บทที่ 3: ข้อแลกเปลี่ยนของซาตาน

บทที่ 3: ข้อแลกเปลี่ยนของซาตาน

เสียงฝีเท้าตึงตังของกลุ่มชายฉกรรจ์หยุดชะงักลงทันที เมื่อแสงไฟหน้ารถลีมูซีนคันยาวสาดส่องเข้าใส่ตาจนพร่ามัว

"เฮ้ย! ใครวะ!?" หัวหน้าลูกน้องของภาคินตะโกนถาม พร้อมยกปืนขึ้นเล็ง

แต่ทันทีที่ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก และชายชุดดำร่างยักษ์นับสิบคนก้าวลงมาพร้อมสัญลักษณ์ 'มังกรคาบดาบ' ที่ปกเสื้อ สีหน้าของพวกมันก็ซีดเผือดราวกับไก่ต้ม

"อะ... อัศวเหม!"

เสียงอุทานด้วยความหวาดกลัวดังระงม ในวงการใต้ดิน ใครบ้างจะไม่รู้จักสัญลักษณ์ของตระกูลอัศวเหม ผู้คุมกฎแห่งท่าเรือนี้

"พื้นที่ตรงนี้ นายท่านของพวกกูจองแล้ว... ไสหัวไปซะ ถ้าไม่อยากกลายเป็นอาหารปลา" แทนไท มือขวาของคิรากรณ์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงจิตสังหารรุนแรง

ลูกน้องของภาคินรีบเก็บปืนแทบไม่ทัน พวกมันรู้ดีว่าภาคินสั่งให้มาทำภารกิจลับ ถ้ามีเรื่องกับอัศวเหมตอนนี้ แผนแตกแน่ "ขะ... ขอโทษครับพี่! พวกผมแค่เดินหลงมา!" พวกมันรีบวิ่งหนีหางจุกตูดหายไปในความมืดทันที

...

ภายในรถลีมูซีนที่เงียบกริบ

มนต์มีนาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แผ่นหลังบางชื้นไปด้วยเหงื่อ เธอขยับตัวออกจากอ้อมกอดแกร่งของคิรากรณ์ทันทีที่สถานการณ์สงบ แต่ทว่า... มือหนากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย

"ฉันไล่หมาไปให้แล้ว... ทีนี้ตาเธอพูดบ้าง" คิรากรณ์เอ่ยเสียงเย็น นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะอ่านใจ "ข้อมูลที่ว่าคืออะไร?"

มนต์มีนาสูดหายใจลึก ตั้งสติ "สินค้าล็อตนี้ของภาคิน... ที่หน้ากล่องระบุว่าเป็นเฟอร์นิเจอร์ไม้สักส่งออก" เธอเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง "แต่ความจริงแล้ว ในขาโต๊ะทุกตัว ถูกยัดไส้ด้วย 'ผงขาว' เกรดเอ"

คิรากรณ์เลิกคิ้วเล็กน้อย "เรื่องแค่นั้นน่ะเหรอ? ฉันสั่งลูกน้องไปค้นเดี๋ยวก็เจอ"

"มันไม่ใช่แค่นั้นค่ะ" มนต์มีนายิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าสวยดูเจ้าเล่ห์ขึ้นทันตา "ภาคินไม่ได้แค่จะใช้ท่าเรือคุณขนของ... แต่มันวางแผนจะ 'แจ้งตำรวจ' ให้มาจับสินค้าล็อตนี้ที่โกดังของคุณต่างหาก"

ดวงตาของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ขึ้นมาทันที บรรยากาศในรถเย็นยะเยือกลง "กล้าดีนี่..."

"มันต้องการดิสเครดิตตระกูลอัศวเหม เพื่อให้คู่แข่งของคุณได้สัมปทานท่าเรือแทน แลกกับส่วนแบ่งมหาศาล" มนต์มีนาพูดความจริงที่เธอรู้มาจากอนาคต เพราะในชาติที่แล้ว ข่าวนี้ทำให้อัศวเหมเสียหายหนักจนหุ้นตกกราวรูด เปิดโอกาสให้ภาคินผงาดขึ้นมาได้

"แล้วทำไมเธอถึงเอาเรื่องนี้มาบอกฉัน?" คิรากรณ์ถามเสียงเข้ม "เธอเป็นคู่หมั้นมันไม่ใช่หรือไง?"

มนต์มีนาหัวเราะในลำคอ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง "คู่หมั้นเหรอ?... หึ! ฉันก็แค่บันไดที่มันใช้เหยียบขึ้นที่สูงเท่านั้นแหละ" เธอจ้องตาเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว "ฉันต้องการให้คุณช่วย... 'เล่นตามน้ำ'"

"เล่นตามน้ำ?"

