บทที่ 1.7

โจวจินเซวียนมองเห็นเพียงแผ่นหลังเย็นชาของเขาที่เดินอยู่ข้างหน้า แม้ความหวาดกลัวของนางยังคงไม่จางหาย แต่ความขัดแย้งในใจนางเองทำให้นางไม่รู้ว่าสมควรโทษเขากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หรือโทษนางที่ขวัญอ่อนเกินไป หากไม่ได้เขายื่นมือเข้าช่วย นางอาจเป็นผู้ที่นอนสิ้นลมอยู่ตรงนั้นหลังจากถูกย่ำยี

กระนั้นในยามที่คิดถึงภาพเขาเข่นฆ่าผู้คนตาไม่กะพริบ ก็ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ

เย็นย่ำในที่สุดทั้งสองก็เดินทางมาถึงจุดพักม้า บุรุษผู้นั้นเดินเข้าไปยังโรงเตี๊ยมก่อนจ่ายเงินกับหลงจู๊ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมทั้งนี้ก็เพื่อจองห้องพัก เขาชี้มือมายังนางก่อนนั่งลงไปยังโต๊ะแล้วสั่งอาหาร

“แม่นางนายท่านผู้นั้นจ่ายเงินให้ท่านแล้ว เชิญขอรับข้าจะพาไปยังห้องพักแล้วจะยกน้ำร้อนและข้าวปลาอาหารไปให้ท่านที่ห้อง” เสี่ยวเอ้อเอ่ยอย่างนอบน้อมแล้วเดินนำนางไปยังชั้นสอง

โจวจินเซวียนยังคงละล้าละลัง นางเดินไปหาเขาที่โต๊ะแต่ยังไม่ทันได้อ้าปากเอ่ยคำขอบคุณ เขากลับชิงตัดบทเสียก่อน

“แยกกันตรงนี้ ข้ากับเจ้าไม่ติดค้างกันอีก ข้าไปตามทางของข้าเจ้าเองก็เช่นกัน ไปเถิด” เอ่ยจบเสี่ยวเอ้ออีกคนก็ยกสุราอาหารมาวางตรงหน้าเขา สายตามองมายังนางเต็มไปด้วยคำถามทำให้นางรู้สึกกระอักกระอ่วน

โจวจินเซวียนเอ่ยขอบคุณเขาเสียงเบา ก่อนจะทำได้เพียงเดินตามเสี่ยวเอ้ออีกคนไปยังห้องพัก นางไม่ใคร่จะสบายนักเพราะอย่างไรเสียเขาก็ช่วยชีวิตนางเอาไว้หลายครา

...แยกจากกันยังคงเป็นทางเลือกที่นางคิดว่าดีที่สุด

หลังจากอาบน้ำร้อนและเปลี่ยนชุดด้วยผ้าเนื้อหยาบที่มีเหลือเพียงชุดเดียว หญิงสาวก็จัดการซักอีกสองชุดที่นางติดตัวมา

อาหารเรียบง่ายที่เสี่ยวเอ้อยกเข้ามานางกินจนเกลี้ยงเพราะความหิว แต่ผงถ่านสีดำซึ่งยังคงหลงเหลือยังไม่ทันได้ทาลงบนผิวกายเสี่ยวเอ้อก็เคาะประตูห้องของนาง

“แม่นางเปิดประตูเร็วเข้า นายท่านที่มากับท่านเมามายมากข้าจะพยุงเขาไม่ไหวแล้ว”

โจวจินเซวียนเลิกคิ้วก่อนเร่งดับเทียนเพื่ออำพรางใบหน้าซึ่งไร้ผงถ่านสีดำเอาไว้ นางยังคงเกรงภัยร้ายที่จะตามมาหากมีผู้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนาง ท่ามกลางความมืดสลัวในห้อง เสี่ยวเอ้อช่วยพยุงร่างของบุรุษร่างใหญ่เข้ามาก่อนว่างเขาลงบนเตียง

“แม่นางต้องการอะไรเพิ่มเติมหรือไม่ขอรับ”

“ขอน้ำร้อนสักสองถังเถิด ข้าจะเช็ดตัวให้เขาแล้วซักผ้าด้วย”

ในน้ำเสียงของนางแฝงแววจนใจเล็กน้อย

เสี่ยวเอ้อมองความมืดสลัวนั้นด้วยความประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถาม เขาเดินออกไปครู่ใหญ่ก็กลับมาพร้อมถังน้ำร้อน “ต้องการให้ข้าน้อยจุดเทียนหรือไม่ขอรับ”

“ไม่ต้องข้าจะเข้านอน”

“ขอรับ” รับคำแล้วเดินจากไป

โจวจินเซวียนถอนหายใจก่อนเดินไปปิดประตูลงกลอน นางจุดเทียนเพื่อให้ความสว่างก่อนนำผ้าไปชุบน้ำแล้วเช็ดตัวให้เขา กลิ่นสุราจากร่างแกร่งบ่งบอกชัดว่าเขาดื่มไปมากเพียงใด

นางมองเส้นผมรุงรังนั้นแล้วรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้างจึงมองไปยังน้ำร้อนสองถังซึ่งเสี่ยวเอ้อเพิ่งยกเข้ามา จากนั้นหญิงสาวก็ลงมือสระผมให้บุรุษแปลกหน้าหลังจากที่เช็ดตัวให้เขาเสร็จแล้ว

แม้นางนับเป็นคุณหนูในห้องหอซึ่งบิดารักและทะนุถนอม กระนั้นในยามที่เกิดภัยแล้งหรือโรคระบาดในเมืองอันอี้ นางก็ได้ติดตามบิดาออกไปช่วยเหลือผู้คนโดยไปพร้อมกับท่านหมอหลายคน ดังนั้นเรื่องดูแลคนเจ็บป่วยหรืองานเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช็ดตัวคนป่วย ทำแผล ใส่ยา กระทั่งงานจำพวกซักผ้าเช่นนี้ นางก็ได้ลงมือทำบ้างเป็นบางครั้ง ไม่เช่นนั้นหากตกระกำลำบากอย่างที่นางเป็นยามนี้นางคงไม่สามารถทำอะไรได้

กว่าจะวางมือจากร่างสูงที่นอนหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ โจวจินเซวียนก็เหงื่อซึมจนรู้สึกอยากอาบน้ำอีกรอบ แต่จนใจเพราะมีบุรุษอยู่ในห้องนางจึงใช้ผ้าชุบน้ำแล้วเช็ดตัวง่ายๆ ก่อนดับเทียนนั่งลงกับเก้าอี้แล้วตั้งใจจะฟุบหลับบนโต๊ะ เสียงพึมพำของเขาทำให้นางชะโงกมอง เงาบนเตียงที่ขยับไหวทำให้นางเดินเข้าไปใกล้เตียงนอน