บทที่ 2.1

นับตั้งแต่ช่วยชีวิตบุรุษปริศนาในวันนั้น จวินหรั่นหนิงก็ไม่ได้ฝันอีก ไม่ได้เห็นภาพเหตุการณ์ อีกทั้งสตรีนางนั้นก็ไม่ได้ปรากฏตัวในเมืองหลวง ตามงานเลี้ยงที่นางติดตามผู้เป็นอาจารย์ออกไปไม่มีสตรีนางนั้น

เช่นกันกับบุรุษที่นางช่วยเอาไว้ นับจากวันที่นางทิ้งเขาเอาไว้ที่อารามไห่หวง หลังมั่นใจว่าเขาจะปลอดภัยนางก็จากมา เขาพยายามรั้งนางอย่างอ่อนแรง ทั้งยังถามว่านางเป็นใคร

‘ข้าเป็นเพียงคนผ่านทางที่ไม่อยากเดือดร้อน ข้าช่วยท่านไว้และหวังว่าท่านจะเข้าใจและช่วยไม่ให้ข้าเดือดร้อนเช่นกัน’

นางพูดชัดเจนมากว่าไม่อยากเกี่ยวพันกับเขา หากเขาเป็นคนไม่ดีหรือถูกตามล่า นั่นย่อมไม่เกี่ยวกับนางทั้งสิ้น นางไม่ปรารถนาให้เขาตามหานาง แต่ก็ดีใจที่เขารู้สึกตัวขึ้นและรู้ว่านางเป็นคนช่วยชีวิตเขาเอาไว้ วันหน้าหากเกิดอะไรขึ้นนางหวังว่าเขาจะเห็นแก่ที่นางช่วยชีวิตเขาเอาไว้...

ก่อนจากมาวันนั้นนางขอร้องไต้ซือหยวนไห่ ขอไม่ให้บอกว่านางเป็นใคร เขาอาจเข้าใจ...เพราะนับจากนั้นนางก็ไม่เคยเห็นเขาอีก ไม่มีข่าวคราว ไม่มีข่าวลือ ไม่มีภาพเหมือนของเขาบนประกาศจับของทางราชการ หรือจะให้พูดอีกอย่างก็คือเขาคล้ายกับ...ไม่มีตัวตน

บุรุษผู้หนึ่งถูกรุมทำร้าย ถูกไล่ล่าเอาชีวิต ทว่ากลับไม่มีผู้ใดรู้เห็น ไม่มีใครกล่าวถึง คนของทางการเองก็ไม่รู้เรื่อง นี่...หาใช่เรื่องดีไม่

“คุณหนูด้านนอกลือกันว่าตระกูลฉู่เกิดเรื่องเจ้าค่ะ”

“ตระกูลฉู่?” นางเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี “หมายถึง...ตระกูลที่เป็นเจ้าของร้านแลกเงิน??”

“เจ้าค่ะ ได้ยินมาว่านายท่านฉู่ ฉู่ฮูหยินกับคุณชายฉู่ถูกลอบสังหารระหว่างกลับเข้าเมืองหลวง นายท่านฉู่กับฮูหยินสิ้นใจในกองเพลิงเพราะโรงเตี๊ยมไฟไหม้ ส่วนคุณชายฉู่โชคดีรอดมาได้ เขาลอบไปแจ้งทางการ กระทั่งสืบพบว่าคนที่ลงมือก็คือหลันอี๋เหนียง อนุของนายท่านฉู่ นางเป็นญาติผู้น้องของฉู่ฮูหยินด้วยซ้ำ เหตุใดทำกันได้ลงคอ จิตใจโหดเหี้ยมเหลือเกิน”

หญิงสาวเลิกคิ้วมองสาวใช้ “รู้ละเอียดจริง เจ้าหายไปเกือบครึ่งชั่วยามคงมิใช่ไปฟังท่านป้าร้านบะหมี่ฝั่งตรงข้ามมาหรอกนะ”

สาวใช้ของนางหัวเราะด้วยท่าทีขัดเขิน “ข้าน้อยมิได้ตั้งใจจะแอบอู้งาน”

“ข้าก็ไม่ได้จะว่าอะไร แล้วต่อมาเล่าเกิดอะไรขึ้น” อยู่ๆ นางก็นึกถึงปิ่นปักผมในมือของบุรุษผู้นั้น ...ตายในกองเพลิง ปิ่นผีเสื้อที่ถูกดึงออกมาจากความร้อน แผลเป็นที่ข้อมือ

...คุณชายฉู่ ฉู่เฟิงเยี่ยน ร้านแลกเงินตระกูลฉู่ จวินหรั่นหนิงเคยได้ยินชื่อเสียงหากแต่ก็ไม่เคยพานพบ

“ต่อมายิ่งสืบก็ยิ่งพบว่าคนร้ายเป็นคนใกล้ตัว ตอนนี้หัวหน้าหน่วยตรวจสอบของศาลต้าหลี่ ส่งคนไปจับญาติผู้พี่กับบิดาของอนุหลันแล้วเจ้าค่ะ ข้ากลับเข้ามาก็พบว่าคุณชายกำลังออกไปพอดี”

“ไปที่ใด”

“จวนตระกูลฉู่เจ้าค่ะ เห็นว่าอาการบาดเจ็บของคุณชายฉู่นั้นเรื้อรังเพราะไม่ยอมรักษาตัวดีๆ เมื่อครู่มีคนมาหาบอกว่าท่านเจ้าเมืองขอร้องให้คุณชายไปดูอาการให้เขา”

หญิงสาวเม้มปากขมวดคิ้ว

“อะไรหรือเจ้าคะคุณหนู”

ยังไม่ทันได้พูดอะไรสาวใช้อีกคนก็วิ่งหน้าซีดเข้ามา จวินหรั่นหนิงถอนหายใจออกมาพร้อมส่ายหน้าเป็นเชิงห้าม สาวใช้ของจวนตระกูลจวินมีเพียงสี่คน จี๋ เสียง ฟู่ กุ้ย นามนี้บิดาเป็นคนมอบให้ตอนพวกนางเข้าจวนมาใหม่ๆ

ตอนแยกย้ายกันออกมาจากเมืองหนานเฉา บิดาเห็นว่าสาวใช้ทั้งสี่อายุยังน้อยไม่มีที่ไป อีกทั้งยังผูกพันกับนางมาก ดังนั้นจึงเลือกพาทั้งสี่ติดตามมาด้วย หากคนหนึ่งติดตามนางออกมานอกจวน อีกสามคนก็ต้องรั้งอยู่เพื่อดูแลงานทั่วไปในจวน

จวนหลังเล็กไม่จำเป็นต้องมีคนมากมาย สาวใช้สี่คนกับบ่าวรับใช้สี่คนก็เพียงพอแล้ว ดูแลทั่วถึงอีกทั้งยังไว้ใจได้