ตอนที่ 5: คลื่นใต้น้ำก่อนคืนเปิดตัว

กลิ่นควันซิการ์ชั้นเลิศจากฮาวานาลอยคลุ้งไปทั่วห้องหนังสือที่ปิดหน้าต่างมิดชิด แสงไฟจากโคมระย้าส่องกระทบใบหน้าคร่ำเครียดของสวีจือหย่วน เขากัดปลายซิการ์แน่นจนแทบแหลกคากราม สายตาดุดันจ้องมองชายร่างยักษ์ที่นั่งคุกเข่าอยู่กลางห้องด้วยความสมเพชปนเกรี้ยวกราด

อาเปียวก้มหน้ามองพื้น เหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมเต็มหน้าผาก ข้อมือขวาของมันถูกพันด้วยผ้าพันแผลหนาเตอะจากการถูกบิดจนกระดูกแตกหัก เสียงร้องครวญครางของมันทำให้สวีจือหย่วนรำคาญจนต้องตบโต๊ะไม้หงมู่เสียงดังลั่น

“เลี้ยงเสียข้าวสุก” น้ำเสียงของนายใหญ่รองแห่งตระกูลเสิ่นเยียบเย็น “แค่เด็กผู้หญิงตัวเปล่ากับขอทานข้างถนนคนหนึ่ง แกยังจัดการไม่ได้ ซ้ำยังโดนหักกระดูกกลับมาให้ขายหน้า นี่ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูตาแก่เสิ่นเจิ้นหนาน ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

“ลูกพี่ให้อภัยผมด้วย” อาเปียวละล่ำละลักเสียงสั่น “ไอ้หนุ่มนั่นมันไม่ใช่ขอทานธรรมดาครับ ท่าทางการต่อสู้ของมัน... มันเหมือนพวกทหารที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน มันบิดข้อมือผมหักภายในพริบตาเดียว พวกผมสามคนยังไม่ทันได้ชักมีดด้วยซ้ำ”

ซ่งอวี้หลานที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มแค่นเสียงขึ้นจมูก หญิงวัยกลางคนสวมกี่เพ้าสีม่วงเข้ม ในมือถือพัดขนนกกรีดกรายไปมา “ทหารประสาอะไรถึงได้ซมซานมาขอข้าวแก๊งมาเฟียกิน อาเปียว แกประมาทจนพลาดท่าแล้วยังจะมาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ”

“เอาล่ะ หุบปากซะที” สวีจือหย่วนขัดขึ้น เขาสูดควันซิการ์เข้าปอดลึกก่อนจะพ่นออกมายืดยาว “อู๋ซวงเด็กนั่นไม่หมูอย่างที่เราคิด มันรู้เรื่องท่าเรือ รู้จักพูดจาเอาใจตาแก่เสิ่น แถมยังตาแหลมเลือกสุนัขรับใช้ที่กัดเจ็บเสียด้วย หากปล่อยให้มันปีกกล้าขาแข็งกว่านี้ ตำแหน่งผู้สืบทอดตระกูลเสิ่นคงหลุดลอยไปจากมือเรารั่วซีแน่”

เสิ่นรั่วซีที่นั่งเงียบอยู่ข้างมารดาขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยที่มักจะแสร้งทำเป็นอ่อนโยนบัดนี้ฉายแววริษยาอย่างปิดไม่มิด “คุณพ่อคะ มะรืนนี้ก็จะเป็นงานเลี้ยงเปิดตัวที่คฤหาสน์แล้ว แขกเหรื่อทั่วทั้งเซี่ยงไฮ้ รวมถึงพวกพ่อค้าต่างชาติและตระกูลกู้ก็จะมากันหมด ถ้านังนั่นมันทำตัวโดดเด่นข่มรั่วซี รั่วซีจะไม่ยอมนะคะ”

ซ่งอวี้หลานหุบพัดดังฉับ มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ “ไม่ต้องห่วงลูกรัก งานเลี้ยงใหญ่ระดับนี้ ต่อให้มันฉลาดแค่ไหน แต่มันก็เพิ่งหลุดมาจากสลัม เรื่องมารยาททางสังคม การเต้นรำ หรือการแต่งกาย มันจะไปสู้ลูกที่แม่จ้างครูฝรั่งมาสอนตั้งแต่เด็กได้อย่างไร แม่เตรียมชุดกระโปรงสั่งตัดพิเศษจากปารีสไว้ให้ลูกแล้ว รับรองว่าคืนนั้นลูกจะต้องเป็นดาวเด่นที่สุด”

