บทที่ 9 ต้องไปแล้ว

บ้านใหญ่ (เกาะไข่มุก)

ร่างสูงใหญ่กำลังขนของกระเป๋าเดินทางสองใบกับกระเป๋าใบเล็กอีกสองใบไว้ท้ายรถสปอร์ตหรูหลังจากที่ผู้เป็นแม่ได้บอกกับเขาว่าจะให้หนูนิดไปอยู่คอนโดด้วยในตอนแรกเขาก็ค้านว่าไม่ได้จะให้อยู่กับหนูนิดได้ยังไงเกิดมีสาว ๆของเขามาหาแล้วเข้าใจผิดคิดว่าหนูนิดเป็นแฟนเขาแบบนี้เขาก็แย่

แต่นั่นไม่ใช่ความจริงที่เขาบอกเลยมันเป็นข้ออ้างที่คนเคยอยู่คนเดียวมาตลอดตั้งแต่จากบ้านมากำลังจะมีอีกหนึ่งคนกำลังจะเข้ามาพื้นที่ความเป็นส่วนตัวของเขาแต่สุดท้ายยอมโดยดีเพราะโดนผู้เป็นแม่พูดคำขาดกับเขาว่า ถ้าไม่ให้หนูนิดอยู่ด้วยคนที่จองตัวจะให้มาเป็นลูกสะใภ้แม่จะไม่รับเหมือนกันสุดท้ายเขาต้องยอมให้หนูนิดมาอยู่ด้วย

“พี่พอสป้าฝากหนูนิดด้วยนะคะ ถ้าน้องดื้อป้าอนุญาตให้ดุได้ หนูนิดอยู่กับพี่พอสต้องเป็นเด็กดีอย่าสร้างปัญหารู้ไหมว่าง ๆแม่จะไปหา” น้อยหันมาพูดกับพอสก่อนจะกลับมากอดลูกสาวเป็นอีกครั้งที่ลูกต้องจากอกเธอไปอยู่ไกล

“แม่ฝากพี่พอสช่วยดูแลน้องด้วยนะ ว่าง ๆพวกเราไปหา” ครีมเอ่ยพูดกับพอสพร้อมกอดลูกชาย เขาพยักหน้ารับคำก่อนจะคลายกอดแม่ไปกอดพ่อ

“หนูนิดถ้าพี่เขารังแกหนูโทรบอกกับนายแม่ได้เลยนะลูก ถึงจะเป็นลูกก็เถอะนายแม่จะตีให้หลังลายถ้ากล้ามารังแกลูกสาวของนายแม่” ครีมกอดหนูนิดก่อนผละกอดเธอแล้วพูดขึ้น ผู้ใหญ่ทั้งสี่ท่านรอส่งพอสกับหนูนิดขึ้นรถแต่ละคนตาบวมกันเพราะผ่านการร้องไห้มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วยิ่งกว่านั้นหนูนิดเองก็ตาบวมไม่แพ้กัน ทุกคนจะไปส่งหนูนิดที่คอนโดแต่นายหัวกับนายไม้มีงานสำคัญเลยไปไม่ได้ พอสเลยบอกว่าให้ไปกับเขาเลยยังไงวันนี้เขาก็ต้องกลับคอนโดพรุ่งนี้ต้องทำงาน

“ลุงฝากหนูนิดด้วยนะครับคุณพอส” ไม้เดินมาหาพอสที่กำลังจะขึ้นรถนัยน์ตาคนเป็นพ่อมีน้ำซึมอยู่เล็กน้อยไม่กล้าจะให้ลูกสาวเห็นในตอนนี้

“ครับ” เขารับคำก่อนจะยิ้มให้กับลุงไม้ ไม้พยักหน้ายิ้มตบไหล่พอสเป็นการขอบคุณ พอสเข้ามาในรถเรียบร้อยหนูนิดเองขึ้นมาบนรถแล้วเหมือนกันลดกระจกโบกมือลาทุกคนก่อนที่พอสจะออกรถออกไป หนูนิดยังคงมองคนที่ยืนรอส่งเธอค่อย ๆปิดกระจกรถเมื่อรถแล่นออกจากรั้วบ้านแล้วกลับมานั่งดี ๆ คนตัวโตตั้งหน้าตั้งตาขับรถอย่างเดียวโดยไม่มีเสียงพูดคุยผ่านไปนานหลายชั่วโมงหนูนิดรู้สึกอึดอัดใจหายใจไม่ทั่วถึง

“จะกลั้นหายใจอีกนานไหม เกิดตายในรถฉันโยนลงในคลองให้จระเข้คาบไปกิน” น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยออกมาทำให้หนูนิดยิ่งกลัว เธอหายใจเข้าออกเหมือนปกติแม้ตัวจะสั่นเกร็งไปหมดเกิดมาเคยจะได้อยู่ใกล้พอสนานเหมือนวันนี้

“ขอโทษค่ะ” สุดท้ายหนูนิดเอ่ยคำขอโทษออกไปทั้งที่ตัวเองยังไม่ได้ทำอะไรให้เขาไม่พอใจ เขาแค่ไม่ชอบที่เห็นใครกลั้นหายใจเวลาอยู่กับเขาทำเหมือนกับว่าเขาไม่ใช่คนเหมือนกับพวกผีจีนที่เวลากลั้นลมหายใจแล้วจะไม่เห็นตัว

“อืม คาดเข็มขัดด้วย” ขับรถเข้ามาในเมืองที่มีรถมากมายกำลังวิ่งไปมาบนท้องถนนตั้งแต่ออกจากบ้านหนูนิดไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย เขาเลยสั่งให้เธอใส่เพื่อความปลอดภัยเพราะเรื่องแบบนี้เราไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นเมื่อไรฉะนั้นปลอดภัยไว้ก่อน

คอนโด

พอสขับรถมาถึงคอนโดจอดหน้าประตูทางเข้าให้หนูนิดลงไปรอข้างในพร้อมขนของลงจากรถ พอสขับรถไปเก็บที่ลานจอดรถเป็นพื้นที่ค่อนข้างส่วนตัว คอนโดที่เขาอาศัยอยู่เขาได้ทำการซื้อต่อจากเจ้าของคอนโดเมื่อสองเดือนที่แล้วถ้าพูดถึงความรวยของลูกชายเจ้าของเกาะวันนี้คงไม่หมดเงินที่ใช้ซื้อล้วนเป็นเงินของเขาที่ได้จากน้ำพักน้ำแรงจากการทำงานแต่เรื่องซื้อขายคอนโดมีแต่พ่อแม่ที่รู้

หนูนิดนั่งรอพอสโซฟารับแขกของคอนโดสักพักร่างสูงเดินเข้ามาถือกระเป๋าเดินทางสองใบส่วนกระเป๋าใบเล็กหนูนิดเป็นคนถือในนั้นไม่ค่อยมีอะไรมากแค่ของใช้จิปาถะของเธอ สองกระเป๋าใบใหญ่ใบหนึ่งเสื้อผ้าอยู่บ้านอีกใบเสื้อนักศึกษาที่แม่น้อยกับนายแม่พาไปซื้อก่อนจะมาคอนโด