เขาเลือกรักแรก ทิ้งฉันกับลูกในท้องไว้ให้ศัตรู

แบรตวาต้องการผู้หญิงหนึ่งคนเป็นค่าชดใช้

สามีของฉันมีผู้หญิงให้เลือกสองคน

รักแรกของเขา กับภรรยาของเขา

เขาเลือกเธอ

เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

และเขาไม่เคยรู้เลยว่าฉันกำลังตั้งท้องลูกของเขา

โกดังย่านเซาท์ไซด์อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันดีเซลและกลิ่นเน่าของแม่น้ำ หัวเข่าของฉันมีเลือดซึมทะลุชุดราตรี เพราะลูกน้องของโรมัน โซโคลอฟบังคับให้ฉันคุกเข่าลงบนพื้นปูนข้างบิอังกา รุสโซ

ห่างออกไปไม่กี่ก้าว นิโก คาสเตลลาโนยืนอยู่ในเสื้อโค้ตสีดำ สามีของฉัน ดอนแห่งชิคาโก

เขามองบิอังกาก่อน

เขามองบิอังกาก่อนเสมอ

"ลูกน้องของนายเผาสินค้าของฉัน แล้วยังฆ่าคนของฉันไปอีกสองคน" โรมัน โซโคลอฟพูด เสียงเขาเบา มีสำเนียงต่างชาติ และฟังดูเบื่อหน่าย "กฎเก่าแก่ คาสเตลลาโน ผู้หญิงจากบ้านของนายต้องอยู่ใต้ชายคาของฉันจนกว่าหนี้จะถูกชำระ สามสิบวัน จะไม่มีใครแตะต้องเธอ ฉันให้คำมั่น" เขาเอียงศีรษะมาทางพวกเรา "เลือกมาสิ ว่าคนไหนจะได้กลับบ้าน"

บิอังกาสะอื้นไห้ มาสคาร่าเลอะเต็มหน้า ตัวสั่นจนต่างหูเพชรกระทบกันดังกริ๊ก

ฉันไม่ได้ร้องไห้

ฉันกำลังนึกถึงที่ตรวจครรภ์ในกระเป๋าคลัตช์ สองขีดสีชมพู ฉันตรวจเมื่อเช้านี้เอง ตั้งใจว่าจะบอกเขาคืนนี้ หลังงานกาลา ในรถ ตอนที่เขายังกุมมือฉันอยู่

นิโกเดินข้ามพื้นโกดังมา

เพียงเสี้ยววินาทีที่ทั้งโง่เขลาและงดงามที่สุด ฉันคิดว่าเขากำลังเดินมาหาฉัน

เขาเดินผ่านฉันไป

เขาคุกเข่าลงตรงหน้าบิอังกา คลุมเสื้อโค้ตของตัวเองไว้บนไหล่เธอ แล้วพยุงเธอให้ลุกขึ้นยืน

"ผมอยู่นี่แล้ว" เขากระซิบกับเส้นผมของเธอ "ผมอยู่นี่แล้วนะ บี"

บางอย่างในอกของฉันเงียบลง เงียบสนิทเหลือเกิน

แล้วในที่สุดเขาก็หันมาทางฉัน

"อาเรีย" เขาเรียกชื่อฉันราวกับคำขอโทษที่เขาตัดสินใจไว้แล้วว่าจะไม่ได้รู้สึกผิดจริงๆ "เธอเป็นโรคแพนิก เธอทนเรื่องนี้ไม่ไหวหรอก คุณเข้มแข็ง คุณไม่เป็นไรหรอก แค่สามสิบวัน แล้วผมจะพาคุณกลับบ้าน"

คุณเข้มแข็ง

แต่งงานกันมาสามปี และนั่นคือเหตุผลของเขา

ไม่ใช่เพราะเขารักฉันน้อยกว่า แต่เพราะฉันไม่เคยทำให้การทิ้งฉันไว้ข้างหลังเป็นเรื่องยากสำหรับเขาเลยสักครั้ง

"นิโก" ฉันกระซิบ "ได้โปรด ฉันมีเรื่องต้องบอกคุณ—"

