บทที่ 6 หอพัก

เกาะไข่มุก

สักวันเธอจะตอบแทนบุญคุณที่นายแม่มอบให้เธอ หลังจากที่คุยกันอยู่สักพักหนูนิดขอตัวกลับบ้านเพราะโดนแม่ ๆไล่ให้กลับไปนอนพักผ่อนดูจากขอบตาแล้วอกหลับอดนอนมาหลายวัน

“เรื่องหอพักหนูนิดเดี๋ยวพี่กับนายไม้ดูแลเอง ครีมกับนายหัวทำเพื่อพวกเรามามากแล้ว” น้อยเอ่ยขึ้นขณะที่อยู่ตามลำพังกับครีม น้อยรู้สึกเกรงใจที่นายหัวกับครีมทำทุกอย่างให้กับลูก ๆของเธอแม้น้อยกับไม้จะปฏิเสธไปแล้วแต่ครีมกับนายหัวก็ไม่ยอม ยกเหตุผลว่าน้อยกับไม้ทำเพื่อพวกเขามามากหนักกว่าเรื่องแบบนี้

“เรื่องหอพัก ครีมว่าให้ไปพักอยู่คอนโดตาพอสที่นั่นมีสองห้องนอน พี่น้อยว่าไงอยู่ที่นั่นความปลอดภัยมีมากกว่าที่จะปล่อยให้หนูนิดไปอยู่หอพักคนเดียว” น้อยครุ่นคิดก็จริงอย่างที่ครีมบอกเพราะน้อยเคยไปดูหอพักใกล้หมาลัยดูแล้วความปลอดภัยแทบจะไม่มี ผนังกั้นกลางไม่ได้มาตรฐานหลังหอพักเป็นป่ารกที่มีต้นไม้ใบหญ้าจนไม่เห็นอะไรเธอกับไม้คงไม่ยอมให้ลูกสาวไปอยู่ที่แบบนั้น

“พี่เห็นด้วยแต่ต้องกลับไปถามพี่ไม้ก่อน พี่ไม่รู้จะตอบแทบครีมกับนายหัวยังไงเพราะสิ่งที่ครีมกับนายหัวให้มันเยอะจนไม่รู้ว่าน้อยกับพี่ไม้จะหาสิ่งไหนที่มาตอบแทนได้เลย” น้อยจับมือครีมพูดขอบคุณพลางจับมือครีมแล้วมาแตะใบหน้าที่มีริ้วรอยตามอายุ ครีมกอดน้อยลูบหลัง เธอไม่ต้องการอะไรเป็นการตอบแทนเพราะการช่วยเหลือซึ่งกันและกันนั้นเป็นสิ่งที่ดี

“เอาน่าพี่น้อยเมืองกับหนูนิดก็เปรียบเสมือนลูกชายลูกสาวของครีมกับนายหัวเหมือนกัน อีกอย่างเรื่องนี้เรารู้อยู่แก่ใจ” ครีมพูดออกมาน้อยพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเช็ดน้ำตาออกแล้วยิ้มให้กันไม่ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแต่ความเป็นเพื่อนของทั้งสองยังคงเหมือนเดิมเหมือนวันแรกที่เจอกันที่เกาะไข่มุก

“เหลือเราสองคนที่ยังนั่งโม้ ดูซิคนรอบข้างหนีกันไปเข้าบ้านหมดแล้วเราเองควรเข้าบ้านเหมือนกัน แดดเริ่มส่องมาทางเราแล้ว” เวลาเที่ยงวันคงไม่มีใครที่จะออกมาเดินเที่ยวไปมาริมหาด โดนแดดเผาไหม้กันพอดีคงจะมีแต่เมียนายหัวกับเมียนายไม้ที่นั่งบนแคร่กันอยู่พอแดดเริ่มส่องก็แตกวงกลับไปบ้านใครบ้านมัน