"ใช่... ปล่อยให้มันขนของเข้ามา แต่ตอนที่ตำรวจบุกมาขอค้น... ของกลางต้องหายไป แล้วเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นแทน" มนต์มีนายื่นหน้าเข้าไปใกล้เขา "ฉันอยากเห็นหน้ามันตอนที่แผนพังไม่เป็นท่า... คุณทำได้ไหมคะ คุณคิรากรณ์?"

ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ปกติผู้หญิงที่เข้าหาเขาถ้าไม่หวังเงิน ก็หวังร่างกาย แต่ผู้หญิงคนนี้... มาพร้อมกับความแค้นและมันสมองที่น่าสนใจ

"แล้วฉันจะได้อะไร?" เขาถามกลับ "ลำพังแค่จัดการไอ้ภาคิน ฉันดีดนิ้วมันก็ตายแล้ว ไม่เห็นต้องร่วมมือกับเธอ"

มนต์มีนานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจวางเดิมพันสุดท้าย "ถ้าคุณช่วยฉันกำจัดภาคินและยึดบริษัทมันมาได้... กำไร 40% ของวรโชติกรุ๊ป จะถูกโอนเข้าบัญชีคุณทุกปี ตลอดชีวิต"

คิรากรณ์หัวเราะออกมาเสียงดังลั่นรถ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูทรงพลังและน่าหลงใหล "ฮ่าๆๆ! 40% งั้นเหรอ? ใจป้ำดีนี่คุณหนู"

เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดแก้มเธอ "แต่ฉันไม่ขาดแคลนเงิน... ฉันมีมากพอที่จะซื้อประเทศเล็กๆ ได้ด้วยซ้ำ"

มนต์มีนาหน้าถอดสี "แล้วคุณต้องการอะไร?"

นิ้วเรียวยาวของคิรากรณ์เชยคางมนขึ้นมา บังคับให้สบตา "ฉันต้องการ 'ความบันเทิง'... ช่วงนี้ชีวิตฉันมันน่าเบื่อเกินไป" เขายิ้มร้ายที่มุมปาก "ฉันจะช่วยเธอ... แต่มีข้อแม้ว่า เธอต้องย้ายมาอยู่ที่เพนต์เฮาส์ของฉัน ในฐานะ 'ผู้หญิงของคิรากรณ์' เพื่อตบตาพวกศัตรูของฉันแลกกัน"

"คะ!?" มนต์มีนาเบิกตากว้าง "ผู้หญิงของคุณ... หมายความว่า..."

"อย่าเพิ่งคิดลึก..." เขาปล่อยมือจากคางเธอ แล้วเอนหลังพิงเบาะอย่างสบายอารมณ์ "แค่ในนาม... อย่างน้อยก็ในตอนนี้" "ตกลงไหม? ถ้าไม่... ฉันจะเปิดประตูถีบเธอลงตรงนี้ ให้ลูกน้องไอ้ภาคินมันคาบไปกิน"

มนต์มีนากำหมัดแน่น ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เป้าหมายของเธอคือการแก้แค้น ถ้าต้องแลกด้วยการขายวิญญาณให้ซาตานตนนี้... เธอก็ยอม!

"ตกลง" เธอตอบเสียงหนักแน่น

"ดี..." คิรากรณ์กดปุ่มอินเตอร์คอมเรียกลูกน้อง "แทนไท... ไปส่งว่าที่ 'นายหญิง' คนใหม่ที่บ้าน แล้วเตรียมแผนต้อนรับไอ้ภาคินให้แสบถึงทรวง!"

...

รถหรูแล่นมาจอดที่หน้าคฤหาสน์วรโชติในเวลาเที่ยงคืน มนต์มีนาก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอไม่ใช่เหยื่อที่อ่อนแออีกแล้ว ตอนนี้เธอมี 'หลังพิง' ที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี

ทันทีที่เปิดประตูบ้านเข้ามา เธอเห็นภาคินนั่งหน้าเครียดอยู่ที่โซฟา เสื้อเชิ้ตของเขาหลุดลุ่ยและมีกลิ่นบุหรี่จางๆ... เขากลับมาจากโกดังแล้ว

"มนต์! คุณไปไหนมาดึกดื่นป่านนี้!" ภาคินตะคอกถาม "ผมโทรหาเป็นร้อยสายทำไมไม่รับ!"

มนต์มีนาแสยะยิ้มเย็น "ก็แค่ไปหา... 'หุ้นส่วนใหม่' มาน่ะค่ะ"

"หุ้นส่วน? ใคร?"

"เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณก็รู้..." เธอเดินผ่านหน้าเขาไป แล้วกระซิบเบาๆ ทิ้งท้าย "เตรียมตัวไว้ให้ดีนะคะที่รัก... เซอร์ไพรส์ใหญ่ กำลังรอคุณอยู่"