6

นางเฉลียวฉลาด ลุ่มลึก และยอมถูกเข้าใจผิดเพื่อปกป้องเขา

“ซูซิน” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิม

“ข้าติดค้างเจ้าแล้ว” กล่าวจบ มู่หยงเสวียนล้วงป้ายหยกสีทองลายพยัคฆ์ออกมาจากอกเสื้อ พร้อมตั๋วเงินปึกหนึ่ง แล้ววางลงในมือนาง

ซูซินมองของในมือ ดวงตาแทบเปล่งแสง

เงิน!

ป้ายหยก!

นี่มันกลิ่นของอิสรภาพและความสบายชัด ๆ

“จากนี้ไป เจ้าจะมีสิทธิ์ควบคุมทรัพย์สินและคนงานทั้งหมดในจวน” มู่หยงเสวียนกล่าวอย่างหนักแน่น

“เจ้าคือผู้มีอำนาจสูงสุดในจวนแห่งนี้เทียบเท่าข้า หากผู้ใดกล้าขัดคำสั่งเจ้า ข้าจะลงโทษมันอย่างเด็ดขาด”

ซูซินกำป้ายหยกแน่น นางพยายามควบคุมมุมปากไม่ให้ยกสูงเกินไป ทั้งรอดตาย ทั้งได้เงิน ทั้งได้อำนาจในจวน และทั้งหมดนี้เกิดจากการใส่ยาถ่ายให้สามี

นี่สิ ชีวิตใหม่ที่แท้จริง

“ขอบพระคุณท่านพี่เจ้าค่ะ” ซูซินย่อกายอย่างงดงาม

“ข้าจะดูแลจวนแห่งนี้ให้ดีที่สุด” มู่หยงเสวียนมองนางด้วยแววตาอ่อนโยน

“เอ่อ... แต่ท่านพี่ไม่โกรธข้าแน่หรือเจ้าคะ”

“ข้าจะโกรธเจ้าเรื่องอันใดกัน เจ้าช่วยชีวิตข้าเอาไว้”

“คือก็ยาถ่ายนั่นข้าเผลอใส่เยอะไป นักฆ่ามาท่านพี่ก็เลยต้องขี้ไปด้วยฆ่านักฆ่าไปด้วย มันก็คงไม่สะดวกนัก” นางดึงนิ้วไปมาท่าทีเขินอายแบบสำนึกผิดจริงๆ

ใบหน้าของเขาแดงก่ำเล็กน้อย ก่อนจะกระแอมเบา ๆ

“ข้ารู้ว่าเจ้าหวังดี แต่คราวหลังอย่าใส่เยอะขนาดนั้นอีก คือเมื่อคืนนักฆ่าแพ้ข้าก็เพราะ...”

“เพราะอะไรเจ้าคะ” นางเอ่ยถามอย่างสงสัย

“เจ้าพักผ่อนเถอะ” เขาพูดก่อนจะหมุนตัวออกไปจัดการเรื่องนักฆ่าต่อ เมื่อประตูปิดลง หลินซูซินก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงทันที

นางคลี่ปึกตั๋วเงินในมือออกดู นับหนึ่งรอบ นับสองรอบ นับสามรอบ ยิ่งนับ รอยยิ้มก็ยิ่งกว้าง

“รวยแล้ว” นางพึมพำเสียงเบา

“ฮูหยินผู้นี้รวยแล้ว” นางรีบเรียกสาวใช้เข้ามาถามไถ่ทันที

“เมื่อคืนนักฆ่าแพ้ท่านพี่เพราะอะไรเหรอ เจ้าพอจะรู้หรือเปล่า ข้าถาม ท่านพี่ไม่ยอมบอก”

“อาจจะเป็นเพราะเหม็นขี้รึเปล่าเจ้าคะ อารมณ์ประมาณว่าที่ข้าได้ยินคนทั้งจวนพูดกัน ท่านแม่ทัพเครียดหลายอย่าง ทั้งเรื่องงาน เรื่องในจวน เรื่องท่าน ท้องผูกไม่ถ่ายมาหลายวันแล้ว โจรเสียสมาธิเพราะขี้ล้วน ๆ เลยเจ้าค่ะ แบบว่าเหม็นมากเพราะหมักหมมมานานเกิน โจรได้กลิ่นก็มัวแต่ปัดป้องเสียสมาธิการต่อสู้ไม่เต็มที่ ท่านแม่ทัพเลยอาศัยจังหวะเชี่ยวชาญศึกจัดการนักฆ่าได้อยู่หมัด และที่ท่านแม่ทัพเปลี่ยนท่าทีกับฮูหยินอาจเพราะขี้ไม่ออกมาหลายวัน แล้วโดนยาระบายเข้าไปโล่งเลย” สิ้นประโยคนั้นของสาวใช้ นางก็แทบตกเตียง ก่อนจะโบกไม้โบกมือให้สาวใช้ออกไป คนในจวนนี้พูดจาเป็นตุเป็นตะเสียจริง นี่ต้องการขายขำนางใช่ไหม แต่นางก็อดที่จะยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างสบายใจไม่ได้ นอกจากจะไม่ตายแล้ว ยังเป็นผู้มีพระคุณสูงสุดของสามีอีก

ทว่า... ความสุขยังอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งก้านธูป

เสียงใสแจ๋วที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว

ติ๊ง!

