บทที่ 7 ความหวัง

บ้านชั้นเดียว (หนูนิด)

บนเตียงนอนสีขาวสะอาดตามีร่างบางกำลังนอนหลับสบายโดยไม่มีเรื่องให้กังวลใจเพราะเรื่องที่เธอรอก็ได้เปิดเผยแล้ว หลายคืนหลายวันที่หนูนิดอดหลับอดนอนเพื่ออ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาลัยตามที่ใจต้องการความพยายามที่เธอทุ่มเทไม่เสียเปล่าเลยจริง ๆรายชื่อของเธออยู่อันดับสามแค่นี้เธอภูมิใจแล้ว

“กี่โมงแล้ว” น้ำเสียงงัวเงียตื่นของหนูนิดพร้อมลืมตามองนาฬิกาติดผนังห้องตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองกว่าเธอรีบลุกขึ้นจากที่นอนพับเก็บที่นอนให้เรียบร้อยก่อนจะไปเข้าห้องน้ำ

“หนูนิดกินข้าวหรือยัง” หนูนิดออกจากห้องน้ำเจอกับแม่น้อยที่กำลังก้าวเข้ามาในบ้านและเอ่ยถามหนูนิด เธอส่ายหน้าเพราะพึ่งตื่นนอนยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง

“หนูนิดขอตัวไปแต่งตัวก่อนนะแม่ เดี๋ยวจะออกมากินข้าว” หนูนิดรีบบอกกับคนเป็นแม่และเดินเข้าไปในห้องเพื่อแต่งตัว น้อยจัดโต๊ะเพื่อให้ลูกสาวได้กินข้าวหอบอาหารจากบ้านใหญ่พากลับมากินที่บ้านด้วยกันกับลูกสาวส่วนพ่อไม้จะกินข้าวที่โรงอาหารของเกาะจะมีแค่ตอนกลางคืนที่ครอบครัวจะกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน

“แม่คะ เรื่องหอพักหนูนิดจะเข้าไปคุยกับเจ้าของในวันที่ไปรายงานตัวแต่หนูนิดไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะว่ายังมีห้องว่างอีกหรือเปล่า” หนูนิดพูดออกมาเพื่อนที่เรียนด้วยกันของหนูนิดได้ส่งแชทมาบอกว่าปีนี้คนอยู่หอเยอะไม่รู้ว่าจะยังมีห้องว่างอีกหรือเปล่าเพราะหอที่หนูนิดจะอยู่มันใกล้กับมหาลัยเดินทางเท้าไปกลับโดยไม่ต้องขึ้นรถรับจ้าง ซึ่งเพื่อนที่ส่งแชทมาหาหนูนิดได้ห้องแล้วอยู่กับเพื่อนอีกคนที่เป็นญาติห่าง ๆ

“เรื่องหอ หนูนิดไม่ต้องเป็นห่วงนายแม่ของเราจัดการไว้ให้แล้วหนูนิดต้องไปอยู่คอนโดพี่พอสที่นั่นมีสองห้องนอน ซึ่งแม่กับพ่อก็เห็นด้วยที่จะให้หนูไปพักอยู่คอนโดพี่พอส อย่างน้อยๆพ่อกับแม่จะได้สบายใจหายห่วงในเรื่องความปลอดภัยของลูก” น้อยพูดขึ้นพร้อมจับมือลูกสาวมากุมไว้เธอไม่อยากให้ลูกต้องไปอยู่หอพักคนเดียวยิ่งเป็นผู้หญิง หนูนิดแอบตกใจกับคำพูดที่บอกว่าจะให้ไปอยู่คอนโดพอส เธอจะปฏิเสธออกไปว่าไม่ แต่กลัวจะทำให้พ่อแม่เป็นห่วงเลยได้แต่เก็บไว้ในใจ

“แล้วพ่อไม้เห็นด้วยใช่ไหมคะที่ให้หนูนิดไปอยู่คอนโดพี่พอส” หนูนิดเอ่ยถามแม่ตัวเองอีกครั้งเพื่อความแน่ใจเพราะพ่อไม่ค่อยจะยอมให้ลูกสาวได้ใกล้ชิดกับผู้ชายนอกจากคนในครอบครัวรวมถึงพอสด้วย