ลูกสะใภ้

หลังจากวันนั้นที่พี่สาวและน้องสาวมาทานข้าวที่บ้าน กลายเป็นว่าทุกวันทั้งคู่จะแวะมาหาปูนทุกๆเย็นหอบทั้งขนมและของฝากมาให้มากมาย ว่าง่ายๆคือถูกใจน้องสะใภ้คนนี้เอามาก ทั้งคุ่รู้เพียงว่าผมกับปูนแฟนกันและย้ายมาอยู่ด้วยกันเท่านั้น

จนวันที่คุณแม่เรียกผมเข้าไปพบที่จริงท่านให้ผมข้าไปพบหลายครั้งแล้วผมก็บอกไม่ว่างตลอด ถ้าครั้งนี้ไม่มาอีกท่านจะบุกมาที่มหาวิทลัยก็เลยต้องจำใจมาพบท่านที่บ้านให้มันจบๆไป มาถึงคุณแม่ก็เข้าประเด้นเรื่องงานหมั้นทันทีทั้งเอารูปชุดมาใหดูธีมงานที่อีกฝั่งเขาเลือกเอาไว้ หลงคุณรู้ว่าแม่ของตนเองหวังดีแต่เขาเองก็รับไว้ไม่ได้จึงเกิดมีปากเสียงขึ้น

"คุณแม่เลิกบังคับผมสักที ผมไม่แต่งไม่หมั้นอะไรทั้งนั้นแหละครับ"หลงคุณเริ่มขึ้นเสียงเมื่อพูดกันดีๆเริ่มจะไม่รู้เรื่อง

"แกต้องแต่งตาหลง นี่คือคำสั่ง" คุณแม่เองก็หหมดความอดทนกับลูกชายหัวรั้นเช่นกัน

"ไม่ครับ! ผมไม่แต่งถ้าจะแต่งผมจะแต่งกับคนที่ผมรักและเลือกเองเท่านั้น"

"ดูแกสองคนดูน้องแกสิ" เมื่อสองสาวที่พึ่งกลับมาจากบ้านของน้องชายถูกเรียกโดยคนเป็นแม่ให้เข้ามาฟังบทนสนทนาดุเดือดนี้

"คุณแม่ใจเย็นๆ นะคะ" 

"พรุ่งนี้ก็งานหมั้นแล้ว แต่ดูสิ ดู"

"แต่คุณแม่คะ มันก็ถูกของน้องจะแต่งก็ต้องแต่งกับคนที่รักสิคะ แบบนี้เรียกว่าคลุมถุงชนคะ"

"ตีเลยนิ ฉันหวังดีกับน้องชายแกต่างหาก เป็นโสดมาหลายปี ไม่คิดมีครอบครัวเป็นตัวเป็นตน อีกอย่างหลงคุณก็โสด หนูละอองก็โสด"

"แล้วคุณแม่รู้ได้ไงคะว่าหลงคุณโสด"  คุณแม่หันมองลูกสาวทันที่พูดออกมาแบบนั้น

"ยัยหลิน หมายความว่ายังไงบอกแม่มานะ"

หลินเล่าเรื่องของปูนให้แม่ฟังเท่าที่ตัวเองรับรู้มาให้กับผู้เป็นแม่ บอกเล่าเรื่องของเด็กหนุ่มที่ตนเองเจอมา พอบอกว่าเด็กคนนั้นยังเรียนอยู่แถมยังเป็นลูกศิษย์ของหลงคุณ คนเป็นแม่จึงนึกย้อนกลับไปวันที่ไปทานข้าวด้วยกันวันนั้นและหลงคุณบอกว่าเด็กเสิร์ฟวันนั้นเป็นลูกศิษย์ของตน 

"เราสองคนไปเป็นเพื่อนกับแม่หน่อย"

"ไปไหนคะ" ทั้งคู่ลุกตามคนเป็นแม่แทบไม่ทัน จุดหมายปลายทางคือร้านอาหารกึ่งผับที่เคยมาทานกับว่าที่คู่หมั้นของลูกชายและลูกชายตนเอง เมื่อสองเดือนก่อน พนักงานเดินเข้ามารับและพาไปที่โต๊ะ 

"คุณแม่พาหลิวกับพี่หลินมาทานอาหารนอกบ้านหรือคะ ดีจังเลย"

"เราบอกว่าแฟนตาหลงทำงานพาสไทม์ด้วยใช่ไหม"

"คะ รู้แค่ว่าทำงานพาสไทม์แต่ไม่รู้ว่างานอะไรและทำที่ไหน"

"เข้าใจแล้วละเลือกเมนูสิจะได้สั่งอาหาร"หญิงวัยกลางคนจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มผมสีม่วงที่กำลังเดินเสิร์ฟอาหารอยู่อีกฟากหนึ่งของร้าน เธอจำได้วันนั้นลูกชายของตนมีท่าทางแปลกๆ เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ๆจึงยกมือเรียกรอสั่งอาหาร

"รับอะไรดีครับ"เสียงทุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นทำให้สองสาวที่กำลังเลือกอาหารอยู่เงยหน้าขึ้น ปูนเองก็ตกใจเช่นกันที่เจอพี่สาวน้องสาวของแฟน(ปลอมๆ) พอหันมาเจอกับหญิงสูงวัยปูนทำเพียงก้มหัวให้และยิ้ม ท่านยังไม่รู้นิว่าเขาเป็นอะไรกับลูกชายดังนั้นก็ตีเนียนไปก่อน

"คุณแม่คะ"หลิวเอ่ยเรียก 

"ทำไมคะสั่งสิ"

"โทรหาหลงคุณเร็วเข้า"เสียงกระซิบของสองสาวดังขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้คนแม่รับรู้ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความไปหาอีกคน ทั้งสามคนสั่งอาหารเสร็จปูนก็ขอตัวเดินออกไป

"คนนี้ใช่ไหมแฟนหลงคุณ"เสียงเรียบจากคนตรงหน้าถาม 

"ลูกสะใภ้คุณแม่น่ารักไหมคะ?"ทั้งสองสาวยิ้มแห้งก่อนที่หลินจะถามออกมา 

มาแล้วครับบ คุณแม่มาดูตัวลูกสะใภ้แล้ววว