“แล้วนังอู๋ซวงล่ะคะ” รั่วซีถามอย่างไม่วางใจ

“แม่ส่งช่างตัดเสื้อไปวัดตัวมันแล้ว” ซ่งอวี้หลานหัวเราะในลำคอ “แม่สั่งให้ช่างใช้ผ้าแพรสีชมพูแปร๊ด ปักลายดอกโบตั๋นดอกใหญ่ๆ ประดับเลื่อมให้เยอะที่สุด ยิ่งดูงิ้วเท่าไหร่ยิ่งดี พอแขกในงานเห็นรสนิยมของมัน พวกเขาก็จะรู้เองว่าสายเลือดแท้ที่ตระกูลเสิ่นตามหา เป็นได้แค่อีเพิงหมาแหงนที่พยายามจะสวมมงกุฎเท่านั้น”

สวีจือหย่วนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ดี ทำตามที่แผนของเธอ งานนี้กู้หยุนฟานคู่หมั้นของมันก็จะมาร่วมงานด้วย ทำให้ไอ้หนุ่มตระกูลกู้เห็นซะ ว่าไข่มุกเม็ดงามที่แท้จริงคือรั่วซี ไม่ใช่ยัยเด็กบ้านนอกนั่น”

ขณะที่ในห้องหนังสือเต็มไปด้วยแผนการสกปรก บรรยากาศในห้องทำงานปีกซ้ายของคฤหาสน์กลับเงียบสงบและเป็นระเบียบ

เสิ่นอู๋ซวงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้แกะสลัก บนโต๊ะมีสมุดบัญชีของท่าเรือและรายชื่อหัวหน้าแก๊งย่อยต่างๆ วางกางอยู่ แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ เผยให้เห็นแพขนตางอนยาวและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด

มุมห้องด้านหลังประตู ฮั่วถิงเซินยืนตัวตรงในความมืดราวกับรูปปั้นสลัก ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทกลมกลืนไปกับเงามืด หากไม่ได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ คงไม่มีใครรู้ว่ามีพยัคฆ์ร้ายซ่อนตัวอยู่ตรงนั้น

“ยืนตรงนั้นไม่เมื่อยหรือ” อู๋ซวงเอ่ยทำลายความเงียบ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวเลขในบัญชี “มานั่งตรงนี้สิ ฉันมีเรื่องจะถามนาย”

ฮั่วถิงเซินขยับตัวก้าวออกมาจากเงามืด เขาเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานโดยไม่ยอมนั่งลงตามคำเชิญ ท่าทีของเขายังคงรักษาระยะห่างของเจ้านายและลูกน้องอย่างเคร่งครัด

“นายหญิงมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ”

อู๋ซวงเงยหน้าขึ้นมองเขา ชาติก่อนเธอไม่เคยสังเกตเลยว่าบุรุษผู้นี้มีโครงหน้าและแววตาที่ดึงดูดเพียงใด เมื่อเขาแต่งกายสะอาดสะอ้านและยืนหลังตรง รังสีความน่าเกรงขามก็แผ่ซ่านออกมาจนข่มให้พวกนักเลงหัวไม้ในบ้านกลายเป็นแค่เด็กอมมือ

“นายอยู่คฤหาสน์นี้มาได้หนึ่งวันเต็มแล้ว” หญิงสาวประสานมือไว้บนโต๊ะ “นายมองเห็นอะไรบ้าง”

คำถามที่ไร้บริบททำให้ฮั่วถิงเซินชะงักไปเล็กน้อย แต่สมองของเขากลับประมวลผลอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มรู้ดีว่าเจ้านายไม่ได้ถามเรื่องความสวยงามของสวนหรือข้าวของเครื่องใช้ เขาจึงตอบในสิ่งที่ทหารอย่างเขาถนัดที่สุด

