคิดที่กำลังครอบคลุมอยู่ในหัว

"ลงเล่นน้ำกันเถอะค่ะ"น้ำเสียงแหบพร่าจากเธอทำให้เขาอดใจไม่ไหวรั้งเอาเอวอ้อนแอ้นเข้ามาชิดแนบกับหน้าท้องเป็นลอนของตัวเอง

"ทำไมวันนี้จุดติดง่ายซะจริง"

"แหมคุณชายใหญ่เราไม่ได้เจอกันนานมากแล้วนะคะฟางฟางคิดถึงต่างหากล่ะคะ"

"อืมมมม"ถเขาลุกขึ้นวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะแล้วถอดกางเกงสแลคสีดำออกเผยให้เห็นแค่บ๊อกเซอร์แนบเนื้อสีดำก่อนจะเดินไปตรงขอบสระสะบัดตัวเองไปมาวอร์มร่างกายให้คุ้นชินจากนั้นก็ตั้งท่ากระโดลงน้ำด้วยท่าทีที่สวยงามฟางฟางเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวสีขาวเนื้อหนามาถือไว้ในมือตัวเธอเองก็จงใจใส่ชุดว่ายน้ำสีขาวที่แทบจะปิดบังอะไรไม่ได้เลยจงใจเดินไปที่ขอบสระยืนรอคนที่เธอหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องทำให้เขาตกหลุมเสน่ห์ของเธอให้ได้ เรื่องการจะเป็นเมียใหญ่ไม่ได้อยู่ในเป้าหมายนั่นมันยากเกินไปสำหรับเธอแต่ถ้าหากเป็นคุณนายรองย่อมไม่มีปัญหา หลายยุคสมัยคนที่เป็นเมียน้อยหรือคุณนายรองมักจะกลายเป็นคนที่ได้ครอบครองผู้ชายมากกว่าบ้านใหญ่เสมอถึงแม้ว่าบ้านใหญ่จะมีอำนาจแค่ไหนแต่ก็มักจะได้มาซึ่งการคลุมถุงชนนั่นเป็นข้อด้อยของบ้านใหญ่ให้มีอำนาจล้นเหลือแต่ก็เทือบกับเสน่ห์เย้ายวนของบ้านเล็กไม่ได้หรอกเสียงน้ำกระเพื่อมแรงทำให้เธอรู้สึกตัว ผู้ชายตรงหน้ามีทั้งอำนาจในมือ หน้าตาที่ทรงเสน่ห์และพละกำลัง หลายครั้งหลายหนที่เธอแทบจะจมดิ่งในตัณหาที่เขามอบให้ มันเร่าร้อนรุงแรงในแบบฉบับของหวางต้าหมิงเสน่ห์ที่ไม่อาจขัดขืนครั้งแรกที่เจอกันเป็นเพราะเธอจงใจให้เกิดขึ้น จากนั้นก็ล่วงเลยมาเกือบสองปีไม่ว่าผู้หญิงคนไหนล้วนแต่ถูกเธอทำให้หายไปจากสาระบบผู้หญิงของหวางต้าหมิง เธอไม่ได้ทำร้ายใครแต่จงใจใช้เสน่ห์มารยาหญิงให้เขาหลงใหลจนไม่สนใจคนอื่น แต่สิ่งที่เธอไม่สามารถยื้อแย่งได้ก็คือคู่หมั้นที่สองตระกูลของเขาได้ตกลงกันนั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอเลยแม้แต่น้อย

"สดชื่นขึ้นบ้างมั๊ยคะ"น้ำเสียงหวานอ่อนโยนที่เอ่ยถามคนที่เท้าแขนอยู่ตรงขอบสระเพื่อพยุงตัวเองให้พ้นจากน้ำโหนตัวขึ้นมานั่งขอบสระ

