EP 2.2

@มหาวิทยาลัยยู

"พี่ศิราคะ"

"วันนี้หลังเลิกเรียนเราไปดูหนังด้วยกันไหมคะ(◕▽◕❀)" โลมาเอ่ยด้วยท่าทางร่าเริงในขณะโถมตัวไปกอดแขนแกร่งของศิราเอาไว้ ก่อนจะซบหน้าลงไปถูไถอย่างออดอ้อน ท่าทางออดอ้อนที่ทรงพลังไม่ว่าใช้กับใครคนนั้นก็เป็นอันต้องหัวใจหยุดเต้นแทบทุกราย แต่ทว่าดันใช้ไม่ได้กับศิราแค่เพียงคนเดียว ไม่ว่าเธอจะออดอ้อนเขาแค่ไหน ทำตัวน่ารักมากเท่าไหร่ แต่ผลตอบแทนที่ได้รับกลับมีเพียงแค่ท่าทางเย็นชากับเสียงถอนหายใจเท่านั้น แต่ทว่าโลมาก็ไม่เคยยอมแพ้เลยสักครั้ง เพราะถือคติตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก

"พี่ศิราาาาาา(＞︿＜)" เมื่อศิราไม่ยอมตอบรับ โลมาก็เอ่ยเรียกเขาเสียงยาน ก่อนจะเบียดตัวเข้าหาร่างกายแกร่งมากขึ้นจนแทบจะปีนขึ้นไปนั่งบนตัวของศิราอยู่แล้ว

สวบ สาบ

"ลงไป" ศิราเอ่ยเสียงเรียบ เมื่อในที่สุดโลมาก็ปีนขึ้นมานั่งซ้อนอยู่บนตัวเขาจริง ๆ จนได้

"ไปดูหนังกับโลมาเถอะนะคะ.....น๊าาาา" โลมาที่นั่งซ้อนอยู่บนตักแกร่งซบหน้ากับหน้าอกของคู่หมั้นหนุ่ม ก่อนจะถูไถใบหน้าสวยไปมาอย่างออดอ้อน พร้อมกับแอบดอมดมกลิ่นกายหอมสดชื่นของเขาไปด้วย

‘กลิ่นตัวพี่ศิราหอมจังเลย(≧□≦)’

"ไปไม่ได้ วันนี้มีนัดกินเหล้ากับเพื่อน" ศิราถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบด้วยประโยคบอกเล่าสั้น ๆ เหมือนอย่างเคย

".....งั้นหรอคะ" พอได้ยินแบบนั้นหญิงสาวก็ทำหน้าจ๋อยทันที แต่ทว่าก็ยังไม่ยอมแพ้

"งั้นโลมาไปกับพี่ด้วยได้ไหมคะ"

"ไม่ได้" ศิราปฏิเสธเสียงเรียบ ถึงแม้จะถูกคนบนตักทำหน้าตาออดอ้อนสักแค่ไหน เขาก็ยังคงใจแข็งทำท่าทีเย็นชากับเธอได้เสมอ ทั้ง ๆ ที่ถ้าเป็นคนอื่นคงใจอ่อนยวบไปแล้ว

"ทำไมถึงไม่ได้คะ!" ความหงุดหงิดทำให้คนเอาแต่ใจเริ่มเสียงแข็งขึ้น ซึ่งนาน ๆ ทีก็มีเหมือนกัน เมื่อเธอถูกคนตรงหน้าปฏิเสธเอาบ่อย ๆ เธอก็มักจะดื้อดึงแบบนี้เป็นบางครั้ง แต่ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับท่าทางเย็นชา และ สายตาคมที่จ้องมองมาจนต้องยอมสยบให้เขาทุกครั้งไป

"..................." ศิราไม่พูดอะไร เขาเอาแต่มองคนบนตักด้วยสายตาคมเท่านั้น ซึ่งนั่นก็ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับก้มหน้ามองมือตัวเองด้วยความเศร้าสลดเหมือนเช่นทุกครั้ง

"โลมา.....ไม่ไปก็ได้ค่ะ"

คนตัวเล็กที่ก้มหน้ามองมือตัวเองอยู่เอ่ยเสียงแผ่ว เธอได้แต่คิดน้อยใจว่าทำไมศิราถึงไม่สนใจเธอบ้างเลย ได้แต่คิดว่าหากได้รับความรักจากเขาบ้างจะดีสักแค่ไหน วันที่เธอได้รับความรักจากคนตรงหน้าจะมาก่อน หรือ หัวใจของเธอจะหยุดเต้นลงก่อน เธอไม่รู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นก่อนกันแน่

"โลมาไม่ไปก็ได้ ถ้า.....ถ้าพี่ยอมสวมแหวนหมั้นของเราไปด้วยคืนนี้ โลมาไม่ไปก็ได้ค่ะ"

โลมายื่นข้อเสนอ ก่อนจะจับมือหนามากุมเอาไว้พร้อมกับลูบไล้นิ้วนางของศิราที่ไร้ซึ่งแหวนหมั้นเหมือนอย่างเคย ทั้ง ๆ ที่เธอสวมมันไม่เคยถอดเลยสักครั้งก็ตาม

"อืม" ศิราที่ดูเหมือนจะเริ่มหงุดหงิดก็ตอบปัด ๆ ไปเพื่อให้การโต้แย้งนี้จบลงเสียที ถึงโลมาจะรู้ว่าเขาทำเพราะรำคาญ แต่ทว่าเธอก็ดีใจ เพราะรู้ว่าศิราเป็นคนรักษาคำพูด หากเขาบอกว่าจะทำ เขาต้องทำมันแน่ ๆ

จุ้บ!

"ขอบคุณค่ะ(≧□≦)" เพราะความดีใจโลมาก็โผกอดและประทับริมฝีปากลงที่ข้างแก้มของศิราทันที ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้กับเขา และ รีบวิ่งลงจากรถไปด้วยท่าทางร่าเริง

ปึก!

"ยัยเด็กจอมแก่นไม่มียางอาย" ศิราพึมพำในขณะจ้องมองแผ่นหลังเล็กของโลมาไปจนร่างของเธอลับตา ก่อนจะออกรถ

ฟึบ

มือหนายกลูบไล้ที่ข้างแก้มตัวเองเบา ๆ สัมผัสนุ่มนิ่มที่ข้างแก้มของเขายังคงอยู่ เขาไม่ได้รังเกียจ หรือ ปลาบปลื้มใจอะไร แต่เรียกได้ว่าเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว ไม่ว่าจะเป็นจูบแรก หรือ หอมแรก เขาก็เสียมันให้กับโลมาไปตั้งแต่มัธยมปลายแล้ว โดยคนที่รุกใส่เขาก่อนก็คือโลมานั่นเอง เขาไม่เคยตอบรับ แต่ทว่าก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาก็แค่อยู่เฉย ๆ ปล่อยให้เธอทำตามใจ เพราะอย่างนั้นภาพลักษณ์ของโลมาในสายตาเขาก็คือ เด็กแก่น จอมทโมน และ ไร้ซึ่งยางอายโดยสิ้นเชิง