พละกำลังมหาศาล 1

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านทุ่งนาอันกว้างใหญ่ของหมู่บ้านหุบเขาเสือ หอบเอาความหนาวเหน็บที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาปะทะผิวหน้า บรรยากาศยามเช้าที่ควรจะเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยเสียงโหวกเหวกของหัวหน้าฝ่ายผลิตที่เป่านกหวีดเรียกพลอย่างบ้าคลั่ง

เสียงฝีเท้าของชาวนาที่รีบเร่งไปทำงานแลกแต้มดังสับสนไปทั่วลานดิน แสงอาทิตย์สีทองจางๆ พยายามแทรกตัวผ่านม่านหมอกหนาเพื่อมอบความอบอุ่นอันน้อยนิดให้แก่เหล่าแรงงานที่ต้องหลังขดหลังแข็งแบกจอบเสียมมุ่งหน้าสู่ท้องทุ่ง

ไป๋ชิงเหลียนเดินออกจากห้องดินด้วยท่วงท่าที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หลังของเธอเหยียดตรงสง่างามราวกับต้นสนบนยอดเขาที่ยืนหยัดท้าลมหนาว แววตาคมกริบดุจหยกเย็นที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดีฉายแววเยือกเย็นแต่ทรงพลัง

แม้จะอยู่ในชุดผ้าฝ้ายสีซีดขุ่นมัวที่มีรอยปะชุนหลายจุด แต่มันกลับไม่สามารถปิดซ่อนรัศมีอันสูงส่งที่แผ่ออกมาได้ ผิวพรรณของเธอที่เคยเหลืองซีดดุจกระดาษเก่าจากการขาดสารอาหาร บัดนี้กลับดูเนียนละเอียดและมีเลือดฝาดจางๆ ผลจากการดื่มน้ำพุวิญญาณเมื่อวานนี้

ไม่เพียงแต่รักษาโรคไข้ป่าที่กัดกินร่างเดิมจนเกือบถึงชีวิต แต่ยังขัดเกลาไขกระดูกของเธอให้แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ทุกเส้นเอ็นในร่างกายอัดแน่นไปด้วยพละกำลังมหาศาลที่พร้อมจะระเบิดออกมา

“นังตัวแสบ! ยังมัวเดินนวยนาด ทำตัวบอบบางอยู่อีกเหรอ! นึกว่าตัวเองยังเป็นคุณหนูใหญ่ในเมืองหลวงที่มีคนคอยรับใช้คอยประคองอยู่อีกหรือไง!”

เสียงแหลมอันคุ้นหูของหวังลี่ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของหัวหน้ากลุ่มยุวชนจอมเผด็จการอย่างจ้าวหงที่เดินคู่ออกมาด้วยสีหน้าถมึงทึงประหนึ่งเทพทวารบาลที่กำลังพิโรธ สายตาของหวังลี่จ้องมองไปที่ผิวพรรณของไป๋ชิงเหลียนด้วยความริษยาอย่างปิดไม่มิด

จ้าวหงหัวหน้ากลุ่มยุวชนหญิง กอดอกมองไป๋ชิงเหลียนด้วยสายตาดูแคลนปนริษยา พลางแค่นเสียงขึ้นจมูก

“ไป๋ชิงเหลียน! ในเมื่อเธอหายป่วยแล้ว วันนี้อย่าหวังว่าจะได้ทำตัวหยิบหย่งอู้งานเหมือนเดิม หัวหน้าฝ่ายผลิตสั่งลงมาว่ากลุ่มยุวชนหญิงของเราต้องรับผิดชอบขุดคลองส่งน้ำทางทิศใต้ให้เสร็จตามกำหนด และเธอในฐานะที่นอนกินแรงเพื่อนมาหลายวัน ต้องไปรับผิดชอบขุดโซนตีนเขาคนเดียว นี่คือมติของกลุ่ม!”

สิ้นคำประกาศ สายตาหลายคู่ของยุวชนรอบข้างพลันเปลี่ยนเป็นเวทนาแกมสมเพช บางคนส่ายหน้าด้วยความหดหู่ โซนตีนเขานั้นขึ้นชื่อเรื่องดินหินเหล็ก ดินที่นั่นอัดแน่นไปด้วยหินกรวดขนาดใหญ่และรากไม้แก่ที่ชอนไชลึก ขุดยากยิ่งกว่าดินในนาปกติถึงสามเท่า ต่อให้เป็นผู้ชายฉกรรจ์แรงเยอะยังต้องใช้เวลาทั้งวันกว่าจะคืบหน้าไปได้ไม่กี่เมตร การสั่งให้หญิงสาวที่เพิ่งฟื้นไข้ไปเหมาทำส่วนนั้นคนเดียว ไม่ต่างอะไรกับการบีบบังคับให้เธอไปตายในสนามแรงงาน

“หัวหน้าจ้าว ส่วนนั้นมันดินแข็งเกินไปนะ แม้แต่ผู้ชายยังขุดแทบไม่เข้า ต่อให้เป็นมติกลุ่มก็เถอะให้ชิงเหลียนไปเหมาทำคนเดียวมันจะรังแกกันเกินไปหน่อยมั้ง”

ยุวชนชายคนหนึ่งที่เคยแอบหลงรักใบหน้าอันงดงามของไป๋ชิงเหลียนพยายามจะแย้งอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่กลับถูกหวังลี่ ลูกสมุนของจ้าวหง ถลึงตาใส่พร้อมกระแทกเสียงขู่

“รังแกอะไรกัน! ทีตอนเธอนอนป่วย พวกเรายังต้องช่วยกันทำส่วนของเธอเลย! ถ้านายสงสารนัก ก็ไปช่วยเธอขุดสิ แล้วยกแต้มแรงงานของนายให้เธอไปเลยดีไหมล่ะ!” ยุวชนชายคนนั้นถึงกับคอหดและหุบปากสนิท

ไป๋ชิงเหลียนไม่ได้แสดงท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย เธอเพียงกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มเย็นที่ชวนให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

“ได้ ในเมื่อเป็นงานที่หัวหน้าฝ่ายผลิตมอบหมายให้กลุ่มเรา และพวกเธอตกลงกันแบบนี้ ฉันจะรับไว้ แต่ถ้าฉันทำโซนของฉันเสร็จก่อนเวลา พวกเธอห้ามเอาหน้าหรือโยนงานส่วนอื่นมาให้ฉันทำเพิ่มอีกนะ”