"ลงมาสิ"สิ้นเสียงอนุญาตฟางฟางก็ค่อยๆ หย่อยตัวเองลงไปช้าๆ มุดลงไปในน้ำจนมิดแล้วโผล่ขึ้นมาช้าๆ จงใจเผยให้เห็นเนื้อสีขาวสดที่แนบติดกับชุดว่ายน้ำสีขาวเปรียบไปแล้วก็เหมือนไม่ได้สวมอะไรเลยเสียด้วยซ้ำเธอยื่นมือออกมาให้เขาเองก็จับเอาไว้แล้วค่อยๆ ลดตัวเองลงไปในน้ำตาม ความเร่าร้อนแทบจะทำให้สระน้ำเดือดเสียงครางด้วยความสุขสันต์จากปากสีสวยแผ่วลงไปจนหยุดหอบหายใจเขาลอยตัวอยู่ในน้ำชั่วครู่ให้หายเหนื่อยมองร่างบางที่เกาะขอบสระด้วยอาการของคนหมดแรงด้วยสายตาเมินเฉย

"ฉันจะวางเช็คเอาไว้ให้อีกซักพักเธอค่อยกลับก็ได้หรือจะค้างคืนก็ไม่มีปัญหาฉันจะสั่งเด็กเอาไว้ให้"

"ขอบคุณค่ะคุณชายใหญ่"เธอยิ้มหวานให้เขาแม้จะขุ่นเคืองในใจแต่ก็ต้องยิ้มในหน้าเอาไว้มองเขาโหนตัวขึ้นจากน้ำเนื้อตัวเปลือยเปล่าเดินหายลับเข้าไปในห้อง

"ซักวันเขาจะเป็นของฉันเต็มตัวหวางต้าหมิงคุณหนีฉันไม่พ้นหรอกค่ะ"เธอบอกกับตัวเองก่อนจะหยิบชุดว่ายน้ำที่ลอยอยู่มาสวมแล้วขึ้นจากน้ำภายในห้องว่างเปล่าไร้ผู้คนเธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งจำนวนตัวเลขในเช็คทำให้เธอยิ้มเขาไม่เคยให้เธอน้อยเลยซักครั้งตั้งแต่ครั้งแรกที่มีอะไรกันเงื่อนไขเดียวคือห้ามเรียกร้องใช่เธอกำลังทำมันอยู่แต่ไม่ตลอดไปหรอก

"อาเป่าถงเหยี่ยนมีอะไรคืบหน้าบ้าง"เขากลับจากโรงแรมตามเวลานัดหมายโดยให้อาเป่านำฮอลงมารับเพราะเขาต้องไปดูเขตปกครองฝั่งเหนือตอนนี้ค่ำมากแล้วและเหล่าแก้งค์ทั้งหลายก็มักจะเริ่มงานค่ำคืนเสมอเช่นกันเขาลงจากฮอเพื่อมานั่งรถกันกระสุนคันหรูที่อาจงมารอรับอยู่แล้วไปที่สำนักงานย่อยในเขตปกครองของเขาเอง

"เรียกคุณชายใหญ่ตอนนี้พวกมันกำลังเจรจากันอยู่สายของเรารายงานมาว่าพรุ่งนี้ทางซีอันจะตัดสินใจครับ"อาเป่ารายงานข้อมมูลที่สายส่งมาให้แต่แล้วทุกคนก็ต้องร้องออกมาเบาๆ เพราะอาจงเบรครถกระทันหัน

"แย่แล้ว"อาจงร้องเสียงหลงเพราะเสียงตุ๊บตรงหน้ารถ

"ชนคนหรือไง"เขาถามเสียงขุ่นวันนี้เกิดเรื่องแบบนี้ถึงสองครั้งทั้งที่อาจงไม่เคยทำพลาดมาก่อน

"ครับมีคนวิ่งตัดหน้ารถของเรา"อาจงรีบรายงานอาเป่าชักปืนออกมาจากที่เหน็บเอวเอาไว้ไม่ต่างกับอาจงที่เตรียมความพร้อมเพื่อจะลงไปดูคนเจ็บด้านหน้ารถ

