เจอกันอีกครั้ง

ในตอนนี้เราสองคนกำลังเดินทางกลับกรุงเทพกัน เจ้าเด็กผมสีม่วงกำลังนั่งกินขนมไปร้องเพลงไปพลางอย่างสบายอกสบายใจหลังจากที่พวกเราได้พักผ่อนกันเต็มที่ตลอดสองวันที่ผ่านมา 

"กินเลอะปากแล้ว" ผมหันไปบอก 

"ไหนครับ..ออ จริงด้วย" ปูนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดุหน้าตัวเองก่อนที่จะหันไปหยิบกระดาษทิชชู่ด้านหลังมาเช็ดคราบช็อคโกแลตที่ปาก 

"จะไปบ้านพี่ก่อนหรือจะกลับบ้านของเราก่อนดี" 

"พี่หลงควรไปเจอคุณหญิงก่อนนะครับ"

"ถ้างั้นก็ไปบ้านแม่พี่ก่อนแล้วค่อยกลับบ้านเรากันโอเคไหม"

"ครับ" 

ปูนรู้สึกดีที่ได้เจอพี่สาวทั้งสองของหลงคุณอีกครั้ง มั้งสองเป็นคนสนุกสนานช่วยคุยไม่รู้จักเบื่อแต่เมื่อแม่ของพี่ลงเดินมาทุกอย่างดูอึดอัดไปหมด พี่หลงนั่งอยู่ข้างๆผใ ก่อนมาถึงเราคุยกันว่าผมไม่ต้องพูดอะไรหรือตอบโต้ พี่หลงจะเป็นคนคุยเอง เพียงแต่ให้ผมคิดว่าผมเป็นแฟนของพี่หลง พวกเรารักกัน 

"กลับมาได้แล้วเหรอพ่อตัวดี" ประโยคแรกที่เอ่ยทักลูกชาย แต่ปรายตามองคนที่นั่งอยู่ข้างไปกันอย่างผม 

"คุณหญิงสวัสดีครับ" ผมเอ่ยทักผู้ที่เป็นเจ้าของบ้าน แต่ก็ถูกเมิน 

"แกหักหน้าฉันตาหลง"

"ผมเปล่า ผมไม่เคยบอกคุณแม่เลยว่าผมจะหมั้นกับเธอ ผมบอกคุณแม่แต่ว่าผมไม่อยากหมั้น"

"แกจะอ้างอะไรฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าแกจะมีแฟนเป็นผู้ชายแบบนี้"

"..."

"ฉันว่าแกแค่หาข้ออ้างมากกว่า ลูกชายฉันจ้างเธอเท่าไร ฉันให้มากกว่า2เท่าเลย" พี่หลงหันมองผม ผมก็หันมองพี่หลง  

"ฉันถามไม่ได้ยินหรือไงจะเอาเท่าไร หลินไปเอาสมุดเช็คมา"

"คุณแม่ครับ!!!" ผมดึงแขนพี่หลงเบาๆและส่ายหน้าเล็กน้อยเมื่อพี่หลงเริ่มขึ้นเสียง

"พี่หลงไม่ได้ทำอะไรอย่างที่คุณหญิงพูดเลยครับ เราสองคนคบกันจริงๆ" 

"เหอะ ฉันไม่ได้โง่นะ เอางั้นก็ได้ถ้าคบกันจริงๆใช่ไหม"

"ครับ"

"ฉันจ้างเธอเลิกกับลูกชายฉัน สองล้านพอไหม" คุณหญิงยื่นเช็ดมาตรงหน้าผมก่อนจะยกยิ้มเหยียดกันคงคิดว่าผมเห็นแก่เงินแน่ๆ ผมก็เป็นคนเห็นแก่เงินนะ แต่ต้องเป็นเงินที่ผมหามาเอง มันมากเกินกว่าที่พี่หลงให้ผมหลายเท่าเลยด้วยซ้ำ 

"ขอบคุณครับ" ผมยกมือขึ้นมาไหว้ขอบคุณคนตรงหน้า ซึ่งทำให้พี่หลิงกับพี่หลิน หน้าเสียคิดว่าผมจะรับเงินนั้นจริงๆ ผมเป็นคนจนก็จริงแต่ผมไม่ได้อยากได้ของใครมาฟรีๆหรอกนะ 

"แต่ผมรับไม่ได้จริงๆ และหวังว่าคุณหญิงจะไม่ทำแบบนี้อีก ไม่ใช่ว่าเอาเงินให้แล้วทุกคนต้องรับ ผมเลือกพี่หลงคุณมากกว่าเงินนี้ เพราะคุณค่าของพี่หลงมีค่ามากกว่านี้เยอะครับ"

"...นี่!"

"และผมก็คิดว่าคุณหญิงคงตีค่าในลูกชายของคุณหญิงน้อยไป พี่หลิง พี่หลินครับผมขอตัวนะครับ คุณหญิงสวัสดีครับ" พูดจบผมก็ลุกขึ้นยืนอย่างเสียมารยาท ยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสามคนก่อนกระซิบบอกพี่หลงว่าจะไปรอที่รถ เมื่อถึงรถผมพ่นลมหายใจเข้าออกเนอะมาก 

"เห้อ...โคตรกดดันเลย"

"ผมกลับก่อนนะครับ"

"เลิกกันมันซะ หยิ่งผยองนักทำมาเป็นพูด"

"คุณแม่คะ นี่มันยุคไหนแล้วยังใช้เงินฟาดหัวคนนั้นคนนี้ให้เลิกกัน ไม่สงสารน้องเหรอคะ" หลิงเอ่ยพูด 

"แล้วน้องชายแก ไม่สงสารฉันบ้างหรือยังไง ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วเนี้ย"

"คุณแม่ก็ตั้งไว้ที่เดิมนั้นแหละครับ"

"ดูๆสิ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย "

"ผมไปก่อนปูนรออยู่ที่รถแล้ว"

"ไปเลยแกจะไปไหนก็ไปเลยฉันบอกไว้ก่อน ฉันไม่ยอมรับมันแน่"

"ครับๆ คุณแม่ไม่ยอมรับไม่เป็นอะไรคุณพ่อยอมรับก็พอ" หลงคุณพูดออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายก่อนจะยกมือไหว้ลาผู้เป็นแม่

"ปูน..." เด็กผมม่วงนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ใกล้ๆรถจึงเอ่ยเรียก

"ครับพี่หลง"

"กลับบ้านเรากัน" ผมส่งยิ้มให้และเอ่ยชวน

"ครับ" รอยยิ้มบางถูกส่งกลับมาพร้อมกับเดินเข้ามาหาเพื่อที่จะกลับบ้านของเรากัน

ก็พี่เป็นผู้มีพระคุณ ก็ต้องเลือกพี่มากกว่าเงินสิ 

สองล้านแค่นี้พี่หลงให้ได้มากกว่านี้อีก เนอะๆ