สองคนแม่ลูก ตอนที่ 3

สองแม่ลูกหอบของพะรุงพะรังเพราะเลือกซื้ออาหารและผลไม้หลายอย่างกลับไปไว้กินที่ห้องด้วย เย็นนี้อลินก็เลยโชคดีได้กลับรถแท็กซี่แทนที่จะต้องไปยืนเบียดกับคนบนรถเมล์พร้อมแม่ของเธอ

“แม่ขา...ถึงบ้านแล้วกินเค้กเลยได้ไหม” อลินกระซิบถามหลังจากนั่งประคองกล่องเค้กบนรถแท็กซี่ไปได้สักพัก

“ได้สิคะ แต่นิดเดียวนะ” พิญญาตอบลูกสาวพร้อมทำนิ้วมือจีบให้ดูว่าอลินจะกินเค้กได้แค่ไหน แต่ดูเหมือนเด็กหญิงจะต่อรองโดยใช้มือเล็กๆ ถ่างเอานิ้วมือของแม่ให้กว้างออก

“เท่านี้ค่ะ”

“อะไรกัน ไม่เห็นจะเล็กนิดเดียวเลย ใหญ่เบ้อเริ่ม” หญิงสาวเถียงปนขำกับการกระทำของลูกสาว

“นิดเดียวของอลินกับของแม่ไม่เท่ากันค่ะ อลินเป็นเด็กแม่เป็นผู้ใหญ่” เสียงเจื้อยแจ้วต่อล้อต่อขาน

เมื่ออลินพูดมาแบบนี้คนเป็นแม่จะว่าอย่างไรได้ คงต้องปล่อยเลยตามเลยให้เด็กน้อยได้กินขนมสมใจ ความสุขของเด็กก็คงมีเพียงเท่านี้ ได้กิน เล่น นอนและอยู่กับคนที่เขารักและรักเขา ช่วงเวลาแห่งความสุขที่มีอยู่นี้พิญญาอยากจะยืดมันออกให้ยาวที่สุด แต่ก็ไม่รู้เลยว่ามันจะจบลงเมื่อไหร่กัน...

เมื่อถึงห้องอลินก็ประคองกล่องขนมเค้กอย่างระมัดระวังมาจนถึงหน้าห้องพัก แต่พอเปิดกล่องขนมออกดูหน้าเค้กสวยๆ ก็เละไปหมด อลินเงยหน้ามองแม่ด้วยแววตาสำนึกผิด เธอถือด้วยความระมัดระวังอย่างดีที่สุดแท้ๆ “แม่ขา เค้กไม่สวยแล้ว” อลินบอกแม่เสียงเศร้าพลางมองเค้กในกล่อง “ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่คะ หน้ามันเละแต่มันก็ยังกินได้ มาค่ะ...แม่ป้อนนะ”

เมื่อเห็นว่าผู้เป็นแม่ไม่ได้เอาผิดกับเธอในเรื่องนี้ อลินตัวน้อยก็ยิ้มออกแล้วอ้าปากรับเค้กอร่อยๆ อย่างสบายใจ พอกินเสร็จแล้วก็ถึงเวลาที่เด็กน้อยต้องอาบน้ำและเตรียมตัวเข้านอน

“แม่ขา พรุ่งนี้อลินอยู่กับแม่อีกวันได้ไหม” เด็กน้อย

“ทำไมละคะ อลินไม่อยากไปหาครูพลอยวันพรุ่งนี้เหรอ”

“ก็อยากคะ แต่...อลินอยากอยู่กับแม่มากกว่า” เสียงเล็กๆ ออดอ้อน

แม้พิญญาจะอยากเก็บลูกไว้ใกล้ตัวตลอดเวลา แต่เธอก็รู้ดีว่าการศึกษาของอลินเป็นเรื่องสำคัญ หญิงสาวส่งอลินให้ไปเรียนที่โรงเรียนอนุบาลใกล้ที่พักเพื่อจะเตรียมตัวของเด็กหญิงให้พร้อมสำหรับการศึกษาในขั้นที่สูงขึ้นไป ในใจของพิญญาห่วงสุขภาพของอลินที่ไม่สู้จะแข็งแรงนัก แต่ด้วยการดูแลอย่างใกล้ชิดจากแม่และครูพี่เลี้ยง หนูน้อยอลินจึงเติบโตขึ้นมาอย่างสดใสและแข็งแรงตามวัย อีกเพียงปีเดียวเท่านั้นอลินก็จะขึ้นไปเรียนในชั้นประถม ซึ่งพิญญาตั้งใจไว้ว่าจะพาลูกกลับไปเข้าเรียนที่บ้านนอก ถึงแม้ว่าหลายๆ อย่างจะไม่สามารถเทียบเคียงกันกับโรงเรียนในกรุงเทพ แต่ก็ดีกว่าอยู่ใกล้คนพันนั้น...