"เห้ยมันโดนรถชนไม่ต้องตามไม่ต้องเข้าไป"เสียวโหวกเหวกดังลอดเข้ามาจากกระจกหน้าต่างที่เขาเลื่อนลงมาเล็กน้อยผู้ชายวัยรุ่นห้าหกคนทำท่าละล้าละลังที่จะเข้ามาหาคนที่นอนเจ็บอยู่หน้ารถ

"เรียกคุณชายใหญ่นี่เป็นคนที่เราเจอเมื่อเช้าครับ"อาจงรีบวิ่งมารายงานข้างหน้าต่าง

"หืม? "

"ท่าทางจะถูกตามล่าไม่รู้ว่าไปทำอะไรมา"เอาเป่าลดปืนลงเหน็บกลับเข้าที่แล้วเดินไปดูร่างคนที่นอนงออยู่ตรงหน้ารถ

"เจ็บมากหรือเปล่า"

"ตอนนี้อาเป่ากำลังดูอยู่ครับ"อาจงก้มหน้ารายงานเขาตัดสินใจลงจากรถไปดูด้วยตนเอง

"เอ่อคุณชายใหญ่ครับผมว่าคุณนั่งรอในรถดีกว่า"อาจงลังเลเขายกมือขึ้นห้ามแล้วเดินลงไปดูคนที่นอนขดอยู่ในชุดขาวแดง

"เป็นอะไรมากหรือเปล่าอาเป่า"

"อู๊ยยยซี๊ดดด ขับรถภาษาอะไรวะ อะ อ่าว"ร่างที่นอนงอร้องครางแล้วขยับตัวเองพยายามลุกนั่งมือกุมท้องเอาไว้แน่นใบหน้าที่ยังอยู่ในหมวกกันน๊อคบ่นเสียงเขียว

"นี่พวกนายอีกแล้ว"

"ถามเธอดีกว่าอยู่ๆ ทำไมวิ่งมาชนรถหรือจะเป็นพวกแอบอ้างเรียกร้องค่าเสียหาย"เขาถามเสียงขรึมคนที่นั่งงอตัวพยายามยืดตัวขึ้นเถียง

"ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นมีแค่พวกนายนี่แหละที่เที่ยวขับรถชนชาวบ้านเขาไปทั่ว"

"เฮ้ๆ!! อย่าล้ำเส้นนายเป็นคนตัดหน้ารถเราเองนะ"อาเป่าเถียงกลับ

"เป็นอะไรมากหรือเปล่า"เขาถามเสียงเรียบ

"ไม่เป็นวันนี้วันซวยจริงๆ ออกเดินทางก็เจอพวกนายจะชนจะกลับก็ยังเจอพวกนายชนอีกนี่คงต้องให้แม่พาไปทำบุญสะเดาะเคราะห์บ้างแล้วอู๊ยยยเจ็บชะมัดเลย"เจ้าตัวบ่นอุบ

"ไม่เป็นอะไรก็ลุกเสียเวลาของฉันไม่รู้หรือไง"เขาดุ

"ไอ้พวกคนรวยเอ้ยใหญ่มากหรือไงกลัวผมเรียกร้องค่าเสียหายเหรอแค่เศษเงินผมไม่เอาหรอก"อิ้งเย่วพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนดีที่ชุดมันเซฟเขาเอาไว้ไม่ให้แขนขาถลอกเป็นเพราะเขาหลงทางถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นพวกกลุ่มของเขาจอดรถเพื่อจะชมวิวและแยกย้ายกันไปตามที่ตัวเองสนใจแต่เขาเกิดจำทางไม่ได้ว่าก้วนของเขาอยู่ตรงไหนแถมยังเจอพวกกุ๊ยข้างถนนที่พยายามจะชิงกระเป๋าเป้ด้านหลัง

"เห้ยเป้ของผม"เขาร้องเสียงดังเพราะตอนวิ่งหนีจำได้ว่าเป้ยังอยู่ด้านหลังแต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว

"นี่หรือเปล่า"อาจงยื่นเป้ยี่ห้อดังส่งให้

"อ่า ขอบคุณคุณเจอมันที่ไหน"

"ตรงนั้น"อาจงปุ้ยปากไปที่ริมฟุตบาท

"เอาล่ะไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้วพวกเรากลับ"ต้าหมิงสั่งคนทั้งคู่

"เดี๋ยวสิชนแล้วจะหนีเหรอ"อิ้งเย่วเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อสูทสีดำของเขาเอาไว้มือที่เปื้อนทำให้สูทหรูเขาเปื้อนตามไปด้วย

"ปล่อยมือนะ"อาเป่าชักปืนออกมาจ่อหัวคนที่ตัวเล็กกว่าเอาไว้เขานิ่วหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไร

"โอ๊ยนี่พวกนายนอกจากจะชนแล้วหนียังจะฆ่ากันปิดปากอีกเหรอบ้านป่าเมืองเถื่อนไปแล้ว"

"เห้อ เอาล่ะเธอต้องการอะไรอาเป่าลดปืนลง"เขาสั่งอาเป่า

"ไม่ต้องการอะไรแต่ช่วยไปส่งผมที่จงจินทีผมหลงทาง"เสี่ยวเย่วยิ้มแหยๆ

"หึหึก็เท่านั้น"เขาหัวเราะในลำคอ

"อาจงประคองคุณเขาไปขึ้นรถ"สองหนุ่มได้แต่อึ้งกับคำสั่งเพราะนอกเหนือจากเขาสองคนไม่มีใครที่ได้นั่งรถคันนี้แม้แต่คนเดียวที่เป็นเช่นนั้นเพราะว่าหากมีฝ่ายตรงข้ามมาเห็นก็ย่อมแสดงว่าคนที่นั่งไปกับคุณชายใหญ่ต้องเป็นบุคคลสำคุญขนาดคู่หมั้นคุณหนูลู่เหม่ยหลิงยังไม่มีโอกาสนั้น

"แต่ว่า"อาเป่าพยายามจะแย้ง

"ทำตามที่สั่ง"

"ครับคุณชายใหญ่"อาเป่าก้มหน้ารับคำปล่อยให้อาจงประคองคนร่างบางไปนั่งด้านหลัง

"ไม่คิดจะถอดหมวกหรือไง"เขาถามคนที่นั่งอยู่ด้านหลังด้วยกัน

"ไม่ถอดหรอกเดี๋ยวพวกคุณจำหน้าผมได้แล้วจะพาลหาเรื่อง"

"ฉันดูอันธพาลขนาดนั้นเลยหรือยังไง"

"ไม่รู้สิแค่เห็นการแต่งตัวกับมีลูกน้องผมก็ไม่คิดดีแล้วล่ะ"

"หุบปาก"อาเป่าอดทนไม่ไหวหันกลับมาสั่งให้เสี่ยวเย่วเงียบเสียง

"ปล่อยเถอะ"เขาสั่งอาเป่าที่ทำสีหน้าพิลึกพิลั่นพอๆ กับอาจง

"แต่ว่า"อาเป่าแย้งเขายกมือขึ้นห้ามอีกครั้ง

"พอจะบอกชื่อให้ฉันรู้ได้หรือเปล่าไหนๆ ก็นั่งรถมาด้วยกันแล้ว"

"ไม่มีทาง อ๊ะนั่นขบวนรถพวกผมนี่จอดๆ "เสี่ยวเย่วตบไหล่คนที่ตัวสูงกว่าแรงๆ ยิ่งทำให้สองคนด้านหน้ายิ่งโมโหต่างกับเขาที่รู้สึกอารมณ์ดีมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

"เธอแซ่อะไร"

