ตอนที่ 3 เย็นชาอะไรเช่นนี้

ตอนที่ 3

เย็นชาอะไรเช่นนี้

กลางยามอิ๋น (04.00) เซียวหลานเฟยรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา พบว่าสามีกลับลงไปนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงข้างตัวเรียบร้อยแล้ว นางขยับตัวลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา หยิบเสื้อผ้าที่ถูกถอดทิ้งตั้งแต่เมื่อคืนขึ้นมาสวมใส่ จากนั้นก็ย่องออกจากห้องนอน ไปเช็ดเนื้อเช็ดตัวที่ห้องส่วนนอก ด้วยไม่อยากรบกวนการนอนหลับของสามี

ใบหน้างามอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาคล้ำจากการนอนพักผ่อนไม่เพียงพอ จนสาวใช้คนสนิทเอ่ยปากขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“ฮูหยิน นอนต่ออีกหน่อยเถิดเจ้าค่ะ นี้ก็พึ่งกลางยามอิ๋นเอง”

“ไม่ล่ะ ข้าจะเข้าครัวเตรียมอาหารเช้าให้ท่านพี่”

หลังจากจัดการทำธุระส่วนตัวเปลี่ยนมาสวมอาภรณ์สีเขียวใบตองเรียบร้อยแล้ว เซียวหลานเฟยก็ก้าวออกจากเรือนใหญ่ ตรงไปยังห้องครัวอันเป็นกิจวัตรประจำวันของนางไปแล้ว เพื่อที่จะเตรียมอาหารเช้าไว้รอสามี

“บ่าวไม่เข้าใจเลยจริง ๆ พ่อครัวแม่ครัวของเราก็มี เหตุใดฮูหยินยังต้องเข้าครัวทำเองให้เหนื่อยด้วยเจ้าคะ”

อิงหยุนบ่นพลางเดินตามหลังผู้เป็นนาย ตลอดสามปีที่ติดตามคอยรับใช้ นางก็เห็นเซียวฮูหยินตื่นเช้าขึ้นมาเตรียมอาหารเช้าให้นายท่านทุกวัน

“อิงหยุน เอาไว้วันหนึ่งเจ้าได้รู้จักความรัก เจ้าจะเข้าใจข้าเอง”

เซียวฮูหยินยิ้มบางเบาให้ผู้ติดตาม ต่อให้นางอธิบายไปก็อาจจะไม่เข้าใจ เอาไว้ให้สาวใช้ได้มีความรักลึกซึ้งต่อใครบางคนเสียก่อน ยามนั้นนางก็จะรู้เองว่า การที่เรารักใครก็ย่อมอยากจะดูแล ทำทุกอย่างเพื่อเขาให้ได้มากที่สุด

การเตรียมอาหารก็เป็นหนึ่งในนั้น เพราะว่าทุกขั้นตอนไม่ว่าจะเป็นการเตรียมวัตถุดิบ ไปจนถึงการลงมือทำอาหาร นางใส่ความรักความตั้งใจลงไปด้วย แล้วนางเชื่อว่าผู้ที่ได้กินจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ออกมาจากหัวใจดวงนี้

“เรียบร้อยแล้ว พวกเจ้ายกสำรับไปตั้งโต๊ะเถิด เดี๋ยวข้าจะไปดูท่านพี่เสียหน่อย”

หลังจากทำอาหารห้าอย่างไว้ทานพร้อมกับข้าวต้มร้อน ๆ เสร็จเรียบร้อยแล้ว เซียวหลานเฟยก็ยังไม่ได้พัก รีบย้อนกลับเรือนเพื่อไปดูว่าสามีตื่นหรือยัง ส่วนอิงหยุนก็จะสั่งให้สาวใช้ไปเตรียมน้ำใส่อ่างไม้ใหญ่เอาไว้

“ท่านพี่เจ้าคะ เช้าแล้วเจ้าค่ะ”

แม้ใจอยากจะยืนมองใบหน้าหล่อเหลาของสามียามหลับนาน ๆ ก็ไม่อาจทำเช่นนั้นได้ ด้วยว่าสามียังต้องไปปฏิบัติหน้าที่ที่กรมโยธาเหมือนเช่นทุกวัน นางจึงต้องปลุกเขาให้รู้สึกตัวตื่น