“ระบบรักษาความปลอดภัยของบ้านหลังนี้หละหลวมมากครับ” น้ำเสียงของเขาราบเรียบและจริงจัง “ยามเฝ้าประตูหน้ามีสี่คน แต่สลับกันไปสูบบุหรี่หลังกำแพงทุกครึ่งชั่วโมง ปีกตะวันออกซึ่งเป็นห้องนอนของลูกพี่สวีมีเวรยามแน่นหนาที่สุด แต่พวกมันเป็นแค่นักเลงที่ถนัดใช้กำลัง ไม่รู้วิธีเดินลาดตระเวนที่ถูกต้อง จุดบอดที่สุดคือหลังเที่ยงคืน ช่วงเวลาเปลี่ยนกะ จะมีเวลาประมาณห้านาทีที่ประตูด้านหลังสวนไม่มีคนเฝ้า หากมีคนคิดจะลอบเข้ามาสังหารใครในบ้าน ห้านาทีนั้นก็เกินพอแล้วครับ”

อู๋ซวงคลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างแท้จริง

การวิเคราะห์ที่เฉียบขาดเช่นนี้ ไม่มีทางหลุดออกมาจากปากของนักเลงกระจอก ฮั่วถิงเซินคือเพชรยอดมงกุฎที่ถูกโคลนตมบดบังไว้ หากปล่อยให้เขาสะสมกำลังและอำนาจได้เมื่อใด ชายคนนี้จะกลายเป็นผู้บัญชาการที่ไร้พ่าย

“แม่นยำมาก” เธอเอ่ยชม “แล้วนายคิดว่า ถ้านายต้องรับมือกับเวรยามพวกนั้นทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว นายจะใช้เวลาเท่าไหร่”

แววตาของฮั่วถิงเซินเปล่งประกายคมปลาบขึ้นมาแวบหนึ่ง เขาประเมินกำลังพลในหัวก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงไร้ความอหังการ แต่เป็นความมั่นใจที่ออกมาจากสายเลือด “หากไม่ต้องกังวลเรื่องเสียงปืน ผมใช้เวลาไม่เกินสิบนาทีครับ แต่นายหญิงโปรดวางใจ ตราบใดที่ผมยังยืนอยู่ตรงนี้ จะไม่มีใครก้าวผ่านประตูห้องนี้เข้ามาได้แม้แต่คนเดียว”

“ฉันเชื่อใจนาย ถิงเซิน”

หญิงสาวลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา กลิ่นหอมของดอกมู่หลานลอยแตะจมูกชายหนุ่มอีกครั้ง มันทำให้ความตึงเครียดในกล้ามเนื้อของเขาผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด

“พรุ่งนี้กลางคืน ตระกูลเสิ่นจะจัดงานเลี้ยงเต้นรำเพื่อเปิดตัวฉันอย่างเป็นทางการ” อู๋ซวงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ “สวีจือหย่วนและซ่งอวี้หลานคงไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือ พวกมันจะต้องหาทางทำให้ฉันกลายเป็นตัวตลกต่อหน้าแขกเหรื่อ และหมากตัวแรกที่พวกมันจะใช้ คือเสื้อผ้าที่ฉันจะสวมใส่ในคืนพรุ่งนี้”

ฮั่วถิงเซินขมวดคิ้ว “พวกมันกล้าวางยาในเสื้อผ้าหรือครับ”

“คนพวกนั้นขี้ขลาดเกินกว่าจะกล้าทำเรื่องอุกอาจต่อหน้าคุณปู่” เธอส่ายหน้า “พวกมันแค่จะส่งชุดที่น่าเกลียดที่สุดมาให้ฉันใส่ เพื่อประจานว่าฉันคือเด็กบ้านนอกที่ไร้รสนิยม”

“ถ้าเช่นนั้น ผมจะไปจัดการฉีกชุดพวกนั้นทิ้ง” ชายหนุ่มขยับตัว ทำท่าจะเดินออกไปจัดการปัญหาตามสัญชาตญาณ

“ไม่ต้อง” อู๋ซวงรั้งแขนเสื้อของเขาไว้เบาๆ สัมผัสเพียงแผ่วเบาแต่กลับทำให้ฝีเท้าของชายร่างใหญ่หยุดชะงัก “ปล่อยให้พวกมันทำตามแผนไป ยิ่งพวกมันคิดว่าตัวเองฉลาดและเหนือกว่ามากเท่าไหร่ เวลาที่ตกลงมาจากที่สูง มันก็จะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น”