"ไม่บอกเอาล่ะขอบคุณพี่ชายทั้งสามมากหวังว่าคราวหน้าเราคงจะไม่เจอกันอีกนะเจอทีไรผมเจ็บตัวทุกที บ๊ายบาย"เสี่ยวเย่วเปิดประตูรถทั้งที่ยังไม่จอดสนิทขาที่เริ่มปวดไม่ได้เป็นอุปสรรคแม้แต่น้อยร่างเล็กกระโจนพรวดลงจากรถโบกมือบ๊ายบายให้คนในรถแล้ววิ่งกะเผลกหายเข้าไปในฝูงผู้คนที่ยืนออกันตรงลานจอด

"ให้ผมสืบมั๊ยครับคุณชายใหญ่"อาเป่าถามเสียงหนัก

"ไม่ต้องหรอกก็แค่เด็กวัยรุ่น"เขาบอกเสียงเรียบหยิบสัญญาขึ้นมาอ่านน้ำเสียงกวนๆ ยังติดอยู่ในหูทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้อาเป่ากับอาจงถึงกับต้องหันมาสบตากันนี่ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่แคล้วต้องให้คนของสาขามาทำความสะอาดแต่เด็กคนนี้สองครั้งของวันทำให้เจ้านายของเขายิ้มได้เป็นเรื่องน่าแปลก

"สวัสดี"เขาหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาจากกระเป๋ากางเกงเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้า

"ไปประเทศอะไร"

"อ่อเชิญเถอะผมไม่ว่างแต่ก็ขอบคุณที่ชวนเท่านี้นะผมมีธุระ"เขาวางสายลงแล้วกลับมาสนใจสัญญาในมือต่อโดยไม่ใส่ใจคนที่พึ่งวางสายไปเลยซักนิดเดาไม่ยากว่าคนที่โทรเข้าเครื่องส่วนตัวของคุณชายหวางได้ก็คงจะมีแค่คู่หมั้นและคนในครอบครัวไม่กี่คนเท่านั้น

"อาจง"

"ครับคุณชายใหญ่"

"ก๊วนของน้องชายคู่หมั้นฉันออกทริปที่ไหนนะ"เขาเงยหน้าจากเอกสาร

"ผมสอบถามซักครู่ครับ"ไม่นานนักเขาก็ได้คำตอบว่าก๊วนของหานซีมาแถวระแวกเดียวกันกับเขา

"สงสัยจะเป็นพวกคุณหนูแสบทั้งหลายสินะ"

"น่าจะใช่ครับให้ผมตามหามั๊ยครับ"อาเป่าถามอีกรอบ

"ไม่ต้องหรอกแค่อยากรู้เฉยๆ ตอนนี้คู่หมั้นฉันเขากำลังเดินทางไปยุโรปไม่รู้ว่าจะรู้หรือเปล่าว่าน้องชายเขามาซิ่งแถวนี้"

"ไม่น่าจะรู้ครับเพราะเห็นว่าก๊วนนี้รวมตัวกันเยอะมากแถมรถราคาหลักแสนขึ้นทุกคนพ่อแม่ก็ล้วนแต่คนมีเงินไม่ค่อยชอบให้ลูกขี่มอเตอร์ไซด์หรอกครับ"อาจงออกความเห็นบ้าง

"นั่นสินะ"เขาหัวเราะเบาๆ แล้วก้มลงอ่านเอกสารต่อปล่อยให้คนแปลกหน้าหายไปจากความทรงจำ

สกุลเจียง

"เจี่ยเจียทำไมไม่บอกล่ะว่าจะไปจะได้ฝากซือของ"เสี่ยวเย่วนั่งอยู่ในห้องนอนที่โดนกักบริเวณขาด้านซ้ายถูกพันเอาไว้ด้วยผ้ากอสกันกระดูกเคลื่อน

//อย่ามาโวยวายเจี่ยนะเธอแอบหนีไปเที่ยวกับหานซีไม่พอยังเจ็บตัวกลับมาอีกมันน่านัก//เหม่ยหลิงดุผ่านสาย

"มันแค่อุบัติเหตุไม่เกี่ยวกับรถเลยผมแค่หกล้มเอง"

