5

ในที่สุด สวรรค์ก็เข้าใจเจตนารมณ์อันยิ่งใหญ่ของหลินซูซินเสียที

ทว่า... ความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อสมองเริ่มตื่นเต็มที่ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็แล่นย้อนกลับมาในหัวอย่างรวดเร็ว

น้ำชา ใบมะขามแขกโบราณหนึ่งกำมือใหญ่ และมู่หยงเสวียนที่ดื่มมันรวดเดียวจนหมดถ้วย

ซูซินลืมตาโพลง ก่อนเด้งตัวลุกพรวดขึ้นมานั่ง ใบหน้างดงามซีดเผือดในพริบตา

“เสี่ยวเป่า!” นางตะโกนเรียกเสียงหลง

“เสี่ยวเป่าอยู่ไหน เข้ามาหาข้าเดี๋ยวนี้!”

ประตูห้องถูกผลักเปิดออกแทบจะทันที เสี่ยวเป่าวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย ดอกไม้บนมวยผมสั่นไหวตามแรงหอบ ใบหน้ายังคงซีดเหมือนคนเพิ่งผ่านศึกใหญ่ เห็นสีหน้าของสาวใช้ ซูซินก็ยิ่งใจคอไม่ดี

นางรีบถลาเข้าไปจับไหล่เสี่ยวเป่า

“บอกข้ามาตามตรง” น้ำเสียงของนางเบาจนแทบเป็นกระซิบ “ท่านแม่ทัพยังมีชีวิตอยู่หรือไม่”

เสี่ยวเป่าชะงัก

“หา”

“เขาไม่ได้ขาดใจตายคาส้วมใช่ไหม”

“ฮูหยิน!” เสี่ยวเป่าตกใจจนแทบเข่าอ่อน

“ท่านแม่ทัพยังมีชีวิตอยู่เจ้าค่ะ มิได้เป็นอะไรถึงขั้นนั้น” ซูซินยกมือทาบอก ค่อยยังชั่ว ถ้าสามีตายเพราะยาถ่าย นางคงกลายเป็นนางร้ายประวัติศาสตร์คนแรกที่ฆ่าพระเอกด้วยใบมะขามแขก

“แต่ว่า...” เสี่ยวเป่ากลืนน้ำลาย

“เมื่อคืนเกิดเรื่องใหญ่ที่เรือนนอนของท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ” ซูซินแข็งค้าง

“เรื่องใหญ่” นางรีบมองไปรอบห้อง

“หรือเขาส่งทหารมาล้อมเรือนข้าแล้ว” หากเป็นเช่นนั้น นางต้องรีบกวาดทอง กวาดตั๋วเงิน แล้วปีนกำแพงหนีทันที

“มิใช่เจ้าค่ะ!” เสี่ยวเป่ารีบส่ายหน้า

“เมื่อคืนมียอดฝีมือลอบเข้ามาหมายปลิดชีพท่านแม่ทัพถึงในเรือนนอนเจ้าค่ะ” ซูซินอ้าปากค้าง

“นักฆ่า”

“เจ้าค่ะ พวกมันแอบเจาะหลังคา แล้วพ่นควันพิษสลายวิญญาณลงมายังเตียงนอน หวังให้ท่านแม่ทัพสิ้นใจโดยไม่ทันรู้ตัว” หัวใจของซูซินกระตุกวาบ

“แล้วเขาโดนพิษหรือไม่”

“มิโดนเลยแม้แต่นิดเดียวเจ้าค่ะ” เสี่ยวเป่าเปลี่ยนสีหน้าจากหวาดกลัวเป็นตื่นเต้นทันที

“เพราะตอนที่ควันพิษถูกพ่นลงมาบนเตียง เตียงของท่านแม่ทัพกลับว่างเปล่า” ซูซินนิ่งไป

“ว่างเปล่า”

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวเป่าพยักหน้ารัว ๆ

“ยามนั้นท่านแม่ทัพไม่ได้อยู่บนเตียง แต่กำลัง เอ่อ... กำลังอยู่ในส้วมด้านนอกเจ้าค่ะ พอท่านแม่ทัพได้ยินเสียงฝีเท้าผิดปกติบนหลังคา ก็ชักกระบี่ออกไปจัดการนักฆ่าทันที รวบตัวได้หลายคน ฆ่าตายคาที่อีกหลายคนเจ้าค่ะ คือท่านแม่ทัพขี้ไป เอ่อ... ก็ฆ่าศัตรูไปเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพนี่สุดยอดไปเลยนะเจ้าคะ” ซูซินแทบตกเตียง อ้าปากค้างเป็นรอบที่สอง ไม่รู้จะทำหน้ายังไงดี จะตลกก็ไม่เชิง จะขำก็ไม่ใช่ สมองนักการตลาดของนางหยุดทำงานไปชั่วขณะ

เดี๋ยวนะ หมายความว่า ยาระบายสูตรมิตรภาพของนาง ไม่ได้แค่ทำให้พระเอกเข้าส้วมทั้งคืน แต่มันยังช่วยให้เขารอดจากควันพิษบนเตียงนอนด้วยอย่างนั้นหรือ

อืม... ขี้ไป ฆ่าไป มันจริงๆ

ใบมะขามแขกโบราณ ช่างลึกล้ำเกินคาดจริง ๆ ยังไม่ทันที่ซูซินจะย่อยเรื่องทั้งหมดได้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากหน้าห้อง

