บทที่ 4 โดนดุ

ห้องอาหาร

“ที่นายแม่ดุเพราะนายแม่รักหนูนิดนะ หนูนิดโกรธแม่หรือเปล่าที่ดุหนู” หนูนิดส่ายหน้าในขณะที่ใบหน้ากำลังซบไหล่นายแม่อยู่ หนูนิดไม่เคยโกรธนายแม่ที่ดุเพราะทุกคำที่นายแม่พูดล้วนแต่เป็นความห่วงใย

“หนูนิดไม่เคยโกรธนายแม่เลยค่ะ หนูนิดขอโทษที่หนูนิดทำให้นายแม่เป็นห่วง” เสียงอู้อี้ในอ้อมกอดทำให้ครีมคลี่ยิ้มออกมาคลายกอดหนูนิดยกมือเช็ดน้ำใสที่ไหลอาบแก้ม

“เรามาทานข้าวกันต่อเถอะ กับข้าวที่นายแม่ตักให้หนูนิดต้องกินให้หมดนะทุกอย่างล้วนเป็นของมีประโยชน์” หนูนิดพยักหน้ายิ้มให้กับนายแม่พร้อมลงมือทานข้าวกันอย่างเงียบๆ นายหัวเพลิงยิ้มออกมาจากที่ดูสองสาวนั่งเคลียร์ปัญหากันเสร็จแล้วทานข้าวต่อคงมีแต่พอสที่ทำหน้านิ่งกินข้าวอย่างเงียบๆ

หลังอาหารเย็นพอสเดินย่อยอาหารกับนายหัวริมหาดเพราะมีเรื่องต้องพูดคุยกัน ส่วนสองสาวนายแม่กับหนูนิดมานั่งบนแคร่หลังบ้านที่ติดกับชายหาดมีแม่น้อยกับยายลำดวนนั่งด้วยกัน

“หนูนิดผลสอบออกเมื่อไรลูก” นายแม่อีกเช่นเคยที่เอ่ยถามหนูนิดเพราะเรื่องแบบนี้แม่น้อยของเธอแทบจะไม่มีความรู้เลย ค่าใช้จ่ายทุกอย่างของการเรียนหนูนิดครีมจะเป็นคนจัดการให้เพราะเธอเอ่ยขอไม้กับน้อยแล้วว่าเธอจะเป็นคนส่งเสียให้หนูนิดได้เรียนหนังสือสูง ๆจบมาจะได้มีงานทำดี ๆไว้เลี้ยงดูพ่อแม่ยามแก่เฒ่า

“พรุ่งนี้ตอนสายๆค่ะนายแม่ เมื่อคืนนอนไม่หลับกลัวสอบไม่ติด” น้ำเสียงอ่อนของหนูนิดที่เหมือนจะผิดหวังแต่มีมือใครบางคนมาจับกุมไว้แล้วให้กำลังใจนั้นก็คือนายแม่ แม่น้อยเองก็ลูบหัวหนูนิดเป็นการปลอบและให้กำลังใจ

“พวกเราเชื่อในตัวหนูนิด หนูนิดไม่หลับไม่นอนไม่กินเพื่ออ่านหนังสือคำว่าสอบไม่ติดเป็นไปไม่ได้ระดับเซียนอ่านหนังสือข้ามวันข้ามคืนอย่างหนูนิดต้องได้แล้วแน่ๆ” ครีมพูดเพื่อไม่ให้หนูนิดเครียดเพราะคณะที่เธอเลือกคือคณะบัญชีเธอชอบเลขมากทุกเทอมของการเรียนวิชาที่มีเลขหนูนิดจะได้เกรดสี่ทุกชั้นเรียนขนาดทำข้อสอบยังได้ท็อป และมหาลัยที่หนูนิดเลยสอบเป็นมหาลัยรัฐที่มีคนอยากเรียนมากมายหนึ่งในนั้นก็คือเธอ ถ้าเกิดสอบติดหนูนิดต้องไปอยู่หอจะได้สะดวกเดินทางไปกลับ ถ้าให้อยู่บ้านระยะทางไปมหาลัยหลายสิบกิโลหนูนิดเลยขออนุญาตพ่อแม่อยู่หอพัก