บทที่ 1

“ขอบคุณสำหรับสเปิร์มของคุณ—ในที่สุดฉันก็มีลูกเป็นของตัวเองแล้ว”

นี่คือแคปชันที่พี่สะใภ้ม่ายของสามีฉันณลิน วรวิทย์โพสต์ลงบน Facebook

เธอยังตั้งใจแท็กธีภพ เจริญกิจสามีของฉันด้วย

ฉันจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ตัวแข็งค้างอยู่กับที่ ต้องเป็นฉันดูผิดไปแน่ๆ

ฉันโทรไปเพื่อต่อว่าเขา ทันทีที่สายติด เสียงกราดเกรี้ยวของเขาก็ฟาดใส่หน้าฉันเหมือนตบแรงๆ หนึ่งที

“ณลินสูญเสียสามีไปแล้วนะ อารยา!นี่คือความหวังเดียวของเธอ!คุณใจดำได้ยังไง?”

แม้แต่พ่อแม่ของเขาก็ยังเข้ามาร่วมตำหนิฉัน

“ณลินเป็นแม่ม่ายของชยพล”พวกเขาพูด “การดูแลเธอคือหน้าที่ของธีภพ”

แต่ประโยคถัดมาของธีภพ กลับบดขยี้ศักดิ์ศรีชิ้นสุดท้ายของฉันจนแหลกสลาย

“เป็นคุณเองที่ตั้งครรภ์ไม่ได้ อารยา ฉันก็แค่อยากมีลูก มันไม่ใช่อาชญากรรมหรอก”

ไม่ใช่อาชญากรรม

ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยอ้อนวอนให้ฉันยืนกรานไม่เอาลูก ถึงขั้นแอบผสมยาคุมลงในวิตามินของฉัน บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้า อธิบายทุกอย่างอย่างหน้าตาเฉย

ในวินาทีนั้น มีบางอย่างในใจฉันแตกหักลงอย่างสิ้นเชิง—การแตกหักที่ไม่มีวันซ่อมแซมได้

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ น้ำเสียงสงบ เย็นชา และห่างเหิน

“เราหย่ากันเถอะ ธีภพ”

……

เมื่อฉันนัดหมายการทำแท้งของวันพรุ่งนี้เรียบร้อยแล้ว ธีภพเจริญกิจก็กลับมาบ้าน

เราแต่งงานกันมาเจ็ดปี เจ็ดปีที่เราต่างแกล้งทำเป็นพอใจกับชีวิตคู่ที่ไม่มีลูก—เป็นการตัดสินใจของเขา ไม่เคยเป็นของฉัน

แต่เพียงไม่กี่วันก่อน ฉันกลับพบว่าตัวเองตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว

เดิมทีฉันตั้งใจจะบอกเขาในวันครบรอบแต่งงาน ฉันถึงกับซ้อมคำพูดในใจซ้ำๆ—“ธีภพ เราลองดูไหม บางที…ถึงเวลาแล้ว”

แต่ตอนนี้ ไม่มีอะไรต้องพูดอีกแล้ว

เขาโยนถุงกระดาษลงบนโต๊ะอย่างลวกๆ แล้วกอดฉันจากด้านหลัง แขนโอบรัดรอบเอว

“ที่รัก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ผมซื้อของที่คุณชอบมาให้—ริซอตโตทะเลจาก ร้านลาเมอ รีบกินตอนยังร้อนอยู่”

ฉันก้มมองกล่องอาหารอย่างหดหู่—ข้าวแฉะๆ กุ้งตัวเดียวโดดเดี่ยว และกลิ่นค้างคืนที่ชัดเจน เดิมทีคุณค่าของฉันในตอนนี้ ก็แค่พอๆ กับมื้อเย็นที่ใครกินเหลือเท่านั้นเอง

“ฉันไม่หิว”

เขาหัวเราะกลบเกลื่อน หยิบช้อนขึ้นมา ราวกับกำลังปลอบเด็กที่งอแง

“มากินเถอะ ที่รัก เมื่อก่อนคุณไม่เป็นแบบนี้นะ”

กลิ่นคาวปลาพุ่งเข้าจมูกทันที ฉันพุ่งเข้าห้องน้ำ อาเจียนจนลำคอแสบร้อน เขาตามเข้ามา เอื้อมมือจะลูบหลังฉัน ฉันปัดมือเขาออกอย่างแรง

“อย่าแตะต้องฉัน”

