บทที่ 2

เช้าวันถัดมา ฉันไปโรงพยาบาล

เพิ่งจ่ายเงินเสร็จก็นั่งลงในโถงรอได้ไม่นาน ฉันก็เห็นพวกเขา

ธีภพประคองแขนของณลินเดินออกมาจากห้องอัลตราซาวด์ ก้าวเดินช้าและระมัดระวัง—เหมือนคู่รักในโฆษณาความรักที่สมบูรณ์แบบ พวกเขานั่งเคียงกัน ยิ้มให้กับภาพอัลตราซาวด์ที่เป็นมันเงา

ณลินชี้ไปยังตำแหน่งหนึ่งบนกระดาษ หัวเราะเบาๆ ขณะที่ธีภพจดบันทึกอย่างตั้งใจในโทรศัพท์ ราวกับว่านี่คือโครงการศักดิ์สิทธิ์ที่ทั้งสองต้องดูแลร่วมกัน

มือของฉันยกขึ้นมาวางทับหน้าท้องของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ตรงนั้นมีอาการปวดหน่วงจางๆ—ไม่ใช่เพราะเด็ก แต่เพราะฉันเพิ่งตระหนักว่า แท้จริงแล้วฉันอยู่เพียงลำพัง

ฉันหันหลังคิดจะเดินจากไป อยากออกไปก่อนที่พวกเขาจะเห็นฉัน ก่อนที่ฉันจะพังทลายไปมากกว่านี้

แต่ธีภพเงยหน้าขึ้น“อารยา?”

เขาขมวดคิ้ว น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นระแวงทันที “คุณตามผมมาเหรอ?”

ฉันยังไม่ทันได้พูด ณลินก็ยกมือดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ

“ธีภพ บางทีเธออาจเข้าใจผิดก็ได้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน สั่นเล็กน้อย “ให้ฉันไปอธิบายกับเธอเถอะ เราไม่ควรปล่อยให้เรื่องนี้ทำลายการแต่งงานของคุณ”

นั่นคือการแสดงที่สมบูรณ์แบบ

“อย่าขยับ” เขาพูดตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา พร้อมกดเธอกลับให้นั่งลงบนเก้าอี้

“คุณกำลังตั้งครรภ์อยู่” เขาพูดประโยคนั้นราวกับกำลังประกาศถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์ “ผมจะคุยกับเธอเอง”

ฉันไม่จำเป็นต้องฟังอะไรอีก ฉันหันหลังจะเดินจากไป แต่ธีภพคว้าข้อมือฉันไว้แล้วกระชากแรงจนฉันเซไปหนึ่งก้าว

“คุณคิดจะทำอะไร อารยา?”เสียงของเขาแหลมคมและบาดหู “เมื่อคืนเราไม่ได้คุยกันชัดเจนแล้วเหรอ?ตอนนี้คุณถึงขั้นตามสะกดรอยพวกเราแล้วงั้นเหรอ?”

ความเจ็บแล่นผ่านข้อมือ ฉันสะบัดมือออกอย่างแรง ทิ้งรอยแดงเด่นชัดไว้บนผิวหนัง

“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะคุณ” ฉันพูดอย่างเย็นชา “คุณคิดมากไปเอง”

“งั้นคุณมาที่นี่ทำไม?”

ฉันหนีบใบเสร็จค่ารักษาขึ้นมาด้วยสองนิ้ว “มาหาหมอ”

เขาขมวดคิ้ว สีหน้าฉายแววสับสน “คุณไม่สบายเหรอ?ทำไมไม่บอกผม?”เขาพูดพลางเอื้อมมือจะหยิบกระดาษใบนั้น

ยังไม่ทันที่เขาจะได้แตะต้อง ณลินก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า—ดวงตาแดงก่ำ ร่างกายสั่นน้อยๆ ราวกับนกที่เปราะบาง

“อารยา”เธอสะอื้น คว้ามือฉันไว้ “ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณเลย หลังจากชยพลเสียชีวิต ฉันก็แค่อยากได้…เหตุผลที่จะมีชีวิตต่อไป ฉันอ้อนวอนให้ธีภพช่วย ฉันสาบานว่าไม่เคยคิดจะทำลายการแต่งงานของพวกคุณ”

ถ้าเธอแค่อยากมีลูก เธอไปคลินิกก็ได้

เธอไม่จำเป็นต้องใช้ DNA ของสามีฉัน—ยิ่งไม่จำเป็นต้องได้ความใส่ใจจากเขา

และยิ่งไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องทั้งหมดไปโพสต์บนอินเทอร์เน็ต

ฉันฝืนยิ้มอย่างสุภาพ ก่อนจะดึงมือกลับมาเบาๆ

ณลินสูดลมหายใจเข้าอย่างเกินจริงแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าวเหมือนจะเสียหลัก

ธีภพพุ่งเข้าไปทันที โอบเธอไว้ในอ้อมแขน ราวกับพระเอกในละครน้ำเน่าราคาถูก

“ณลิน!คุณเป็นอะไรไหม?”เขาร้องถามอย่างร้อนรน

เธอโอบคอเขาไว้ น้ำตาไหลลงมาตามแก้มที่แต่งอย่างประณีต “ฉันไม่เป็นไร…แค่ไม่คิดว่าอารยาจะ…” เสียงของเธอสั่นแล้วแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นที่พอดีเกินไป

สีหน้าของธีภพบิดเบี้ยวกลายเป็นความโกรธในพริบตา

“อารยา!”เขาตะโกน “เธอกำลังตั้งครรภ์อยู่นะ!คุณรู้ไหมว่าคุณอาจทำให้เธอเป็นอันตราย!”

“ฉันไม่ได้แตะต้องเธอเลย” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ผมเห็นกับตา!”เสียงเขาดังขึ้นอีก “คุณผลักเธอ!ถ้าณลินหรือเด็กเป็นอะไรไป ผมจะไม่มีวันให้อภัยคุณ เดิมทีผมยังคิดจะพาคุณกลับบ้านหลังจากตรวจเสร็จ แต่ตอนนี้?

ลืมไปซะ คุณกลับเองเถอะ ผมจะไปส่งณลิน”

เขาโอบไหล่เธอไว้ แล้วหันหลังเดินจากไป

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังของพวกเขา—ภาพแทนของความชอบธรรมและโศกนาฏกรรมที่สมบูรณ์แบบ—และมีบางอย่างในใจฉันแตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง

“ธีภพ”ฉันเรียกเขา

เขาหันกลับมา

น้ำเสียงของฉันสงบมาก สงบจนน่ากลัว “ถ้าฉันบอกคุณว่า ฉันก็กำลังตั้งครรภ์ และวันนี้ที่ฉันมาที่นี่ เป็นเพราะฉันจะมาทำแท้ง…คุณจะอยู่ต่อไหม?”