"ไม่ใช่ตอนนี้" เขากำลังพาบิอังกาเดินไปที่ประตูแล้ว "โซโคลอฟ ถ้าผมของเธอร่วงสักเส้น ฉันจะเผาองค์กรของแกให้วอดทั้งหมด"

ดวงตาสีเทาของโรมันเคลื่อนช้าๆ จากนิโกมาหยุดที่ฉัน

"'เธอ' คนไหนล่ะ" เขาถาม

นิโกไม่ตอบ

ประตูเหล็กกระแทกปิด เครื่องยนต์คำราม เสียงยางรถบดถนนเปียกแหลมบาดหู

แล้วก็เหลือแค่ฉัน คุกเข่าอยู่บนพื้นโกดังของศัตรู ในชุดราตรีสีเงินที่ฉันซื้อเพราะครั้งหนึ่งนิโกเคยบอกว่าสีเงินคือสีโปรดของเขา

ตอนนั้นเขาพูดถึงรถของบิอังกา

ฉันเพิ่งเข้าใจเอาตอนนี้เอง

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา รองเท้าหนังขัดเงาหยุดลงตรงหน้าฉัน

โรมัน โซโคลอฟย่อตัวลงจนสายตาเราอยู่ระดับเดียวกัน ใกล้ขนาดนี้ เขาดูหนุ่มกว่าที่ข่าวลือว่าไว้ อาจจะสักสามสิบสี่ มีแผลเป็นพาดผ่านคิ้วข้างหนึ่ง ดวงตาสีเดียวกับทะเลสาบมิชิแกนในเดือนมกราคม

"คุณตัวสั่นนะ คุณนายคาสเตลลาโน" เขาพูด "กลัวผมเหรอ"

"เปล่า"

"แล้วกลัวอะไร"

ฉันมองประตูที่สามีของฉันเพิ่งเดินออกไป

"ฉันกลัวที่ตัวเองรู้สึกน้อยเหลือเกิน"

บางอย่างวูบผ่านใบหน้าเขา แล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน ยื่นมือมาให้ฉัน

ไม่ใช่การกระชาก ไม่ใช่การคว้า

แต่เป็นการยื่นให้

ฉันไม่ได้จับมือเขา ฉันลุกขึ้นยืนเอง ทั้งที่หัวเข่ายังเลือดไหลอยู่

มุมปากของเขาขยับเล็กน้อย "ดีมาก"

รถของเขาอบอุ่น คนขับไม่พูดอะไรเลย ชิคาโกพร่าเลือนผ่านหน้าต่างเป็นริ้วสีทองสลับดำ และฉันวางฝ่ามือแนบหน้าท้องในมุมที่ไม่มีใครมองเห็น

ที่เพนต์เฮาส์ของเขา มีหมอผมสีเงินรออยู่เพื่อตรวจบาดแผลของฉัน ดูเหมือนจะเป็นกฎของโรมัน เขาไม่คืน "ของ" ที่เสียหาย

หมอทำแผลที่เข่าให้ฉัน วัดความดัน แล้วขมวดคิ้ว ถามคำถามเบาๆ ด้วยภาษาอังกฤษที่ระมัดระวัง

จากนั้นเขาก็ออกไปที่โถงทางเดิน แล้วพูดกับโรมันเป็นภาษารัสเซีย

ฉันไม่เข้าใจสักคำ

แต่ฉันเข้าใจความเงียบที่ตามมา

โรมันเดินกลับเข้ามาในห้องช้าๆ เขามองฉัน แล้วมองมือของฉันที่ยังวางอยู่บนหน้าท้อง

"คาสเตลลาโนรู้หรือเปล่า"

ลำคอของฉันตีบตัน "ไม่รู้"

เขาเงียบไปนาน

"ถ้าอย่างนั้น คืนนี้" โรมัน โซโคลอฟพูดเสียงแผ่ว "สามีคุณไม่ได้ทิ้งแค่เมียตัวเอง"

ดวงตาของเขาเข้มขึ้น

"เขายังยกทายาทให้คนอื่นไปด้วย"