ตอนที่ 5 คำพูดของแม่สามี

ตอนที่ 5

คำพูดของแม่สามี

เช้าวันถัดมา ลมทะเลพัดแรงกว่าปกติเล็กน้อย เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังสม่ำเสมอเหมือนทุกวันของหมู่บ้านริมทะเล ควันไฟจากเตาดินลอยขึ้นจากครัวของบ้านตระกูลตู้ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

ซูหว่านหนิงตื่นก่อนทุกคน เธออุ้มเสี่ยวเยว่ที่เพิ่งตื่นมากินนมเสร็จแล้ววางลงบนเบาะผ้าฝ้ายอย่างระมัดระวัง เด็กน้อยส่งเสียงอ้อแอ้เบา ๆ ก่อนจะหลับต่ออย่างสบายใจ

เมื่อเห็นลูกหลับสนิทแล้ว เธอจึงเดินไปที่ครัว

ปลาที่ตู้เจี้ยนกั๋วเอามาเมื่อวานยังเหลืออยู่ในตะกร้า เธอหยิบขึ้นมาหลายตัวแล้วเริ่มเตรียมเหมือนเมื่อวาน

เสียงมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะ ไม่นานกลิ่นหอมของปลาเริ่มลอยออกมาจากกระทะ

หลี่ซิ่วอิงเดินออกมาจากห้องด้านใน นางเพิ่งตื่นและกำลังจะออกไปเก็บฟืน แต่เมื่อได้กลิ่นอาหารก็หยุดชะงัก

“ทำอาหารอีกแล้วหรือ”

ซูหว่านหนิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“ลองทำเพิ่มค่ะ”

หญิงชรามองไปที่โต๊ะ วันนี้มีอาหารมากกว่าเมื่อวาน มีลูกชิ้นปลาในหม้อซุป มีปลาทอดชิ้นเล็กวางเรียงบนจานและยังมีปลาบดปั้นก้อนอีกถาดหนึ่ง

หลี่ซิ่วอิงเดินเข้ามาใกล้“ทำเยอะขนาดนี้ จะกินกันหมดหรือ”

ซูหว่านหนิงส่ายหน้า“ไม่ได้ทำไว้กินอย่างเดียวค่ะ”

หญิงชราขมวดคิ้ว“แล้วจะทำอะไร”

ซูหว่านหนิงวางตะเกียบลง“ฉันอยากลองเอาไปขายที่ตลาด”คำตอบนั้นทำให้ครัวเงียบไปทันที

หลี่ซิ่วอิงมองลูกสะใภ้ตรงหน้าอย่างพิจารณา

เมื่อก่อนหญิงสาวคนนี้เคยบ่นทุกวันว่าบ้านจนเกินไป เคยด่าว่าลูกชายของนางไม่มีความสามารถ เคยพูดว่าจะไม่อยู่บ้านหลังนี้ไปตลอดชีวิตแต่ตอนนี้คนตรงหน้ากลับยืนอยู่หน้าเตาไฟตั้งแต่เช้า และพูดถึงการทำอาหารขายอย่างจริงจัง

หญิงชราจึงถาม“คิดดีแล้วหรือ”

“คิดแล้วค่ะ”

ซูหว่านหนิงพยักหน้า

“ปลาที่บ้านเราจับได้มีเยอะ แต่ขายไม่ค่อยได้ราคา ถ้าเอามาทำแบบนี้อาจขายได้ดีกว่า”

หลี่ซิ่วอิงนิ่งคิด เรื่องนี้ไม่เคยมีใครในหมู่บ้านทำมาก่อนแต่เมื่อวานนางก็ชิมแล้วรสชาติของอาหารพวกนั้นดีกว่าที่คิดจริง ๆ

หญิงชราถอนหายใจเบา ๆ“ถ้าอยากลองก็ลองดู”คำพูดนั้นฟังเหมือนธรรมดา แต่สำหรับซูหว่านหนิงแล้วมันคือการอนุญาต

เธอยิ้มเล็กน้อย“ขอบคุณค่ะ”

หลี่ซิ่วอิงยังไม่เดินออกไป นางยืนมองลูกสะใภ้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง“แต่มีเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกไว้ก่อน”

ซูหว่านหนิงเงยหน้าขึ้น

หญิงชราพูดช้า ๆ น้ำเสียงหนักแน่นแบบคนผ่านชีวิตมานาน“บ้านตระกูลตู้ไม่รวย ไม่เคยรวย และอาจจะไม่รวยไปอีกนาน”นางหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อ

