งานหมั้น

วันนี้เป็นวันที่พี่หลงต้องเข้าพิธีหมั้นกับคู่หมั้นของเขาแต่กลายเป็นว่าตัวผมและพี่หลงตอนนี้อยู่ที่ทะเล 

"กินเป็นเด็กเลยเลอะปากหมดแล้ว"มือหนาของคนตรงหน้าเอือมมาเช็ดคราบอาหารที่ติดเลอะที่มุมปาก 

"ขอบคุณครับ พี่หลง"

"ครับ?"

"จะไม่เป็นอะไรจริงๆเหรอครับเรื่องงานวันนี้"

"พี่บอกไปแล้วว่าไม่หมั้นแต่คุณแม่ดึงดันที่จะจัดงานขึ้นมาเอง พี่คงทำอะไรไม่ได้"

"แต่แม่พี่จะเสียหน้านะครับแบบนั้นจะทำยังไง"

"ช่างเถอะกลับกรุงเทพแล้วค่อยคิด ตอนนี้พี่อยากผ่อนคลาย ทานเสร็จแล้วเราไปเล่นน้ำกันไหม"

"ไปสิ ผมอยากเล่นแต่ไม่กล้าขอ"

"อยากได้หรืออยากทำอะไรบอกมาเลยพี่ตามใจอยู่แล้ว" อีกครั้งที่มือของคนพี่กุมที่มือของตนเอง เขาเองตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาก็รับรู้ถึงความรู้สึกยางอย่างระหว่างตนเองและคนพี่ มันไม่ใช่ครูกับศิษย์ หรือผู้ว่าจ้างกับผู้รับจ้าง ผมรู้ถึงการกระทำของพี่หลงทุกอย่างแค่ไม่พูดออกมา อันที่จริงผมชอบผู้หญิงนะแต่ถ้าเป็นผู้ชายก็ไม่ได้รังเกียจ เรารักใครไม่ใช่สิ่งที่มองเห็นเสมอไป สำหรับผมจะรักใครสักคนมันมาจากข้างไหน และดูเหมือนสิ่งที่พี่หลงทำให้ก็เริ่มซึมซับเข้ามาเรื่อยๆ 

กรุงเทพ 

"ยัยหลิวติดต่อน้องชายตัวดีของแกได้หรือยัง" เสียงสั่นเครือของคนเป็นแม่พูดออกมาอย่างเหลืออด ก็วันนี้วันงานหมั้นของลูกชายตัวดี แต่ฝ่ายชายกลับหายตัวไปไม่เห็นแม้แต่เงา แขกเรื่อที่สนิทสนมก็มีหน้ามีตาในสังคมทั้งนั้น 

"ไม่ติดคะคุณแม่"

"สมหมายๆ ไปดูที่บ้านเจ้าหลงกลับมาหรือยัง"

"มาแล้วๆ มาแล้วครับคุณหญิง ไม่มีคนอยู่เลยครับ สอบถามคนแถวนั้นบอกว่าคุณหลงคุณขับรถออกไปกับ เออ ผู้ชายคนหนึ่งตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่กลับมาเลยครับ"

"ตาหลงนะตาหลงทำแม่ได้ ฮือ แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนละ"

"ก็หนูบอกคุณแม่แล้วว่าตาหลงมีแฟนแล้วคุณแม่ก็ยังยืนยันจะจัดงานนี้ ทีนี่จะทำยังไงละคะ" หลิวเอายาดมให้คนเป็นแม่และเอามือพัดๆปมาให้คนที่ทำเหมือนจะเป็นลม 

"ก็เอาไว้ที่เดิมนั้นแหละ!" เสียงเข้มของคนมาใหม่เอ่ยพูดขึ้น 

"คุณพ่อ!!" 

"ลูกโทรมาบอกผมว่าจะไม่หมั้น เพราะมีคนรักอยู่แล้ว แต่คุณยืนยันว่าจะจัดก็เอาหน้าคุณไว้ที่เดิมนั่นแหละ แต่ถ้าหน้าบางนักก็หาปีบมาคลุมเอาไว้"

"คุณธีระ!! ไม่ช่วยกันแล้วยังมาซ้ำเติมฉันอีกนะ"

"ไม่ช่วยยังไง นี่ผมก็ช่วยอยู่ไง"

"คุณพ่อขา ใจเย็นๆ คุณแม่ด้วยนะคะ"

"พ่อบอกยกเลิกงานหมั้นด้านนอกแล้วส่งแขกผู้ใหญ่แล้วด้วย ส่วนทางเพื่อนคุณก็ไปจัดการคุยกันเอง "ธีระพูดคุยกับลูกสาวคนโตก่อนจะหันไปคุยกับอดีตภรรยา 

"ขอบคุณคุณพ่อนะคะแล้วตอนนี้น้องชายตัวดีของหนูอยู่ที่ไหนคะ"

"เจ้าหลงมันก็อยู่กับคนที่ทำให้มันสบายใจได้อยู่ในที่สงบๆไม่มีอะไรไปรบกวนความสุขของมันนะสิ เอาเถอะพ่อกลับก่อน ดูแลแม่เขาด้วยละกัน"

"คะคุณพ่อ หลิงไปส่งคุณพ่อเอง" สุดท้ายงานหมั้นถูกยกเลิก ระหว่างเพื่อนก็มองหน้ากันไม่ติดเพราะถูกหลอกลวง ดีที่งานนี้ไม่ได้มีนักข่าวไม่งั้นเป็นเรื่องราวใหญ่โตแน่ๆ 

"ปูนมานี่เร็ว" หลงคุณยืนอยู่ข้างหน้าก็เรียกคนน้องให้เข้ามาหาหลังจากทานข้าวเล่นน้ำกันเสร็จพวกเขาก็ออกมาเดินเล่นริมชายหาดใกล้ๆบ้านพัก 

"ยืนตรงนี้ แสงสวยมากพี่ถ่ายรูปให้"

"ไม่เอา ผมไม่ชอบถ่ายรูป"

แชะ 

"ทำไมละ"

แชะ แชะ 

"พอแล้วครับ ก็ไม่รู้ต้องเอามือไว้ตรงไหนไงพี่หลงพอเลยๆถ่ายอะไรเยอะ"

แชะ แชะ แชะ 

"แสงมันสวย...นายแบบก็สวย"

"หล่อเหอะ"

"หึ..หล่อก็ได้"

"ถ่ายรูปคู่กันไหม" ปูนเอ่ยถามระหว่างที่เดินส่วนหลงคุณก็ก้มดูรูปของอีกคนในกล้อง 

"ไหนบอกไม่ชอบไง" หลงคุณเอ่ยแซว 

"ไม่ชอบครับ แต่ถ้าพี่หลงถ่ายด้วยก็ได้" 

ริมทะเลที่มีเกลียวคลื่นกำลังสาดซัดเข้ามา พระอาทิตย์สีส้มกำลงตกลงในทะเล คนสองคนที่เดินเล่นผลัดกันถ่ายรูปสุดท้ายก็ได้รูปคู่กันมาหลายสิบรูป หลงคุณมองรูปของตนเองแบะคนน้องผ่านเลนส์กล้อง รอยยิ้มกว้างที่น้อยครั้งจะได้เห็น มันเต็มไปด้วยความสุขและในสายตาของผมที่มองไปที่น้องมันบอกเลยว่าผมเจอความสุขของผมแล้ว  

เราก็เจอแล้ว...ความสุขของเราคือพวกเธอนะ คอมเม้นท์หน่อย อยากสำลักความสุขเหมือนหลงคุณกับน้องปูน