//ถึงอย่างนั้นก็เถอะเธอต้องถูกลงโทษรวมถึงหานซีด้วยผิดที่ไม่ดูแลเธอ//

"เจี่ยนี่มันค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเองไม่รู้แหละอย่าลืมของฝากด้วยล่ะชอกโกแลตของโปรดแล้วก็นาฬิกาด้วย"เสี่ยวเย่วเบ้ปากเพราะเผลอลงเท้าข้างที่เจ็บเต็มแรง

//เอ้อเด็กน้อยนี่ก็ได้ๆ เจี่ยกลับไปคงหายเจ็บแล้วนะดูแลตัวเองดีๆ ด้วยล่ะ//

"คร้าบๆ รู้แล้วน่าเที่ยวให้สนุกนะครับอย่าลืมของฝากก็พอ อ๊ะ!! คุณนายเจียงมาแล้วเจี่ยจะคุยด้วยหรือเปล่าครับ"

//ขอคุยด้วยหน่อยสิ//

"โอเค"เขายื่นโทรศัพท์ให้แม่ตัวเองที่เดินนำสาวใช้เอายาสมุนไพรกลิ่นแรงเข้ามาให้

"ขอบใจนะเหม่ยหลิงยังไงน้าขอฝากซื้อของตามที่ส่งไปในไลน์ด้วยล่ะเดี๋ยวจะโอนเงินไปให้เที่ยวให้สนุกนะจ๊ะน้าคงต้องวางก่อนจะป้อนยาเจ้าเด็กแสบบ้ายบายจ๊ะ"คุณนายเจียงวางสายไปแล้วก็หันมาทำหน้าดุใส่ลูกชายคนเดียวของเธอ

"เอายาให้คุณหนู"เธอสั่งสาวใช้ที่ยืนถือถ้วยยารออยู่

"โอ๊ยม๊าาาา ไม่เอาผมหายแล้ว"เสี่ยวเย่วเอามือบีบจมูกตัวเองเอาไว้แน่น

"เด็กโง่อย่าให้แม่ต้องโมโหนะเห็นหรือยังข้อหาไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่"

"แต่มันไม่เกี่ยวกับมอเตอร์ไซด์นี่ครับนี่ผมล้มเอง"

"แต่มันก็เป็นเรื่องเจ็บตัวไม่ใช่หรือไงกินเข้าไปหรือจะถูกกักริเวณนานขึ้น"

"โอ๊ยๆ ไม่เอาครับเอายามาเจ้หงส์เดี๋ยวผมจะรีบกินคุณนายเจียงของขึ้นใหญ่แล้ว"เจ้หงส์ถึงกับหัวเราะคิกกับคำพูดของคุณหนูของบ้าน

"เดี๋ยวเถอะต่อปากต่อคำที่หนึ่งเลยกินยาเสร็จแล้วลงไปข้างล่างหานซีมาเยี่ยม"

"ทำไมไม่ขึ้นมาเองล่ะครับ"เขาหน้างอความจริงขาเขายังระบมอยู่ไม่น้อยวันนั้นหลังจากกระโดลงจากรถแล้วขาที่เจ็บยังถูกกระแทกเพราะยืนไม่มั่นคงเลยหกล้มซ้ำเข้าไปอีก

"ขานั้นก็ถูกลงโทษเหมือนกันข้อหาไม่ดูแลเธอยังไงล่ะ"

"โหแค่หกล้มทำเป็นเรื่องใหญ่กันไปหมด"เขาบ่น

"เจ้าลูกคนนี้นี่อย่าคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องเจ็บแผลนะดีที่มันไม่เป็นอะไรเยอะมากไปกว่านี้เอาล่ะเจ้หงส์เธอช่วยพยุงคุณหนูลงไปข้างล่างหน่อย"คุณนายเจียงส่ายหน้าไปมากับความไม่รู้จักโตของลูกชายคนเดียวของเธอ

