บทที่ 3

ฉันไม่ได้ร้องไห้ให้รูปนั้น

ฉันอาเจียนแทน ซึ่งรู้สึกจริงใจกว่า

พอถึงวันที่ห้า เพนต์เฮาส์ของโรมันก็มีจังหวะชีวิตของมัน นาเดีย แม่บ้านชาวรัสเซียวัยหกสิบ แขนแข็งแรงเหมือนคนนวดแป้งทำขนมปังและตาคมเหมือนเหยี่ยว ตัดสินใจตั้งแต่เช้าวันที่สองว่าฉันเป็นคนของเธอ

"ผอมเกินไป" เธอประกาศ พลางวางชามโจ๊กบักวีตตรงหน้าฉัน "กิน เด็กต้องการ"

ฉันนิ่งค้าง "ใครบอกคุณ"

"ไม่มีใครบอกนาเดีย นาเดียเห็นเอง" เธอตบแก้มฉันเบาๆ "แล้วเธอได้กลิ่นขนมปังปิ้งก็วิ่งหนี ชัดเจนมาก"

เธอให้ฉันกินทุกสามชั่วโมง วางแครกเกอร์ไว้บนโต๊ะข้างเตียง ตอนที่ฉันร้องไห้ในห้องซักรีดเมื่อวันที่สี่ เธอไม่ถามว่าทำไม เธอแค่พับผ้าเช็ดตัวอยู่ข้างๆ ฉัน และฮัมเพลงที่แม่ของเธอเคยร้อง

นั่นคือครั้งแรกในรอบสามปีที่มีคนอยู่ในห้องเดียวกันตอนที่ฉันพังทลาย

ส่วนโรมัน ฉันแทบไม่ได้เจอเขาเลย

เขาออกจากบ้านก่อนพระอาทิตย์ขึ้นและกลับมาดึกดื่น แต่เรื่องเล็กๆ ก็ยังเกิดขึ้นเรื่อยๆ

ขวดวิตามินบำรุงครรภ์ปรากฏบนถาดอาหารเช้า ยี่ห้อที่ถูกต้อง ยี่ห้อที่หมอสูติของฉันน่าจะเลือก

วารสารการพยาบาลกองหนึ่งปรากฏในห้องสมุด สาขาที่ฉันเคยเชี่ยวชาญ เวชศาสตร์ฉุกเฉิน

รองเท้าแตะขนนุ่มอุ่นๆ คู่หนึ่งปรากฏหน้าห้องของฉัน หลังจากคืนหนึ่งที่ฉันเดินเท้าเปล่าบนพื้นหินอ่อน

ฉันไม่เคยเห็นเขาวางของพวกนั้นเลยสักครั้ง

วันที่หก ในที่สุดฉันก็เจอเขาในครัวตอนเที่ยงคืน กำลังดื่มกาแฟดำพลางดูสเปรดชีต

"ขอบคุณนะ" ฉันพูด "สำหรับรองเท้า"

เขาไม่เงยหน้า "นาเดียคิดเอง"

"นาเดียบอกว่าคุณคิดเอง"

เงียบไปครู่หนึ่ง "นาเดียพูดมากเกินไป"

"นาเดีย" เสียงหนึ่งตะโกนมาจากโถงทางเดิน "ได้ยินทุกอย่าง"

โรมันหลับตาลง และเพียงเสี้ยววินาทีนั้น ชายที่น่ากลัวที่สุดในชิคาโกดูเหมือนลูกชายที่เหนื่อยล้าคนหนึ่ง

ฉันหัวเราะออกมา ฉันหัวเราะจริงๆ จนเราทั้งคู่ต่างสะดุ้ง

แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้น มองฉันจริงๆ บางอย่างที่อบอุ่นเคลื่อนไหวอยู่หลังดวงตาสีเทาคู่นั้น

จากนั้นเขาก็กลับไปดูสเปรดชีต ฉันกลับไปนอน และบอกตัวเองว่าหัวใจที่เต้นแรงนั้นเป็นเพราะฮอร์โมน

