บทที่ 2 ทักชวน

ครีมยิ้มให้กับลูกชายที่เหมือนจะรู้ใจตัวเองว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“ไม่ต้องทำเป็นรู้ทันแม่ตัวเองก็คิดเหมือนแม่แต่แรกอยู่แล้ว กลับมาเหนื่อย ๆได้ทานอะไรมาหรือยังครับพี่พอส” คำว่าพี่พอสคนในครอบครัวเรียกจนติดปากไปแล้วโดยเฉพาะครีมที่จะเรียกเขาว่าพี่พอสตั้งแต่เด็ก ๆส่วนคนงานที่เกาะจะเรียกเขาว่าคุณพอสหรือนายน้อยตามที่สะดวก

“ดื่มน้ำเย็นๆมาแล้วครับแม่” น้ำเย็นๆจากสาวน้อยน่ารักที่เป็นลูกแม่บ้านคนเก่าแก่ของเกาะไข่มุกทุกคนบนเกาะต่างรักและเอ็นดูหนูนิดมากตอนเด็ก ๆครีมชอบไปรับหนูนิดจากน้อยซึ่งเป็นแม่ของหนูนิดมาเลี้ยงเพราะครีมไม่มีลูกสาวมีแต่ลูกชายคนเดียว

“นึกว่ายังไม่ทานอะไร นี่ได้เวลาอาหารเย็นแล้วไปทานข้าวกันเถอะพ่อลูก” ครีมยกมือดูนาฬิกาเป็นเวลาอาหารเย็นพอดีจึงชวนพ่อลูกไปทานข้าวที่ห้องอาหารโดยเธอควงแขนทั้งสองพ่อลูกเข้าไปนั่งด้วยกันนาน ๆกว่าลูกชายจะกลับมาให้เธอได้ควงแขน กอด หอม

“ครีม พี่ขอน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว” นายหัวเพลิงเอ่ยขึ้นบอกกับครีมผู้เป็นภรรยาที่รัก ครีมเดินไปเอาน้ำอุ่นรินใส่แก้วออกมาให้สามีพร้อมกับน้ำส้มคั้นสดให้กับลูกชายระหว่างรอแม่บ้านมาตั้งโต๊ะครีมขอตัวไปเข้าครัว

“งานที่บริษัทเป็นยังไงบ้างพอส” เมื่อพ่อลูกอยู่กันตามลำพังนายหัวเพลิงเอ่ยถามลูกชายเกี่ยวกับงานที่บริษัทใจจริงนายหัวเพลิงกับครีมอยากให้ลูกมาดูแลกิจการที่เกาะและรีสอร์ทแต่บังคับใจให้ลูกทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบไม่ได้เดี๋ยวจะเกิดปัญหาตามมาแต่พอสให้สัญญาว่าถ้างานที่บริษัทเข้าที่เข้าทางจะกลับมาเรียนรู้งานที่เกาะแม้ตอนเด็ก ๆนายหัวจะเคยสอนงานไปแล้ว

“ก็ดีขึ้นเรื่อย ๆครับพ่อ แล้วงานทางนี้เรียบร้อยดีใช่ไหมครับ” พอสเอ่ยถามนายหัวเพลิงต่อ นายหัวพยักหน้าให้พอสงานทางนี้ไม่ค่อยจะมีปัญหาอะไรแค่ส่งออเดอร์ทันที่ลูกค้าสั่งก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว จากนั้นพ่อลูกก็คุยกันเรื่องอื่น ๆถึงนายหัวเพลิงจะเป็นคนเย็นชาแต่กับคนรอบครัวเขาจะเป็นคนที่อบอุ่นมากพูดคุยกันสบาย ๆ

“หนูนิดมาทานข้าวด้วยกันกับนายแม่มาลูก”