“ลูกชายฉันก็ไม่ใช่คนฉลาดนัก เขาเป็นแค่ชาวประมงธรรมดา ออกทะเลทุกวัน หาเงินได้เท่าที่หาได้”

ดวงตาของหลี่ซิ่วอิงมองตรงไปที่ซูหว่านหนิง

“ถ้าเธอคิดจะทำให้เขาเสียใจอีก ฉันไม่ยอม”ครัวเงียบลง เสียงลมทะเลพัดผ่านหน้าต่างเบา ๆ

ซูหว่านหนิงเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นทันที แม่สามีคนนี้ไม่ได้พูดเพราะเกลียดเธอนางพูดเพราะปกป้องลูกชาย

เธอจึงวางตะเกียบลงแล้วตอบอย่างจริงจัง“ฉันไม่คิดทำให้เขาเสียใจค่ะ”

หลี่ซิ่วอิงยังคงมองเธอ ซูหว่านหนิงพูดต่อ “ฉันอยากทำให้บ้านนี้ดีขึ้น”น้ำเสียงของเธอไม่ได้ดัง แต่มั่นคง

หญิงชรานิ่งอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจึงพยักหน้าเบา ๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้ดู”คำพูดนั้นจบลงพร้อมกับที่นางหันหลังเดินออกไปเก็บฟืนต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ซูหว่านหนิงรู้ดีอย่างน้อยวันนี้แม่สามีก็เริ่มเปิดใจให้เธอบ้างแล้ว

ช่วงสาย ตู้เจี้ยนกั๋วกลับจากทะเลเร็วกว่าปกติ

เมื่อเขาเดินเข้าบ้านก็ได้กลิ่นอาหารหอมลอยออกมาจากครัวทันที

ชายหนุ่มวางตะกร้าปลาลงแล้วเดินเข้าไปดู

บนโต๊ะมีอาหารหลายอย่างวางเรียงอยู่ เขามองอย่างแปลกใจ

“ทำทั้งหมดนี่หรือ”

ซูหว่านหนิงพยักหน้า“วันนี้ลองทำหลายแบบ”

ตู้เจี้ยนกั๋วหยิบตะเกียบขึ้นมาชิมลูกชิ้นปลาเคี้ยวไปสองคำก่อนพยักหน้า

“ดี”

ซูหว่านหนิงยิ้ม“พรุ่งนี้ฉันจะลองเอาไปขายที่ตลาด”

ตู้เจี้ยนกั๋วไม่ได้ถามมาก เขาเพียงตอบเรียบ ๆ

“ถ้าต้องใช้ปลาเพิ่ม ฉันจะหามาให้”

คำพูดสั้น ๆ นั้นทำให้ซูหว่านหนิงรู้สึกอบอุ่น

ชายคนนี้อาจไม่พูดเก่งแต่เขาไม่เคยปฏิเสธเธอเลย

เสี่ยวเยว่ที่นอนอยู่ในเปลเริ่มส่งเสียงอ้อแอ้

ตู้เจี้ยนกั๋วรีบเดินไปอุ้มลูกขึ้นมา เด็กน้อยหัวเราะคิกคักทันทีที่ถูกอุ้มภาพนั้นทำให้ซูหว่านหนิงเผลอยิ้มออกมาบ้านไม้หลังนี้ยังคงเรียบง่ายเหมือนเดิม

เตาไฟยังเก่าโต๊ะไม้ยังมีรอยขีดข่วนแต่บรรยากาศในบ้านกลับไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

ซูหว่านหนิงมองครอบครัวเล็ก ๆ ตรงหน้าแล้วคิดในใจอย่างแน่วแน่ วันหนึ่งปลาตัวเล็กเหล่านี้จะทำให้บ้านหลังนี้มีชีวิตที่ดีขึ้นและเสี่ยวเยว่จะเติบโตในบ้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

ลมทะเลพัดผ่านหน้าต่างเสียงคลื่นยังคงซัดฝั่งไม่หยุดแต่ในครัวของบ้านตระกูลตู้กลิ่นอาหารหอมกรุ่นกำลังลอยอยู่เหนือเตาไฟเหมือนกำลังบอกว่า

ชีวิตใหม่ของครอบครัวนี้กำลังเริ่มต้นขึ้นจริง ๆ