วันที่เจ็ด รูปถ่ายพวกนั้นหลุดสู่สาธารณะ

นิโกกับบิอังกาในงานประมูลการกุศล มือเขาวางอยู่ที่แผ่นหลังส่วนล่างของเธอ ศีรษะเธอซบไหล่เขา หน้าข่าวสังคมของหนังสือพิมพ์ทริบูนเรียกเธอว่า "รักแรกของคาสเตลลาโน ในที่สุดก็กลับบ้าน"

ไม่มีใครเอ่ยถึงภรรยาของเขา

ไม่มีใครถามว่าฉันอยู่ที่ไหน

วันที่สิบ ในที่สุดนิโกก็โทรมา

ฉันยืนอยู่ริมหน้าต่างตอนที่โทรศัพท์ดัง และร่างกายทั้งหมดของฉันก็ทรยศตัวเอง ชีพจรกระโดด มือเลื่อนไปที่หน้าท้อง ฉันคิดว่า นี่แหละ เขากำลังมา เขาสำนึกผิดแล้ว ฉันจะบอกเขาเรื่องลูก แล้วเขาจะ—

“อาเรีย” น้ำเสียงของเขาห้วนและเป็นทางการ “ผมมีเรื่องให้คุณทำ”

“นิโก ฉันมีเรื่องต้องบอกคุณว่า—”

“ทนายของผมส่งเอกสารไปที่สำนักงานของโซโคลอฟแล้ว เป็นเอกสารเพิกถอนการสมรส ผมต้องการให้คุณเซ็น”

ฉันแทบยืนไม่อยู่

"อะไรนะ"

"มันคือกลยุทธ์ ในฐานะเมียผม คุณคือเครื่องต่อรอง โซโคลอฟจะขึ้นราคาไปเรื่อยๆ ก็ได้ ถ้าเราไม่ได้แต่งงานกันแล้ว คุณก็ไร้ค่าสำหรับเขา เขาจะปล่อยคุณเร็วขึ้น นี่คือการปกป้องคุณ"

ไร้ค่า

เขาพูดมันออกมาง่ายดายเหลือเกิน

"แล้วหลังจากนั้นล่ะ" ฉันกระซิบ "ตอนที่ฉันเป็นอิสระแล้ว เราจะแต่งงานกันใหม่ไหม"

ความเงียบ

แล้วจากด้านหลัง เสียงงัวเงียแผ่วเบาก็ดังขึ้น

"นิโก กลับมานอนสิ หนาวจะตาย"

เขาเอามือปิดโทรศัพท์ สายไปแล้ว

"ผมต้องไปแล้ว" เขาพูด "เซ็นซะ อาเรีย เชื่อใจผม"

สายตัดไป

เชื่อใจผม

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นนานมาก แล้วเดินไปที่ห้องทำงานของโรมัน ซองเอกสารหนาที่มีตราประทับของทนายตระกูลคาสเตลลาโนวางรออยู่บนโต๊ะ โรมันอยู่ที่นั่น เขามองฉันหยิบปากกาขึ้นมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ฉันเซ็นทุกหน้า

อาเรีย คาสเตลลาโน นามสกุลเดิม มัวร์ ยินยอมให้ยุติ—

มือฉันไม่สั่นเลยสักครั้ง

"อาเรีย" โรมันพูดเสียงเบา "คุณไม่จำเป็นต้องทำคืนนี้ก็ได้"

"จำเป็นสิ"

ฉันเดินกลับห้อง ล็อกประตูด้วยกุญแจของฉัน ล้มตัวลงนอนบนเตียง ขดตัวโอบหน้าท้อง และในที่สุด ในที่สุดก็ปล่อยให้ตัวเองร้องไห้สะอึกสะอื้น

บางอย่างบิดตัวลึกๆ ที่ท้องน้อย

ปวดเกร็งแหลมคมและลึก

แล้วก็อีกครั้ง

ฉันลุกขึ้นนั่ง

มีเลือดอยู่บนผ้าปูที่นอน