อลินหลับไปแล้วคนเป็นแม่ก็พอจะมีเวลาหายใจหายคอขึ้นมาบ้าง หญิงสาวจึงเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจงานอีกครั้งก่อนส่งให้กับลูกค้า พิญญาใช้ความสามารถด้านการเขียนทำงานเพื่อหาเงินมาจุนเจือชีวิตเธอและลูก เธอเลือกอาชีพฟรีแลนซ์รับจ้างเขียนบทความลงเว็บไซต์ เรื่องสั้นหรืองานเขียนอื่นๆ แล้วแต่คนจะมาว่าจ้าง แม้กระทั่งงานนนักเขียนเงาเธอก็รับทำด้วยความเต็มใจ เพียงเพราะงานที่จ้างแต่ละชิ้นก็หมายถึงเงินที่มีค่าทุกบาททุกสตางค์

พิญญาจดจ่ออยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์นานแล้วแต่สายตาของเธอกลับเลื่อนลอยไปไกล อนาคตดูเหมือนไม่มีค่าแล้วสำหรับเธอในตอนนี้ เมื่อโรคร้ายที่เป็นอยู่พร้อมจะทำให้เธอจากลูกน้อยไปตลอดกาล เสียงของเด็กหญิงละเมอดังอู้อี้มาจากทางเตียงนอนทำให้พิญญาหันไปมอง หญิงสาวเคยบอกกับตัวเองว่าไม่กลัวที่จะต้องตายแต่หากไม่มีเธอสักคน ลูกสาวตัวน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่นั่นจะใช้ชีวิตอย่างไร แล้วพลันน้ำตาของพิญญาก็ไหลนองหน้าจนเธอต้องถอดแว่นออกแล้ววางมันลงไปบนโต๊ะทำงานเบาๆ

หญิงสาวพยายามเก็บเสียงร้องไห้ให้เบาที่สุดแม้เธออยากจะกรีดร้องจนสุดเสียงให้สมกับโชคชะตาที่ไม่เคยเข้าข้างเธอเลยสักครั้ง เธอซบหน้าลงกับมือทั้งสองข้างแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลอยู่แบบนั้น โดยหวังว่าความทุกข์โศกที่เข้ามาในชีวิตจะละลายหายไปพร้อมน้ำตาบ้างก็ได้

"แม่ขา แม่เป็นอะไร" เสียงเล็กๆ ดังข้างตัวของพิญญาจนเธอสะดุ้ง

"อ๋อ แม่…แม่ไม่เป็นอะไรค่ะ แม่กำลังแก้งานแล้วอยู่ๆ ก็แสบตาจน…" หญิงสาวพูดไม่ทันจบมือน้อยๆ ของอลินก็ยื่นมาเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอ

พิญญามองแววตาซื่อบริสุทธิ์ของลูกน้อยก็อดไม่ได้ เธออยากจะปล่อยโฮออกมาแล้วกอดเจ้าตัวเล็กไว้แนบอก แต่หากทำแบบนั้นอลินก็จะโศกเศร้าไปด้วย ลูกยังเด็กเกินกว่าจะมารับรู้ปัญหาที่เกิดขึ้น เจ้าตัวเล็กคงเข้าใจเพียงว่าแม่ของเธอคงเหน็ดเหนื่อยและปวดตาแบบที่เคยบ่นให้เธอได้ยินอยู่ทุกวัน

"แม่ต้องพักผ่อนมากๆ แบบที่ป้าหมอบอกนะ"

"นั่นสิ แม่ก็ลืมไปเลย งั้นเราไปนอนกันดีกว่านะคะ"

พิญญาพยายามสะกดกลั้นตามรู้สึกเศร้าแล้วจูงมือเด็กหญิงเข้านอนพร้อมกัน ความทุกข์และปัญหาถาโถมใส่เธอมากมายก็จริง แต่ตอนนี้ ณ เวลานี้คนที่เธอรักและต้องการการดูแลเอาใจใส่จากเธอมากที่สุดก็คืออลิน หากวันนี้เธอไม่เข้มแข็งอลินก็คงจะใจเสียเพราะเด็กเล็กคงยังไม่เข้าใจว่าแม่คนนี้จะอยู่กับเขาได้อีกไม่นาน

จนถึงวันที่หญิงสาวจากโลกนี้ไปแล้วเธอก็ต้องมั่นใว่า อลินต้องไม่มีชีวิตอยู่เพียงลำพังอย่างเดียวดาย เด็กตัวแค่นี้...จะอยู่ได้อย่างไร ดังนั้นพิญญาจึงต้องหาหนทางที่คิดว่าเหมาะสมกับลูกสาวตัวน้อยของเธอที่สุด