"ไงหานซี"

"เป็นยังไงบ้างเสี่ยวเย่ว"

"ดีขึ้นมากแล้วล่ะ"หานซีลุกขึ้นมาประคองคนที่เปรียบเสมือนน้องชายแท้ๆ

"ซุ่มซ่าม"

"ทำไมต้องว่ากันด้วยล่ะเสี่ยวเย่วหน้างออีอกครั้งหานซีอดใจไม่ไหวจับหัวทุยสวยได้รูปโยกไปมา

"เอาล่ะๆ ขอโทษก็แล้วกัน คุณน้าเจียงครับผมมาขออนุญาตพาเด็กน้อยออกไปหาอะไรกินข้างนอกได้มั๊ยครับ"

"จะไปที่ไหนกันล่ะ"

"ไปร้านท่าเหมินครับเห็นบ่นอยากกินหมั่นโถขาหมูเลยจะมารับน่ะครับ"

"อย่าพาน้องเหลวไหนนะเสี่ยวหาน"

"แน่นอนครับคราวนี้ผมจะดูแลอย่างดีเลย"หานซียกมือทำท่าสัญญา

"โถม๊าผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ"

"แต่เธอก็ยังไม่โตอยู่ดีนั่นแหละ ไปเถอะเสี่ยวหานอย่ากลับค่ำมากนักล่ะ"คุณนายเจียงยอมให้เสี่ยวหานพาคนป่วยออกไปข้างนอกเธอมองเสี่ยวหานค่อยประคองคนขาเจ็บเดินไปขึ้นรถช้าๆ ด้วยความเอ็นดูเสียดายที่เธอไม่สามารถมีลูกได้อีกดังนั้นเสี่ยวเย่วจึงเป็นแก้วตาดวงใจของเธอและสามี

"เฮ้อกว่าจะออกจากบ้านได้"เสียงพรูลลมหายใจเสียงดังทำให้เสี่ยวหานอดหัวเราะไม่ได้

"เอาล่ะบอกมาได้หรือยังวันนั้นเกิดอะไรขึ้น"

"หกล้มจริงๆ นะ"

"อย่าคิดว่าฉันโง่น่าแต่เอาเถอะถ้าวันไหนอยากบอกก็บอกมาแล้วกัน"เสี่ยวหานไม่เซ้าซี๊เพราะรู้ว่าคนตรงหน้าปากแข็งและดื้อเงียบแค่ไหนกว่าจะมาถึงร้านได้ก็ต้องฝ่ารถติดมาไม่ใช่น้อยโต๊ะที่จองเอาไว้อยู่ด้านในอันที่จริงเขาจองโต๊ะส่วนตัวเอาไว้แต่กลับมีคนจองตัดหน้ามาก่อนเลยได้ที่นั่งตรงชานระเบียงแทน

"เสี่ยวหาน"

"หือ"

"ปวดฉี่"

"มาฉันช่วย"

"ไม่ต้องๆ เกาะผนังไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่หรอก"เสี่ยวเย่วโบกมือไปมา

"ได้งั้นก็ระวังตัวด้วยล่ะ"

"นี่มันร้านอาหารนะไม่ใช่สมรภูมิรบเสียหน่อย"

"ฮ่าๆ ๆ ๆ โอเคๆ นายรีบไปเถอะฉันจะสั่งอาหารรอ"เสี่ยวหานทรุดตัวลงนั่งปล่อยให้คนเจ็บเดินกระเผลกไปเข้าห้องน้ำด้านแต่พอไปถึงก็ถูกชายฉกรรจ์กั้นประตูเอาไว้

"เฮ้ๆ จะทำอะไรคนอยากเข้าห้องน้ำนะ"

"คุณยังเข้าไม่ได้นายผมเข้าไปรอก่อน"เสียงของคนตัวใหญ่บอกเสียงเข้ม

"จะบ้าหรือยังไงกันปล่อยนะคนปวดฉี่นะเว้ย"

"อาเซียง"