เขาชะงักไป ก่อนที่น้ำเสียงจะเย็นลงฉับพลัน แฝงความหงุดหงิดและระแวดระวัง

“คุณเป็นอะไรไป อารยา?ผมพยายามอยู่แล้วนะ!ช่วงนี้คุณเย็นชากับผม พูดอะไรก็ฉุนใส่ตลอด!ผมขอโทษ ผมยอมก้มหัว แต่คุณ—”

“ขอโทษ?”เสียงฉันสั่น ทั้งโกรธทั้งขมขื่น “คุณคิดว่าฉันควรปรบมือยินดีที่ผู้หญิงอีกคนกำลังท้องลูกของคุณงั้นเหรอ?”

เขาดึงเนกไทให้หลวมลง สายตาหม่นลง “ณลินสูญเสียสามี เธอผ่านอะไรมามาก คุณรู้ไหม?เธออยากมีลูก อยากมีเหตุผลที่จะมีชีวิตต่อไป ผมจะทำยังไงได้ล่ะ?ผมเป็นน้องชายของพี่ชยพล การดูแลแม่ม่ายของเขาคือหน้าที่ของผม”

“หน้าที่ของคุณ?”ฉันแทบหัวเราะออกมา “เอาสเปิร์มให้เธอ ก็เป็นหน้าที่ด้วยเหรอ?”

เขาคำรามอย่างหงุดหงิด “มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด!นั่นแค่การบริจาค แค่นั้นเอง อย่าทำให้มันสกปรกนักสิ พระเจ้า ตอนนี้คุณดูเหมือนทั้งหวาดระแวงทั้งขี้หึง”

ภรรยาที่หวาดระแวงและขี้หึง—อย่างน้อย ในเรื่องเล่าของเขา ฉันกลายเป็นแบบนั้นไปแล้ว

แต่ฉันจำได้ชัดว่าทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนตอนไหน—ณลินร้องไห้สะอื้นอยู่หน้าโต๊ะอาหาร พูดว่า “ถ้าชยพลยังอยู่ก็คงดี…”

เป็นฉันที่ปลอบเธอ เป็นฉันที่ทำอาหารให้เธอ เป็นฉันที่บอกว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวธีภพแรกเริ่มก็แค่ช่วยเหลือ—ยกของหนัก เปลี่ยนหลอดไฟ ตัดหญ้าให้เธอ

จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาไม่เรียกฉันไปด้วยอีก

และฉันเลือกที่จะเงียบ เพราะฉันเชื่อใจเขา

ในตอนนี้ ผู้ชายที่ฉันเคยรักมองฉันเหมือนผู้หญิงบ้าไร้เหตุผล ราวกับว่าคนที่ทำลายการแต่งงานนี้คือฉัน

เขาขึ้นเสียงทันที “คุณจะไม่ทบทวนตัวเองบ้างเลยเหรอ? ลองคิดดูสิว่าคุณเห็นแก่ตัวแค่ไหน!”

พูดจบ เขาก็ปิดประตูดังปังแล้วเดินจากไป

ฉันไม่จำเป็นต้องเดาเลยว่าเขาไปไหน

ไม่กี่นาทีต่อมา โทรศัพท์ฉันสั่น—ณลินอัปเดต Instagram

ภาพหนึ่งภาพ:ท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยของเธอ มือของเขาวางทับอยู่ด้านบน

แคปชันเขียนว่า “พ่อของลูกกลับบ้านคืนนี้แล้ว เขาบอกว่านี่แหละคือที่ที่เขาควรอยู่”

ฉันจ้องภาพนั้นจนดวงตาแสบล้า เสียงหัวเราะเยาะขมขื่นหลุดออกจากริมฝีปาก

ที่แท้นี่แหละคือความรัก—กำลังเน่าเปื่อยอย่างเงียบงันแล้วในตอนที่ฉันไม่ทันรู้ตัว

เมื่อเขาเลิกเรียกเธอว่า “พี่สะใภ้”และเรียกชื่อณลินตรงๆ การแต่งงานนี้ก็จบลงไปนานแล้ว

ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ก็ให้เขาถือว่าที่นั่นเป็นบ้านไปเถอะ

พรุ่งนี้ ฉันจะลบทุกคราบรอยที่ความผิดพลาดนี้ทิ้งไว้ด้วยมือตัวเอง—เขา เธอ และเด็กที่ครั้งหนึ่งฉันเคยอยากเก็บไว้