ตึก ตึก ตึก

หัวใจของซูซินหล่นวูบ บรรยากาศในห้องพลันตึงเครียด ประตูถูกเปิดออก มู่หยงเสวียนก้าวเข้ามาในชุดเกราะเบาสีดำสนิท

รูปร่างของเขายังคงสูงสง่า ท่วงท่ายังคงน่าเกรงขาม ทว่าขอบตากลับดำคล้ำเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด ผลลัพธ์จากการนั่งห้องสุขาทั้งคืนย่อมไม่อาจปกปิดได้ง่าย ๆ

ซูซินกลืนน้ำลาย แต่สิ่งที่ทำให้นางตกใจกว่านั้น คือสายตาของเขา ไม่มีความเกลียดชัง ไม่มีความเย็นชา ไม่มีความระแวงเหมือนเมื่อคืน กลับมีเพียงความซาบซึ้ง ความละอายใจ และความเลื่อมใสอย่างลึกซึ้ง ซูซินเริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ซูซิน” มู่หยงเสวียนเรียกนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลกว่าที่เคยหลายส่วน

เขาโบกมือเบา ๆ เสี่ยวเป่าและบ่าวรับใช้ที่อยู่ในห้องรีบถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ เมื่อภายในห้องเหลือเพียงคนทั้งสอง ซูซินจึงแสร้งทำสีหน้าสงบ

“ท่านพี่มีธุระอันใดกับข้าหรือเจ้าคะ”

มู่หยงเสวียนก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้านาง ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มศีรษะลงเล็กน้อย

“ข้ามาเพื่อขออภัยเจ้า”

ซูซินชะงัก

“หา”

“และขอบใจเจ้า”

“หา”

มู่หยงเสวียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบมองนางด้วยแววลึกซึ้ง

“เจ้าไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกแล้ว”

ซูซินยิ่งงงกว่าเดิม ปิดบังอะไร นางยังไม่ทันได้ถาม มู่หยงเสวียนก็กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เมื่อคืนหลังจับนักฆ่าได้ ข้าให้คนสอบสวนพวกมันทั้งคืน จึงรู้ว่าพวกมันวางแผนลอบสังหารข้ามานานนับเดือน ใช้ควันพิษสลายวิญญาณที่ไร้สีไร้กลิ่น หมายปลิดชีพข้าบนเตียงโดยไม่ให้รู้ตัว” เขาหยุดเล็กน้อยแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ข้าผู้เป็นแม่ทัพกลับไม่ทันระวัง แต่เจ้ากลับรู้ล่วงหน้า”

ซูซินหน้าเหวอ ข้าไม่ได้รู้ ไม่รู้อะไรเลย ข้าแค่ต้องการทำภารกิจ นางกรีดร้องอยู่ในใจ

“ชาที่เจ้าต้มให้ข้าเมื่อคืน รสชาติเข้มข้นหนักแน่นจนผิดปกติ อีกทั้งเจ้ายังย้ำให้ข้าโล่งโปร่งสบายตลอดทั้งคืน”

มู่หยงเสวียนมองนางด้วยแววตาที่เหมือนเพิ่งค้นพบหยกงามในกองโคลน

“แท้จริงแล้ว เจ้าจงใจทำให้ข้าต้องลุกออกจากเตียง เพื่อหลบเลี่ยงควันพิษใช่หรือไม่”

ซูซินหน้าเหวออีกรอบ ไม่ใช่ ข้าแค่อยากให้ท่านท้องเสีย

“เจ้าถึงกับยอมให้ข้าระแวง ยอมเสี่ยงให้ข้าเข้าใจผิด ยอมแสดงท่าทีร้ายกาจเพื่อบังคับให้ข้าดื่มชาถ้วยนั้น” น้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

“ทั้งหมดก็เพื่อช่วยชีวิตข้า” ซูซินค่อย ๆ กะพริบตา นางใช้เวลาสามลมหายใจเพื่อประมวลผลความเข้าใจผิดระดับแผ่นดินไหวครั้งนี้ แล้วสัญชาตญาณนักการตลาดที่เคยเนียนรับหน้าลูกค้าในสถานการณ์คับขันก็เริ่มทำงานทันที

โอกาสมาแล้ว ต้องคว้าไว้ ใบหน้าของหลินซูซินค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเยือกเย็นลึกล้ำ นางหลุบตาลงเล็กน้อย ถอนหายใจเบา ๆ ราวกับสตรีผู้แบกรับความลับของใต้หล้าไว้เพียงลำพัง

“ในเมื่อท่านพี่เข้าใจเจตนาอันลึกซึ้งของข้าแล้ว” น้ำเสียงของนางเรียบเรื่อย

“ข้าก็ไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังอีก”

มู่หยงเสวียนนิ่งฟัง ซูซินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาอ่อนโยนปนเด็ดเดี่ยว

“ความปลอดภัยของท่านพี่และจวนแม่ทัพ ย่อมสำคัญที่สุดสำหรับข้าเสมอเจ้าค่ะ” ประโยคนี้กระแทกหัวใจมู่หยงเสวียนอย่างจัง

ที่ผ่านมาข้าช่างตาถั่วยิ่งนัก เขาคิดอย่างรู้สึกผิด สตรีตรงหน้ามิใช่เพียงภรรยาเอาแต่ใจไร้เหตุผล