บทที่ 10 ย้ายมาอยู่คอนโด

คอนโดพอส

“เอาของไปเก็บในห้องนอนซ้ายมือ ฉันจะออกไปข้างนอก” พอสบอกกับหนูนิดเสร็จเดินออกไปจากห้องอีกครั้งทิ้งให้หนูนิดอยู่ห้องคนเดียว

เธอลากกระเป๋าเดินทางมาหยุดที่ห้องนอนซ้ายมือตามที่เขาบอก เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนเตียงนอนขนาดห้าฟุตถูกจัดด้วยชุดเครื่องนอนสีหวานน่านอน ผ้าม่านสีหวานตามชุดเครื่องนอนจัดทุกอย่างเรียบร้อย

ในห้องมีตู้เสื้อผ้าตู้ใหญ่ไว้สำหรับบรรจุเสื้อผ้าเธอเดินไปเปิดประตู้เสื้อผ้าเปิดกระเป๋าเดินทางเอาเสื้อผ้ามาใส่ตู้ไว้จัดของทุกอย่างให้เรียบร้อย เสร็จแล้วเธอรู้สึกอยากอาบน้ำแต่ในห้องนอนเธอไม่มีห้องน้ำจะเดินไปถามเจ้าของก็ไม่อยู่ถ้าจะรอให้เขากลับบ้านตัวเธอต้องเปรี้ยวมากแน่ ๆจึงออกไปเดินสำรวจนอกห้องนอนดูว่าห้องน้ำอยู่ส่วนในห้อง

“เจอแล้ว ห้องน้ำใหญ่จัง” หนูนิดเดินมาเปิดประตูห้องที่อยู่ใกล้กับห้องครัวเปิดประตูเข้าไปเป็นห้องน้ำใหญ่ที่มีครบทุกอย่างในห้องเดียว หนูนิดปิดประตูก่อนจะกลับห้องตัวเองเอาผ้าขนหนูกับเสื้อผ้ามาไว้ในห้องน้ำ อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเดินหอบเสื้อผ้าเก่ามาไว้ในตะกร้าในห้องนอนเดินมานั่งลงบนเตียงอย่างสบายใจ

หนูนิดเดินไปเปิดผ้าม่านเปิดหน้าต่างรับลมเข้ามาในห้องเธอยืนรับลมอยู่ที่หน้าต่าง

ทว่าเธอไม่รู้ว่าตอนนี้มีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองขึ้นมาหาเธอ พอสอยู่ในรถกำลังมองหนูนิดที่กำลังยืนรับลมหน้าต่างห้องนอนตอนแรกเขาคิดว่าจะออกไปหาเพื่อนแต่ไม่มีใครว่างสักคนเลยมาจอดรถใต้ต้นไม้หน้าคอนโดเขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่แทนที่จะอยู่ห้องสบาย ๆแต่กลับมานั่งในรถพื้นที่คับแคบขยับตัวไปมาแทบจะไม่สะดวกแต่ก็ไม่อยากขึ้นไปบนห้องเจอกับสาวน้อย

เสียงเคาะกระจกรถทำให้พอสลดกระจกให้คนที่มาเคาะ พนักงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ผู้ชายมาเคาะกระจกรถของเขา

“คุณพอสครับ มีลูกค้าอยากพบตอนนี้เธอกำลังรออยู่ในห้องรับรองแขกของคอนโดครับ” พนักงานเอ่ยพูดธุระที่มาเคาะกระจกรถเจ้าของคอนโด พอสหยักหน้าให้ก่อนจะปิดกระจกขับรถไปจอดที่ลานจอดรถ

ห้องรับรองแขก

พอสพาร่างสูงใหญ่ของตัวเองเดินมาที่ห้องรับรองแขกที่มีพนักงานคอยเปิดประตูให้ เข้ามาในห้องหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้สำนักงานอย่างปล่อยตัว

“สวัสดีค่ะคุณพอส พอดีฉันจะมาสอบถามเรื่องการเช่าคอนโดค่ะลูกสาวดิฉันสอบติดมหาลัยที่อยู่ไม่ไกลกับคอนโดของคุณ หลายคนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเจ้าของที่นี่หล่อ เอ้ย ใจดีและคอนโดที่นี่อำนวยความสะดวกสบายไร้เสียงรบกวนลูกสาวเลยอยากมาเช่าอยู่ที่นี่ระหว่างที่กำลังเรียนอยู่” ลูกค้าผู้หญิงวัยกลางคนกับลูกสาวที่มารอคุยกับเขาเรื่องเช่าคอนโดซึ่งสร้างความแปลกให้กับเขาเป็นอย่างมาก แค่จะมาเช่าทำไมต้องอยากพบเขาด้วยแค่คุยกับผู้จัดการโรงแรมก็พอแล้วไม่เห็นต้องมาอยากพบเขาเลยอีกอย่างวันนี้เป็นวันหยุดเขาอยากพักผ่อน

“ไปเรียกผู้จัดการเดชาด่วน” พนักงานที่ยืนตรงประตูคำนับรับคำพอสก่อนจะออกไปเรียกผู้จัดการคอนโดให้มาจัดการเรื่องการเช่าห้องให้กับสองแม่ลูก ไม่นานผู้จัดการคอนโดเข้ามาในห้องรับรองแขกพร้อมกระเป๋าที่บรรจุเอกสารเรื่องการเช่าห้องคอนโดสองแม่ลูกเหมือนจะไม่ค่อยพอใจที่คนทำเรื่องเป็นคนอื่นไม่ใช่เจ้าของอย่างเขา

“ฉันฝากเรื่องทางนี้ด้วย” ผู้จัดการคอนโดรับคำจากเจ้าของคอนโดอย่างเขาก่อนจะเปิดกระเป๋าเอาเอกสารออกมาให้ลูกค้าสองแม่ลูกได้อ่านทำความเข้าใจก่อนจะเซ็นรับตกลงข้อเสนอและข้อควรทำที่จะเช่าอยู่คอนโด

“ขอบคุณครับที่ไว้ใจเช่าคอนโดของเรา จะย้ายเข้ามาอยู่เมื่อไรครับทางเราจะได้เตรียมคนมารอขนของขึ้นห้อง” ผู้จัดการคอนโดรับเอกสารที่ลูกค้าเซ็นรับก่อนจะเอ่ยถามเรื่องการย้ายเข้ามา

“วันนี้ส่งคนไปขนของลูกสาวฉันด้วย ฉันขอถามหน่อยซิ คุณพอสพักอยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่าแล้วอยู่ชั้นไหน” ลูกค้าวัยกลางถามคาดคั้นให้ผู้จัดการคอนโดตอบแต่ผู้จัดการคอนโดยิ้มก่อนจะลุกขึ้นยืนถอยออกมาจากลูกค้าที่กำลังถาม

“เรื่องนี้ผมไม่สามารถพูดได้ครับมันเป็นเรื่องของส่วนบุคคลที่ทางคอนโดไม่สามารถเผยแผร่ให้คนอื่นรับรู้ได้ครับ คนของเรามาถึงแล้วไม่ทราบว่าให้ไปขนของที่ไหนครับแต่ถ้าที่บ้านกรุณาขนมาเอง ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวครับ” ผู้จัดการคอนโดทิ้งคำไว้ก่อนจะเดินออกไปปล่อยให้สองแม่ลูกกัดฟันกรอดระงับความโมโห