ประกาศภารกิจใหม่

ซูซินชะงัก

รอยยิ้มแข็งค้างทันที

ภารกิจที่ 2 สามีของท่านเหน็ดเหนื่อยจากการจับนักฆ่าและอาการท้องเสียตลอดคืน จงทำอาหารรสเลิศปรุงพิเศษไปบำรุงเขาในงานเลี้ยงน้ำชาตอนบ่ายนี้

สำเร็จ ได้รับแต้มชีวิตเพิ่ม 15 วัน

ล้มเหลว สายฟ้าฟาดระดับ 1 พร้อมเพิ่มอาการชาตามปลายนิ้วค่ะ

ซูซินหลับตา สูดหายใจลึก ระบบบ้านี่ไม่ปล่อยให้นางนอนนับเงินอย่างสงบเลยหรือไร

แต่งานเลี้ยงน้ำชาตอนบ่ายอย่างนั้นหรือ อาหารรสเลิศอย่างนั้นหรือ มุมปากของหลินซูซินค่อย ๆ ยกขึ้น

ในฐานะอดีตมนุษย์ออฟฟิศผู้ผ่านร้านชาบูหลังเลิกงานมานับไม่ถ้วน นางย่อมรู้ดีว่าอาหารชนิดใดสามารถเยียวยาจิตใจมนุษย์ได้ดีที่สุดหลังท้องเสียหมดไส้หมดพุง ฮ่า ฮ่า ฮ่า

หม้อไฟ ชาบู น้ำซุปร้อน ๆ เนื้อบาง ๆ ผักสด ๆ น้ำจิ้มรสเด็ด ดวงตาของซูซินเป็นประกาย

ดี... ในเมื่อระบบอยากให้นางทำอาหารบำรุงสามี นางก็จะทำให้ยิ่งใหญ่สมฐานะฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพ

คราวนี้แหละ... นางจะปั้นหม้อไฟชาบูโบราณสูตรเด็ด ให้คนทั้งจวนได้ลิ้มรสจนตาค้างกันไปเลย

ทันทีที่ระบบเฮงซวยประกาศภารกิจใหม่จบลง หลินซูซินก็เด้งตัวลงจากเตียงราวกับติดสปริง แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะนางอยากดูแลสามี ยิ่งไม่ใช่เพราะความรักความห่วงใยอะไรทั้งนั้น แต่เป็นเพราะคำว่าแต้มชีวิตเพิ่ม 15 วัน และอาการชาตามปลายนิ้วที่ระบบขู่เอาไว้นั่นต่างหาก

ในโลกนี้นางมีเป้าหมายเพียงสองอย่าง หนึ่ง รอดตาย สอง ใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์อย่างมีความสุข ส่วนสามี เอาไว้ทีหลัง

"เสี่ยวเป่า" ซูซินตะโกนเรียกเสียงดัง

"ไปโรงครัวกับข้าเดี๋ยวนี้" นางคว้าป้ายหยกลายพยัคฆ์สีทองที่มู่หยงเสวียนมอบให้เมื่อเช้ามาห้อยไว้ข้างเอวอย่างภาคภูมิ ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ นี่ไม่ใช่ป้ายหยกธรรมดา แต่มันคือสัญลักษณ์แห่งอำนาจ เงินทอง และการไม่ต้องทำงานหนักอีกต่อไป

เมื่อหลินซูซินก้าวเข้าสู่โรงครัวใหญ่อีกครั้ง บรรยากาศกลับแตกต่างจากเมื่อคืนโดยสิ้นเชิง ข่าวเรื่องฮูหยินเอกใช้อุบายช่วยชีวิตท่านแม่ทัพแพร่สะพัดไปทั่วจวนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

ตอนนี้ในสายตาของทุกคน นางไม่ใช่นางร้ายผู้เอาแต่ใจอีกแล้ว แต่เป็นยอดสตรีผู้ลุ่มลึก ยอมถูกเข้าใจผิดเพื่อช่วยชีวิตสามี

ทันทีที่เห็นนางเดินเข้ามา พ่อครัว สาวใช้ และคนงานทั้งโรงครัวต่างรีบคุกเข่าลงพร้อมกัน

"คารวะฮูหยิน" เสียงดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ซูซินสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบเก๊กหน้าให้ดูสุขุม แม่ครัวใหญ่เดินเข้ามาอย่างนอบน้อม

"ฮูหยินมีสิ่งใดให้พวกข้าน้อยรับใช้หรือเจ้าคะ"

ซูซินยกป้ายหยกขึ้นมา

"ข้าได้รับบัญชาจากท่านแม่ทัพให้ดูแลงานเลี้ยงน้ำชาวันนี้ ทุกคนต้องฟังคำสั่งข้า"

"เจ้าค่ะ" ทุกคนตอบพร้อมกันจนเสียงสะท้อนทั่วโรงครัว

ซูซินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ความรู้สึกนี้ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน หัวหน้าเก่าของนางคงเข้าใจความสุขของการสั่งงานคนอื่นแบบนี้นี่เอง

"ดีมาก" นางเดินไปกลางห้อง

"อย่างแรก ส่งคนไปตามช่างตีเหล็กของจวนมา" ทุกคนพากันงุนงง

"ข้าต้องการหม้อทองเหลืองทรงกลมใบใหญ่" ซูซินวาดรูปคร่าว ๆ ลงบนกระดาษ

"แต่ต้องมีแผ่นเหล็กกั้นตรงกลาง แบ่งเป็นสองช่อง"

ทุกคนมองหน้ากัน หม้อสองช่อง สิ่งนั้นคืออะไร

"แล้วต้องเสร็จภายในสองชั่วโมง"

คราวนี้ทุกคนตาโต แต่เมื่อเห็นป้ายหยกที่เอวของนาง ก็ไม่มีใครกล้าถามมาก

หลังจากนั้น โรงครัวทั้งโรงก็เข้าสู่สภาวะโกลาหลทันที พ่อครัวถูกสั่งให้สไลด์เนื้อวัวและเนื้อหมูเป็นแผ่นบางเฉียบ บางจนมองทะลุได้