เริ่มรู้สึก

ระหว่างที่กำลังเก็บโต๊ะๆนึงอยู่ก็มีคนมาสะกิดด้านหลัง เป็นเพื่อนรุ่นพี่ที่ทำงานด้วยกัน

"ครับพี่"

"ปูนแขกโต๊ะ16 เรียกให้ไปหา" พี่ย้งเอ่ยบอกและเดินจากไป ผมเก็บจานเสร็จก็เดินมายังโต๊ะ16 นั้นก็คือโต๊ะของแม่พี่หลงคุณ 

"คุณลูกค้าต้องการอะไรหรือเปล่าครับ" ผมยิ้มสู้และหันไปยิ้มให้กับ พี่หลิวและพี่หลินด้วย

"นั่งก่อนสิคะ"

"ขอโทษครับผมนั่งไม่ได้ มันเป็นกฎ"ผมเอ่ยบอกอย่างสุภาพ

"งั้นขอคุยด้วยแปปนึงได้ไหม ถ้าทำเธอเสียเวลาฉันจ่ายค่าเสียเวลาให้"

"คุยได้ครับแต่ไม่ต้องให้เงินผมหรอกครับ"

"แบบนั้นก็ได้ เดินไปคุยที่รถดีกว่าคะ" ว่าแล้วก็เดินนำออกไปทันที ผมกับพี่สาวทั้งสองคนก็เดินตาม มีพี่หลิวตบไหล่เบาๆเพื่อให้กำลังใจ ผมคิดว่าท่านคงรู้แล้วว่าผมเป็นใคร และคงมาเพื่อให้เลิกกับลูกชายท่านแน่ๆ ถึงผมจะนิ่งๆซื่อแต่ผมไม่ได้โง่ที่ถึงกับดูไม่ออกหรอกนะ

"5ล้าน เลิกกับลูกชายฉันได้ไหม" เมื่อถึงรถก็ตรงประเด้นไม่อ้อมค้อมเลย

"คุณแม่คะ!!!" 

"ขอโทษครับ ผมรับไม่ได้"

"เพราะอะไรคะ เงินมันน้อยไปเหรอคะ"

"เปล่าเลยครับ มันเยอะมากเพียงแต่..."แต่ยังพูดไม่ทันจบเสียงดังจากด้านหลังก็เอ่ยขึ้น พี่หลงวิ่งเข้ามายืนขวางผมเอาไว้ ทั้งยังกุมมือไว้แน่น 

"คุณแม่ครับ!"

"พี่หลง/ตาหลง"

"คุณแม่มาทำอะไรที่นี่ครับ"

"มาร้านอาหารก็มาทานข้าวสิ เราละมาทำอะไร แล้วเป็นอะไรกับเด็กคนนี้" คุณแม่พี่หลงมองมือของเราสองคนที่จับอยู่ผมจึงพยายามเอาออกแต่พี่หลงก็ดึงกลับไปจับใหม่ 

"มารับแฟนครับ"

"เหอะ แกมันวิปริตหรืออย่างไร ปล่อยมือเลยนะ แล้วกลับบ้านกับแม่ อีกสองวันแกก็จะหมั้นแล้วนะ"

"ไม่ครับ ผมจะอยู่กับคนรักของผม ผมจะหมั้นและแต่งกับใครผมจะเป็นคนเลือกเอง คุณแม่ไม่ต้องมาจับคู่ให้ผม"

"พี่หลงพูดแรงไปแล้วครับ"

"ยังเด็กอยู่เลย แถมยังเป็นอาจารย์กับลูกศิษย์กันอีก แล้วพวกเธอสองคนก็เป็นผู้ชาย"

"ผู้ชายแล้วยังไงครับ ยังไงผมก็ไม่หมั้นเด็ดขาด คนเดียวที่ผมจะหมั้นและแต่งด้วยคือปูนคนเดียว" พี่หลงเสียงดังใส่คุณแม่เสร็จก็ลากผมกับเข้ามาในร้าน เขาหอบหายใจเร็วจนหน้าเป็นห่วง ผมจึงเอามืออีกข้างไปลูบให้เขาใจเย็นลง ก็เหมือนว่าดีขึ้น 

"ไม่เป็นอะไรนะครับ"

"อืม แม่พี่ได้ทำอะไรหรือเปล่า"

"ทำไมพูดแบบนั้นท่านไม่ได้ทำอะไรผมเลยนะ"

"พี่นึกว่าปูนจะโดน5ล้านแม่พี่ตกซะแล้ว"

"พี่หลงอ่าาา ผมไม่โลภขนาดนั้นหรอก อีกอย่างพี่ก็มีบุญคุณกับผม ก็ต้องช่วยพี่สิจริงไหม" 

"อืม แล้วเลิกงานกี่โมง" หลงคุณได้แต่มองคนตรงหน้า คงเห็นตนเองเป็นแค่ผู้มีพระคุณสินะ 

"อีกชั่วโมงนึงก็เลิกแล้ววันนี้ผมเข้างานเร็ว" 

"ถ้าอย่างนั้นพี่รอที่เดิมนะ"

"ครับ"

เด็กหนุ่มเดินออกไปโดยไม่ได้หันกลับมามองอีกคน ถึงตอนแรกมันจะเริ่มด้วยสัญญาแต่ตอนจบคงไม่ใช่ ผมตั้งใจแล้วจะใช้ช่วงเวลาหนึ่งปีเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนและคนๆนั้นคงเป็นปูน เรื่องในอดีตผมจะลืมมันซะจะได้ไม่ตามหลอกหลอน  แต่สำหรับปูนผมคิดว่าน้องคงเห็นผมเป็นอาจาร์ย เป็นพี่คนหนึ่งอย่างแน่นอน แต่ในอนาคตอาจไม่แน่ อาจจะเปลี่ยนจากสถานะปลอมๆเป็นสถานะจริงๆก็ได้ เพราะถ้าปูนตอบรับเงินนั้นของแม่ผมจริงๆก็คงจะทำอะไรไม่ได้ แล้วปล่อยไป แต่นี่เขาเลือกที่จะเคียงข้างกัน ต่อไปก็หยอดวันละนิดวันละหน่อยค่อยๆแอบแทรกเข้าไปอยู่ในหัวใจใครจะรู้  น้ำหยดลงหินทุกวันมันยังกร่อย นับภาษาอะไรกับใจคน สู้สักตั้ง พิชิตใจน้องมันดู

พี่หลงจะรุกแล้วนะ 

หลงปูนๆ