"ครับนายใหญ่"

"ให้เขาเข้ามาเถอะ"

"ครับท่าน"อาเซียงยอมลดแขนลงปล่อยให้คนขาเจ็บเดินเขยกเข้าไปด้านใน

"ลุงนี่สุดยอดเลยห้องน้ำสาธารณะก็ห้ามคนอื่นเข้าเอาเปรียบชะมัด"หวางเหวินกวางมองคนตัวเล็กค่อยๆ เลื่อนตัวเองโดยเกาะอ่างล้างมือเข้ามาด้านใน

"ขอโทษแทนคนของฉันด้วยที่ทำให้เธอรำคาญใจ"

"โอ๊ยเรื่องเล็กครับผมปวดฉี่ขอตัวก่อนนะครับ"เสี่ยวเย่วเดินเข้าไปในโถด้านในสุดปล่อยให้คนมีอายุล้างมือพอเสร็จเขากำลังจะเดินไปล้างก็ต้องตกใจเพราะประตูห้องน้ำด้านในถูกเปิดออกจากคนที่อยู่ข้างในพุ่งตรงมาที่คนแก่นั่นแสงสีเงินวาวพุ่งไปยังร่างหนาเสี่ยวเย่วเลยกระโดดยันผู้ชายที่ถือมีดเอาไว้สุดแรงจนล้มลงไปทั้งคู่

"คุณลุงเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"เสี่ยวเย่วตะโกนลั่นห้องจนคนด้านนอกรีบพุ่งเข้ามาจัดการคนที่ล้มไปอีกฝั่งเพราะไม่ทันตั้งตัวว่าจะโดนถีบ

"อาเซียงอย่าให้แรงมากเอาตัวกลับบ้านด้วย"เหวินกวางสั่งลูกน้องตัวเองแล้วเดินมาพยุงคนที่นอนขาเดี้ยงอยู่บนพื้น

"ขอบใจนะหลานชาย"

"อูยยย ไม่เป็นไรครับว่าแต่คุณลุงปลอดภัยนะ"

"ฉันปลอดภัยดีว่าแต่เธอเถอะเป็นยังไงบ้าง"

"เจ็บนิดหน่อยลุงปลอดภัยก็ดีแล้วผมขอตัวก่อนนะเพื่อนรอแย่แล้ว"

"ว่าแต่เธอชื่ออะไร"

"ไม่เป็นไรครับเราคงไม่เจอกันอีกไม่ต้องรู้ชื่อผมก็ได้ขอตัวก่อนนะครับ"เสี่ยวเย่วรีบกระเผลกออกจากห้องน้ำทันทีเพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวถ้าคุณนายเจียงรู้ว่าเขาหาเรื่องใส่ตัวคงไม่ได้ออกบ้านอีกเป็นเดือนแน่ๆ ปล่อยให้เหวินกวางมองตามหลังและอาเซียงที่กดผู้ชายที่นอนคว่ำหน้าลงด้วยเข่า

"นายใหญ่ครับ"

"เอาตัวกลับไปสอบให้ได้ว่าใครบงการ"

"ครับ"

"ทำไมนายหายไปนานจัง"เสี่ยวหานถามเมื่อรอเพื่อนนาน

"ปวดหนักด้วยน่ะสิไหนหิวแล้วของกินฉันล่ะ"เสี่ยวเย่วปัดเรื่องให้พ้นตัวทรุดลงนั่งตาโตกับอาหารตรงหน้า

"สั่งมาแล้วกินสิของโปรดนายทั้งนั้น"

"สุดยอดเลยขอบใจนะหานซี"

"ไม่เป็นไรนี่เป็นการไถ่โทษที่ฉันดูแลนายไม่ดี"หานซีส่ายหน้า

"เรื่องเล็กน่ะ"เสียงหัวเราะสองเสียงที่เย้าแหย่กันไปมากลบเรื่องที่เสี่ยวเย่วผจญมาจนหมดสิ้น