บทที่ 8 พ่อเห็นด้วย

บ้านหนูนิด

“พ่อเห็นด้วยกับแม่ที่จะให้หนูนิดไปอยู่คอนโดพี่พอส เรื่องความปลอดภัยต้องมาก่อน ยิ่งเดี๋ยวนี้มีข่าวไม่ดีเกิดขึ้นทุกวันพ่อกับแม่นอนไม่หลับแน่ถ้าให้ลูกไปอยู่หอพักคนเดียว” ไม้เดินเข้ามาในบ้านพอดีได้ยินสองแม่ลูกกำลังคุยกันเรื่องหอพัก ไม้เดินมานั่งเก้าอี้โต๊ะกินข้าวที่สองแม่ลูกนั่งอยู่พร้อมอธิบายให้ฟังอีกครั้งหนูนิดพยักหน้าเข้าใจกับความหวังดีและความห่วงใยของพ่อแม่

“ถ้าพ่อกับแม่เห็นควรว่าให้หนูนิดไปอยู่คอนโดพี่พอส หนูนิดก็พร้อมที่จะไปอยู่คอนโดพี่พอสค่ะ” หนูนิดเห็นว่ายังไงเธอก็ไม่สามารถจะปฏิเสธได้ เลยตกลงจะไปอยู่อย่างน้อยหนูนิดเธอก็รู้นิสัยใจคอพอสว่าเป็นคนยังไง

“งั้นเรามากินข้าวกันดีกว่าค่ะ กับข้าวน่ากินทั้งนั้นเลย” สามคนพ่อแม่ลูกพร้อมหน้าพร้อมตากันกินข้าวแม่น้อยเอ่ยพูดคิดถึงลูกชายที่อยู่ต่างประเทศหนูนิดเลยไปเอาโทรศัพท์ในห้องโทรวิดีโอคอลให้เห็นหน้าพี่ชายซึ่งเวลานี้พี่ชายเธอเลิกงานกลับบ้านพอดีเลยได้มานั่งกินข้าวพร้อมหน้ากัน เมืองบ่นคิดถึงคนที่บ้านอยากกลับบ้านไปกอดพ่อแม่น้องแต่เพื่ออนาคตของตัวเองจึงต้องอดทนแค่ได้เห็นหน้าได้ยินเสียงผ่านเครื่องมือสื่อสารเมืองรู้สึกมีกำลังใจในการทำงาน

หนูนิดเดินออกมาย่อยอาหารข้างนอกบ้านเวลานี้แดดไม่ค่อยร้อนจึงมาเดินเล่นริมชายหาดและมีเด็กรุ่นน้องกำลังวิ่งมาหาเธอ ซึ่งเป็นลูกของคนงานในเกาะชอบมาพูดคุยกับหนูนิดเพราะเธอเองก็ไม่ค่อยมีเพื่อนที่เป็นรุ่นเดียวกันถึงจะมี แต่พวกเขาเลือกที่จะทำงานไม่ได้ร่ำเรียนเหตุผลที่ว่าเรียนยากทำงานหาเงินง่ายกว่า

“นิด ฉันต้องเหงามากแน่ ๆเธอไปอยู่หอ” ปูนิ่มลูกสาวคนงานเอ่ยขึ้นพลางทำหน้าเศร้าทั้งเกาะเธอมีหนูนิดที่เป็นเพื่อนเรียนส่วนใหญ่เพื่อน ๆที่เกาะไม่มีใครสนใจการเรียนเวลาจะพูดปรึกษาอะไรคนอื่นมักไม่เข้าใจ

“อีกปีเดียวเธอก็เข้ามหาลัยแล้วนะ ฉันเองทำใจไม่ได้ที่ต้องจากบ้านไปอยู่หอแต่เพื่ออนาคตของตัวเองจึงต้องไปอยู่ แล้วเธอล่ะปูนิ่มคิดหรือยังว่าถ้าจบแล้วจะเรียนต่อไหน” สองสาวเดินมานั่งชิงช้าใต้ต้นไม้ใหญ่พูดคุยกันเรื่องเรียน ปูนิ่มส่ายหน้าเธอเองไม่รู้จะเรียนต่อที่ไหนแต่คณะที่จะเรียนเธอคิดไว้แล้วว่าจะเรียนครูเธอชอบเด็ก ๆเธอเคยเป็นพี่เลี้ยงให้เด็กอนุบาลมาหลายครั้งเลยรู้สึกถูกชะตากับเด็กๆ

“ปูนิ่มยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะลงสมัครที่ไหนแต่คณะที่จะเรียนมีแล้วเพียงแต่ยังไม่รู้จะลองสมัครมหาลัยไหน ทุกที่ดีหมดเว้นแต่ค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้น ปูนิ่มคิดว่าจะขอทุนกับทางโรงเรียนดูจะได้แบ่งเบาภาระครอบครัว” หนูนิดเองก็ไม่ต่างจากปูนิ่มถ้าไม่ได้นายหัวกับนายแม่ส่งเสียให้เรียนคงไม่มีวันได้เรียนสูง ๆมหาลัยดี ๆแบบนี้