บทที่ 5 หนูทำได้แล้ว

บ้านชั้นเดียว

รุ่งเช้า

หนูนิดตั้งนาฬิกาปลุกหกโมงเช้าเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัวกินข้าวให้เสร็จก่อนที่ทางมหาลัยจะประกาศรายชื่อคนที่สอบติดคณะบัญชีตามที่เธอเลือกสอบไว้ พอมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงหนูนิดออกมาทำความสะอาดบ้านปัดกวาดเพื่อรอเวลาทำทุกอย่างในบ้านเสร็จนั่งรอจนถึงเวลาที่ทางมหาลัยลงประกาศรายชื่อคนสอบติดในใจหนูนิดร้อนผ่าวนัยน์ตาเธอตอนนี้เหมือนมีน้ำรอบดวงตาเธอเลื่อนรายชื่อขึ้นดูคณะที่ตัวเองเลือกปรากฏว่า

สถานที่เดิมของเมื่อวานนายแม่ แม่น้อย ยายลำดวนอยู่กับครบทุกคน หนูนิดเดินมาหาพวกท่านทั้งสามด้วยท่าทางเหนื่อยล้ามาถึงหนูโผเข้ากอดนายแม่เป็นคนแรกครีมตกใจอยู่ ๆหนูนิดเข้ามากอดเธอปกติต้องเป็นครีมที่ดึงหนูนิดเข้ามากอด

“หนูนิดเป็นอะไรหรือเปล่าลูก ทำไมจู่ ๆถึงเดินมากอดนายแม่” แม่น้อยเอ่ยถามอย่างสงสัยปกติหนูนิดจะต้องเข้ามากอดเธอเวลามีเรื่องที่ไม่สบายใจเพราะไม่มีกอดไหนจะอบอุ่นและปลอดภัยเท่าอ้อมกอดพ่อแม่

“นั้นสิหนูนิดเป็นอะไรหรือเปล่าอยู่ ๆมากอดนายแม่แบบไม่ทันตั้งตัว” ครีมเอ่ยถามขึ้นหนูนิดคลายกอดนายแม่แล้วส่งโทรศัพท์ที่มีรายชื่อคนที่สอบติดมหาวิทยาลัย นายแม่รับโทรศัพท์แล้วเลื่อนดูหน้าที่หนูนิดเปิดค้างไว้

“แสดงว่า หนูนิด! หนูทำได้แล้วลูกหนูสอบติดแล้ว” นายแม่ดึงหนูนิดมากอดอีกครั้งอย่างดีใจที่ลูกสาวคนสวยของเธอสอบติดมหาลัยแต่เหมือนคนที่สอบติดกำลังปล่อยน้ำตาร้องไห้ออกมาเป็นน้ำตาแห่งความสุขไม่คิดว่าเธอลงสอบรอบเดียวจะติดเลย

“เก่งมากลูก แม่บอกแล้วว่าหนูนิดทำได้” แม่น้อยลูบหัวหนูนิดที่ร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดนายแม่เป็นครั้งแรกที่เธอร้องไห้หนักแล้วอยู่ในอ้อมกอดนายแม่ที่ไม่ใช่แม่น้อยของตัวเอง

“ขอบคุณทุกคนที่อยู่เบื้องหลังการสอบเข้ามหาลัยและให้กำลังใจหนูนิด หนูนิดสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนและจบออกมาหนูนิดจะเป็นคนเลี้ยงดูทุกคนเลย” ทุกคนหัวเราะให้กับท่าทีของหนูนิด คนที่หนูนิดอยากขอบคุณมากที่สุดก็คือนายแม่ที่คอยอยู่ข้าง ๆหามหาลัยที่ดี ๆให้กับเธอได้เข้าเรียนบุญคุณนี้เธอจะไม่ลืม