ฮั่วถิงเซินก้มมองมือเรียวขาวผ่องที่จับแขนเสื้อสูทของตนเอง ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้างดงามของเจ้านาย เขาเริ่มเข้าใจวิถีการต่อสู้ของผู้หญิงคนนี้แล้ว เธอไม่นิยมใช้กำลังหักหาญ แต่ชอบชักใยอยู่เบื้องหลัง ปล่อยให้ศัตรูขุดหลุมฝังศพตัวเองอย่างช้าๆ ช่างเป็นวิธีที่เลือดเย็นและแนบเนียนเสียจนเขารู้สึกขนลุก

“หน้าที่ของนายในคืนพรุ่งนี้” อู๋ซวงปล่อยมือจากแขนเสื้อของเขา เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าไม้สักหลังใหญ่ที่มุมห้อง “คือการจับตาดู กู้หยุนฟาน คู่หมั้นของฉันให้ดี เขาเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลกู้ เศรษฐีใหม่ที่กำลังมีอิทธิพลในวงการค้าผ้า หมอนั่นเป็นคนหูเบาและหลงใหลในความอ่อนแอของเสิ่นรั่วซี ฉันต้องการให้นายจับทุกความเคลื่อนไหวของเขา หากเขากล้าพูดจาหรือทำกิริยาไม่ให้เกียรติฉันเมื่อไหร่...”

เธอหันกลับมาส่งยิ้มที่เย็นเยียบที่สุดให้เขา “นายไม่ต้องยั้งมือ”

“รับทราบครับ” ฮั่วถิงเซินรับคำ น้ำเสียงเจือความดุดันขึ้นมาหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว เพียงแค่ได้ยินคำว่า ‘คู่หมั้น’ ความรู้สึกหงุดหงิดแปลกประหลาดก็ก่อตัวขึ้นในอก แต่เขากดมันลงไปอย่างรวดเร็ว หน้าที่ของเขาคือดาบ ไม่ใช่คนที่มีสิทธิ์มีความรู้สึกส่วนตัว

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง ก่อนที่แม่นมหวังจะเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับหีบไม้ใบใหญ่ในมือ หญิงวัยกลางคนมีสีหน้าเคร่งเครียด

“คุณหนูใหญ่คะ ช่างเสื้อจากร้านของนายหญิงรองส่งชุดมาให้แล้วค่ะ” แม่นมหวังวางหีบลงบนโต๊ะกลางห้อง เปิดฝาออกให้เห็นชุดกระโปรงแพรสีชมพูสะท้อนแสง ปักเลื่อมระยิบระยับและลวดลายดอกโบตั๋นที่ใหญ่โตจนดูเทอะทะ “นี่มันชุดงิ้วชัดๆ เลยค่ะ พวกมันจงใจหักหน้าคุณหนูชัดๆ บ่าวจะเอาไปเผาทิ้งเดี๋ยวนี้เลย”

“ใจเย็นก่อนแม่นม” อู๋ซวงเดินไปหยิบชุดกระโปรงตัวนั้นขึ้นมาพิจารณา เธอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ “ซ่งอวี้หลานช่างประเมินฉันต่ำเสียจริง คิดหรือว่าฉันจะยอมสวมเศษผ้าพวกนี้ออกไปเดินให้คนหัวเราะเยาะ พับมันเก็บใส่หีบไว้ตามเดิมเถอะค่ะ”

แม่นมหวังทำหน้างุนงง “แต่ถ้าคุณหนูไม่ใส่ชุดนี้ แล้วพรุ่งนี้คุณหนูจะใส่อะไรล่ะคะ เสื้อผ้าที่คุณหนูใส่มาจากสลัมก็มีแต่ชุดเก่าๆ ขืนใส่ลงไปร่วมงาน นายท่านผู้เฒ่าต้องกริ้วแน่ๆ”

