บทที่ 2

ฉันแต่งงานกับนิโก คาสเตลลาโน เพราะเขาเลือดไหลนองห้องฉุกเฉินของฉัน

ตอนนั้นฉันเป็นพยาบาลห้องฉุกเฉินที่นอร์ทเวสเทิร์น อายุยี่สิบสอง อยู่เวรดึก เหนื่อยเกินกว่าจะรู้สึกกลัว เขาเข้ามาตอนตีสาม มีแผลถูกแทงใต้ซี่โครง พร้อมชายติดอาวุธสองคนที่สั่งให้ฉันรีบๆ หน่อย

ฉันสั่งให้พวกนั้นออกไปจากห้องรักษาของฉัน

นิโกหัวเราะทั้งที่เจ็บ "ทำตามที่เธอบอก"

ฉันเย็บแผลให้เขา เขาส่งกุหลาบมาให้ทุกวันตลอดหนึ่งเดือน จากนั้นก็ส่งรถมารับฉันไปทานมื้อค่ำ จากนั้นเขาก็จับมือฉันไว้ในงานศพของแม่ ตอนที่มะเร็งเอาชนะท่านไปได้ในที่สุด และยืนขวางระหว่างฉันกับโลกทั้งใบราวกับกำแพง

"คุณจะไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว อาเรีย" เขาบอกฉันในคืนที่ขอแต่งงาน

เขาพูดจริง

จนกระทั่งบิอังกา รุสโซกลับมาจากมิลาน

รักแรกของเขา ผู้หญิงที่เคยถูกหมั้นหมายไว้กับเขาตอนอายุสิบเก้า ก่อนครอบครัวเธอจะย้ายเธอไปอิตาลี เธอกลับมาอย่างงดงาม เปราะบาง และกำลังโศกเศร้ากับการตายของพ่อ แล้วนิโกก็ตัดสินใจว่าเธอคือความรับผิดชอบของเขา

"เธอเป็นครอบครัว อาเรีย เธอไม่เหลือใครแล้ว"

ฉันเองก็ไม่เหลือใครเหมือนกัน เขาแค่ไม่เคยสังเกต

กลับบ้านดึก คุยโทรศัพท์ที่โถงทางเดิน มื้อค่ำที่ฉันทำเองและกินคนเดียวบนโต๊ะที่จัดไว้สำหรับสองคน ลูกน้องของเขาเลิกสบตาฉัน เพื่อนๆ เลิกโทรหา บ้านหลังนั้นใหญ่ขึ้นและเงียบลงทุกเดือน

แล้วคืนนี้ ในงานกาลาที่ฉันใช้เวลาเตรียมถึงหกสัปดาห์ เขาเต้นรำกับเธอสองครั้ง

เขาไม่ได้เต้นรำกับฉันเลยสักครั้ง

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในห้องรับแขกสูงสี่สิบชั้นเหนือชิคาโก ในเสื้อสเวตเตอร์แคชเมียร์ที่ยืมเขามา ถือโทรศัพท์ที่แบรตวายอมให้ฉันเก็บไว้

โรมันบอกว่าฉันจะโทรหาใครก็ได้

แต่คนเดียวที่ฉันอยากโทรหา ไม่เคยโทรหาฉันเลย

ตีสอง โทรศัพท์สั่นในที่สุด

นิโก

หัวใจฉันกระตุกราวกับคนโง่

"ทำตัวดีๆ อย่ายั่วโมโหเขา บิอังกายังช็อกอยู่ คืนนี้ผมจะอยู่กับเธอ อีกสองสามวันค่อยคุยกัน"

อีกสองสามวัน

ฉันอ่านมันสี่รอบ แล้วคว่ำโทรศัพท์ลง เอามือทั้งสองข้างปิดปากไว้แน่นเพื่อไม่ให้ใครได้ยินเสียงที่หลุดออกมา

เสียงเคาะประตู

"คุณนายคาสเตลลาโน" เสียงโรมัน "ผมเข้าไปได้ไหม"

ฉันเช็ดหน้า "บ้านของคุณนี่"

"แต่เป็นห้องของคุณ"

เขาเปิดประตู แต่ไม่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ตอนนี้เขาสวมแค่เสื้อเชิ้ต พับแขนเสื้อขึ้น ในมือถือแก้วมัคอยู่