คนที่นอนหลับสนิทอย่างสบายตัวอยู่บนเตียง ได้ยินเสียงหวานร้องเรียกข้างหูก็ปรือตาขึ้นมา พร้อมกับยันกายลุกขึ้นมานั่ง ฤทธิ์ของสุรายังค้างอยู่ในศีรษะทำให้รู้สึกหนักอื้อปวดหนึบจนต้องยกมือขึ้นมากุมขมับเอาไว้

เซียวหลานเฟยเห็นสามีลุกขึ้นมานั่งแล้ว ก็รีบยกชามน้ำแกงแก้เมาค้างที่นางเป็นคนเคี่ยวด้วยตนเอง เข้ามายื่นให้สามี

“น้ำแกงแก้เมาค้างเจ้าค่ะ จะได้รู้สึกดีขึ้น”

“ขอบใจ”

น้ำคำเรียบเฉยกล่าวตอบสั้น ๆ รับชามน้ำแกงไปดื่มรวดเดียวจนหมด ผ่านไปสักพักน้ำแกงออกฤทธิ์ในหัวสมองก็รู้สึกเบาสบายขึ้น หลงหมิงหยางจึงลงจากเตียง ปล่อยให้ฮูหยินเข้ามาปรนนิบัติ ตั้งแต่ชำระคราบเหงื่อไคลจากการออกแรงเมื่อคืน จนไปถึงการสวมใส่อาภรณ์ ก็เป็นนางที่ตระเตรียมเอาไว้ทั้งหมด

“ข้าเตรียมอาหารไว้ให้แล้วนะเจ้าคะ” ช่วยสามีผูกผ้าคาดเอวเสร็จ เซียวหลานเฟยก็ชักชวนสามีไปทานอาหารมื้อเช้าที่นางตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือ

“...” หลิงหมิงหยางรับฟังแต่ไม่ได้พูดสิ่งใดตอบ เดินผ่านตัวของฮูหยินไปโดยไม่ชายตามอง ทำราวกับว่านางไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น ก้าวเข้าไปอีกห้องที่บ่าวในเรือนตั้งสำรับอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว

หัวใจที่พองโตคับแน่นไปด้วยความสุขเมื่อคืน คล้ายกับมีเข็มแหลมทิ่มแทงจนสิ่งที่อยู่ภายในรั่วไหลออกมา เซียวหลานเฟยพยายามจะเข้าใจในตัวตนของสามี ว่าเขาเป็นประเภทแสดงอารมณ์ออกมาไม่เก่ง เลยดูเหมือนเป็นคนเย็นชาไร้อารมณ์ จะกล้าแสดงออกก็ต่อเมื่อตกอยู่ในฤทธิ์ของสุรา ถึงกระนั้น...นางก็ยังรู้สึกหวั่นไหว หัวใจบีบรัดทุกครั้งที่สามีเมินเฉยและเย็นชาใส่

“อย่าคิดมากสิ ท่านพี่เป็นคนเช่นนี้เอง”

หลังจากยืนทำใจไม่ให้หวั่นไหวไปกับความรู้สึกไม่ดีที่ก่อเกิดขึ้น นางก็ดึงรอยยิ้มหวานมาประดับบนใบหน้า เดินตามหลังสามีไป หวังจะคอยปรนนิบัติเขาอย่างเช่นทุกครั้ง แต่พอไปถึงร่างสูงกลับผุดลุกขึ้น บนโต๊ะอาหารแต่ละจานพร่องลงไปบางส่วนแล้ว

“ท่านพี่อิ่มแล้วหรือ อาหารไม่ถูกปากหรือเจ้าคะ ถ้าเช่นนั้นรอสักครู่เดี๋ยวข้าไปทำอย่างอื่นมาให้”

เซียวหลานเฟยกำลังจะหมุนตัวจากไปเข้าครัวทำอาหารเช้ามาใหม่ แต่สามีกลับยกมือขึ้นบอกปัดน้ำเสียงราบเรียบ

“ไม่จำเป็น”

จากนั้นก็ก้าวผ่านตัวฮูหยินไปอีกครั้ง ไม่แม้จะอธิบายเพิ่มเติมว่าเป็นเพราะเหตุใด ถึงทานอาหารได้น้อยกว่าทุกวัน ร่างสูงก้าวอาด ๆ ออกจากเรือนเดินไปตามทางที่ทอดยาวพาไปสู่ประตูใหญ่

เซียวหลานเฟยที่ยังไม่ได้ทานมื้อเช้า รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังร่างสูงไป ด้วยว่าอีกฝ่ายก้าวเท้ายาว ๆ เดินไปแบบไม่รั้งรอ พอมาถึงประตูหน้าผู้ติดตามของสามีได้เตรียมรถม้าจอดรอเรียบร้อยแล้ว