เสิ่นอู๋ซวงไม่ตอบ เธอเดินไปที่เตียงนอน ก้มลงดึงลิ้นชักลับใต้เตียงที่ถูกล็อคด้วยกุญแจทองเหลืองออก นี่คือความลับที่เธอรู้มาจากชาติก่อนว่า มารดาของเธอได้ซ่อนของสำคัญไว้ที่นี่ก่อนที่จะเสียชีวิต เธอไขกุญแจด้วยความระมัดระวัง หยิบหีบไม้จันทน์หอมขนาดกะทัดรัดออกมาวางบนเตียง

เมื่อฝาหีบถูกเปิดออก กลิ่นไม้จันทน์และกลิ่นการบูรเก่าแก่ก็ลอยออกมากระทบจมูก ภายในหีบนั้นมีผ้าแพรไหมสีแดงสดถูกพับเก็บไว้อย่างประณีต

อู๋ซวงค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาคลี่ออกต่อหน้าแม่นมหวังและฮั่วถิงเซิน

มันคือชุดกี่เพ้าสีเลือดนกที่ตัดเย็บจากผ้าไหมชั้นยอดที่สุดของซูโจว คอเสื้อและชายกระโปรงปักดิ้นทองเป็นลายพญาหงส์สยายปีกอย่างวิจิตรงดงาม การตัดเย็บเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างลงตัว ไม่มีเลื่อมเพชรเกะกะสายตา มีเพียงความเรียบหรูและทรงพลังที่แฝงอยู่ในเนื้อผ้า

แม่นมหวังเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม “นี่มัน... ชุดแต่งงานของคุณหนูหวั่นชิว ชุดที่นายท่านผู้เฒ่าสั่งตัดพิเศษให้แม่ของคุณหนูใส่ในวันหมั้น บ่าวคิดว่ามันถูกพวกซ่งอวี้หลานขโมยไปทิ้งเสียแล้ว”

“ของที่เป็นของสายเลือดหลัก ย่อมต้องกลับคืนสู่สายเลือดหลักค่ะ แม่นม” อู๋ซวงลูบเนื้อผ้าไหมที่เย็นเฉียบด้วยสายตาอ่อนโยน เป็นครั้งแรกที่ฮั่วถิงเซินได้เห็นมุมที่เปราะบางของผู้หญิงคนนี้

หญิงสาวหันกลับมามองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกเงาบานใหญ่ ทาบทับชุดกี่เพ้าสีเลือดนกเข้ากับเรือนร่างของตนเอง สีแดงสดขับให้ผิวขาวผ่องของเธอดูโดดเด่นและมีอำนาจ

ชาติก่อน เธอสวมชุดสีชมพูสะท้อนแสงนั้นลงไปในงานเลี้ยง และถูกแขกทั้งงานหัวเราะเยาะจนต้องวิ่งหนีกลับห้องด้วยความอับอาย ปล่อยให้เสิ่นรั่วซีในชุดปารีสสวมรอยเป็นดาวเด่นและควงคู่หมั้นของเธอไปเย้ยหยัน

แต่ในชาตินี้ เธอจะสวมชุดที่สะท้อนถึงเกียรติยศและบารมีของมารดา ก้าวลงบันไดไปประกาศให้ทุกคนในเซี่ยงไฮ้ได้รับรู้ ว่านางพญาตัวจริงแห่งตระกูลเสิ่นได้หวนกลับมาทวงบัลลังก์คืนแล้ว

อู๋ซวงหันไปสบตากับฮั่วถิงเซินที่ยืนมองเธออยู่อย่างเงียบงัน ประกายตาของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหลที่ซ่อนเร้นและลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครจะล่วงรู้

“เตรียมตัวให้พร้อม ถิงเซิน” เสียงของเธอราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความกระหายในการต่อสู้ “พรุ่งนี้กลางคืน เราจะลงไปทักทายแขกเหรื่อให้สมเกียรตินายหญิงใหญ่เสียหน่อย”

ฮั่วถิงเซินกระตุกยิ้มมุมปาก เขาประสานมือค้อมศีรษะลงต่ำ รับรู้ได้ถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดโหมกระหน่ำใส่คฤหาสน์สกุลเสิ่นในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า

“ผมจะคอยเคลียร์ทางให้คุณเองครับ... นายหญิง”