"ชาขิง" เขาพูด "ดร.เปตรอฟบอกว่าช่วยแก้คลื่นไส้"

"ฉันไม่ได้คลื่นไส้"

"คุณเข้าห้องน้ำไปสามรอบในชั่วโมงเดียว ผนังที่นี่บาง"

ความร้อนไต่ขึ้นมาตามลำคอฉัน เขาวางแก้วไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่ใกล้ประตูที่สุด แล้วถอยออกไปอีกก้าว ราวกับรู้ดีว่าผู้หญิงที่กำลังหวาดกลัวต้องการพื้นที่มากแค่ไหน

"ทำไมคุณถึงใจดีล่ะ" ฉันถาม "ฉันเป็นแค่ตัวประกัน"

"คุณเป็นแขกภายใต้กฎเก่าแก่ จะไม่มีใครแตะต้องคุณ จะไม่มีใครขึ้นเสียงใส่คุณ ถ้าลูกน้องผมคนไหนแค่มองคุณไม่ดี บอกผม"

"แล้วหลังสามสิบวันล่ะ"

"ขึ้นอยู่กับสามีของคุณ"

เราต่างรู้ดีว่านั่นหมายถึงอะไร นิโกมีเงิน นิโกมีอาณาเขต นิโกจ่ายหนี้ได้ตั้งแต่พรุ่งนี้ถ้าเขาต้องการ

แต่เขายังไม่แม้แต่จะถามโรมันว่าต้องจ่ายเท่าไร

โรมันมองฉันตอนที่ฉันเข้าใจเรื่องนั้น เขาไม่พูดอะไรใจร้าย เขาไม่พูดอะไรเลยสักคำ

และไม่รู้ทำไม นั่นยิ่งแย่กว่า

"ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม" ฉันพูด

"ถามมา"

"ที่โกดัง ตอนที่เขาบอกให้คุณเลือก คุณพูดว่า 'เธอคนไหนล่ะ'"

"ใช่"

"ทำไม"

โรมันพิงกรอบประตู ดวงตาสีเทานิ่งสงบ

"เพราะผมเคยเห็นผู้ชายแลกปืน แลกอาณาเขต แลกแม้แต่พี่น้องของตัวเอง" กรามของเขาเกร็งขึ้น "แต่ผมไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนเดินผ่านเมียตัวเองไปเหมือนเธอเป็นแค่เฟอร์นิเจอร์"

ลมหายใจของฉันสะดุด

"ดื่มชาซะ อาเรีย" เขาพูดเสียงเบา เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อฉัน "แล้วล็อกประตูซะ ถ้ามันช่วยให้คุณหลับได้"

"มันจะมีความหมายอะไร คุณก็มีกุญแจอยู่แล้ว"

"ผมไม่มี" เขาบอก "มันมีอยู่ดอกเดียว และอยู่ฝั่งของคุณ"

เขาปิดประตู

ฉันก้มมอง กุญแจเสียบอยู่ในรูกุญแจแล้ว

อยู่ฝั่งของฉัน

สามปีที่ฉันอยู่ในคฤหาสน์ที่ล็อกประตูไม่ได้สักบาน

ศัตรูของฉันกลับยื่นกุญแจดอกเดียวให้ฉันตั้งแต่ชั่วโมงแรก

ฉันนอนลืมตาจนรุ่งสาง มือข้างหนึ่งวางบนหน้าท้อง ฟังเสียงเมืองหายใจ

หกโมงเช้า โทรศัพท์ของฉันสว่างขึ้นอีกครั้ง

ไม่ใช่นิโก

เป็นรูปถ่ายจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก

นิโกยืนอยู่ในครัวที่ฉันออกแบบเอง กำลังชงกาแฟใส่แก้วมัคที่ฉันเป็นคนซื้อให้เขา ส่วนบิอังกา ยืนเท้าเปล่า สวมเสื้อเชิ้ตของเขา

ข้างใต้มีข้อความเพียงบรรทัดเดียว

"เขาไม่เคยต้องการเธอจริงๆ หรอก ตอนนี้เขาก็รู้ตัวแล้วเหมือนกัน"