“ท่านพี่เจ้าคะ” เสียงหวานเอ่ยเรียกสะดุดลมหายใจไปบ้าง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบ จากการเร่งจังหวะเพื่อเดินตามสามีให้ทัน

หลงหมิงหยางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับฮูหยิน ปลายคิ้วยกขึ้นสูง จ้องหน้าของอีกฝ่ายด้วยแววตาที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ ว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่

เซียวหลานเฟยเห็นสามีหยุดรอฟัง ก็รีบเอ่ยในสิ่งที่ตั้งใจจะบอกกับเขา “ท่านพี่ กลับบ้านเร็วหน่อยไม่ได้หรือเจ้าคะ อย่าดื่มสุรามากนัก ข้าเป็นห่วงสุขภาพของท่าน”

ถึงแม้ว่ายามเขาเมามาย จะกล้าแสดงออก กล้าพูดว่ารักนางมากแค่ไหน นางก็อยากจะเห็นความรักของเขาในยามที่สติของเขาครบถ้วนบ้าง อยู่กินกันมาสามปี ไม่มีค่ำคืนไหนเลยที่สามีจะไม่เมามาย

“เข้าใจแล้ว”

หลงหมิงหยางตอบรับคำอย่างขอไปที แล้วหมุนตัวก้าวขึ้นรถม้าไป ไม่แม้แต่จะยกม่านหน้าต่างขึ้นมากล่าวลาฮูหยินเหมือนคู่สามีภรรยาที่รักกันมากคู่อื่น ๆ เลย

รอยยิ้มบนใบหน้างามจางหายไป เซียวหลานเฟยยืนมองจนรถม้าคันใหญ่แล่นหายไปจากสายตาแล้ว ถึงได้เดินกลับเข้าจวน กลับไปจัดการอาหารมื้อเช้าของตนเอง

อิงหยุนยืนรอรับใช้อยู่ไม่ห่าง นัยน์ตาจับจ้องมองผู้เป็นนายไม่ละสายตา ยับยั้งชั่งใจอยู่เป็นนาน จนทนไม่ไหวเอ่ยถามขึ้นมา

“อาหารไม่อร่อยหรือเจ้าคะ”

เซียวหลานเฟยนั่งเขี่ยข้าวในจานอยู่เป็นนานสองนานไม่ยอมตักเข้าปากเสียที หลังจากฝืนทานไปได้สามคำก็วางช้อนลงตามเดิม

“ข้าไม่หิวน่ะ ให้คนเก็บไปเถอะ”

“มีอะไรไม่สบายใจหรือไม่เจ้าคะ หากฮูหยินไว้ใจระบายมันออกมาให้บ่าวฟังได้นะเจ้าคะ” ถึงแม้ว่านางจะเป็นบ่าวในเรือนสกุลหลง แต่ก็ได้คอยติดตามเซียวฮูหยินตั้งแต่แต่งเข้ามา อิงหยุนจึงจงรักภักดีต่อเซียวฮูหยินมาก และไม่มีวันทรยศหักหลังเป็นอันขาด

เซียวหลานเฟยมองหน้าผู้ติดตาม ผ่านไปนานสองนานถึงได้ระบายความในใจออกมา “ข้าไม่เข้าใจเลยอิงหยุน ท่านพี่เย็นชากับข้ามากเกินไป มากจนข้าสัมผัสถึงความรักที่ท่านพี่มีให้ข้าไม่ได้ ท่าทีของท่านพี่ต่างจากยามเมาลิบลับ จนบางครั้งข้าอดจะถามตนเองไม่ได้ ว่าท่านพี่รักข้าจริงหรือไม่”

อิงหยุนไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกของนายท่านที่มีต่อฮูหยินเป็นเช่นไร นางแค่พูดในสิ่งที่นางและคนอื่นเห็น และหวังให้ผู้เป็นนายสบายใจขึ้น “นายท่านเป็นพวกแสดงอารมณ์ไม่เก่ง หากนายท่านไม่รักฮูหยิน คงไม่แต่งงานกับท่านหรอกเจ้าค่ะ แล้วอีกอย่างสามปีมานี้นายท่านมีเพียงฮูหยินคนเดียว ไม่มีอนุคนไหนเลย สิ่งนี้น่าจะบอกฮูหยินได้นะเจ้าคะ ว่านายท่านรู้สึกเช่นไร” ...