3

"พวกเจ้าทุกคนออกไป" ทุกคนสะดุ้งพร้อมกัน

"ข้าจะต้มชาให้ท่านแม่ทัพด้วยตัวเอง"

"ห้ามผู้ใดเข้ามารบกวน" สิ้นคำสั่ง บรรดาสาวใช้และพ่อครัวต่างรีบวิ่งออกจากโรงครัวอย่างรวดเร็ว ราวกับหนีเอาชีวิตรอด ไม่ถึงอึดใจ พื้นที่กว้างใหญ่ก็เหลือเพียงซูซินคนเดียว รวมถึงเสี่ยวเป่าที่ถูกไล่ไปเฝ้าหน้าประตูเช่นกัน

เมื่อไม่มีใครอยู่แล้ว ซูซินจึงล้วงขวดยาเล็ก ๆ ออกจากแขนเสื้อ ขวดแก้วสีดำสนิทเย็นเฉียบในมือ ภายในบรรจุของเหลวสีแดงเข้มชวนขนลุก

"ระบบ"

คะ?

"ยาพิษนี่กินแล้วตายแน่นะ"

แน่นอนค่ะ

เสียงระบบตอบอย่างภาคภูมิใจ

ศิลาชาดเป็นยาพิษชั้นเลิศ เพียงสามหยดก็สามารถทำให้ผู้ใช้กระอักเลือดเสียชีวิตภายในครึ่งชั่วยาม

ซูซินพยักหน้า

"ดีมาก"

ใช่ไหมคะ

"ขอบใจ"

จากนั้นนางก็เดินไปยังมุมหนึ่งของโรงครัว

เปิดฝาขวด เทยาพิษทั้งหมดลงท่อระบายน้ำจนเกลี้ยง

ซ่า!

กรี๊ด!

ระบบส่งเสียงร้องลั่น

โฮสต์ทำอะไรคะ นั่นยาพิษภารกิจนะคะ

"ก็เททิ้งไง"

ทำไมคะ

"เพราะฉันยังไม่อยากโดนตัดหัว" ซูซินตอบอย่างมีเหตุผล

"ถ้าผัวตาย ฉันก็ตาย ถ้าฉันตาย ก็ไม่มีใครทำภารกิจ ถ้าไม่มีใครทำภารกิจ ระบบก็ไม่มีผลงาน"

ระบบเงียบไปพักหนึ่ง เหมือนกำลังประมวลผลตรรกะที่ผิดปกติ

ซูซินหันไปสำรวจชั้นวางสมุนไพร จนกระทั่งสายตาหยุดอยู่ที่โหลแก้วใบหนึ่ง

นางเดินเข้าไปเปิดฝา กลิ่นสมุนไพรแห้งโชยออกมา และทันทีที่เห็นสิ่งด้านใน ดวงตาของซูซินก็สว่างวาบ

"โอ้โห... นี่มันของดีนี่นา" ใบสมุนไพรแห้งสีเขียวเข้มวางเรียงอยู่เต็มโหล ข้างกันมีป้ายเขียนไว้ว่า 'สมุนไพรระบายท้องขั้นรุนแรง ห้ามใช้เกินสามใบต่อกา'

ซูซินยกยิ้มกว้าง แผนการอันยอดเยี่ยมผุดขึ้นมาในสมองทันที

"ระบบ"

คะ?

"ฉันจะใช้อันนี้วางยา"

แต่นี่ไม่ใช่ยาพิษนะคะ

"ใครบอก"

ซูซินยกใบสมุนไพรขึ้นมาโบก

"นี่ก็ยา ยาระบาย คำว่ายาก็ยังเป็นยา"

...แต่...

"ถ้าระบบไม่พอใจ ฉันจะร้องเรียน"

ร้องเรียนใครคะ

"ร้องเรียนระบบ"

ระบบเริ่มสงสัยว่าตนเองผูกมัดโฮสต์ผิดคนหรือไม่

ซูซินไม่เสียเวลาอีก

นางรีบต้มน้ำ ใส่ใบชาอู่หลงชั้นดีลงไป ก่อนหยิบสมุนไพรระบายออกมา

หนึ่งใบ สองใบ สามใบ

ซูซินมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า

"น้อยไป" นางหยิบเพิ่มอีกหนึ่งกำมือ

ระบบแทบหยุดทำงาน

โฮสต์คะ...

"อะไร"

นั่นเยอะเกินไปแล้วนะคะ

"ไม่หรอก"

ซูซินยิ้มสดใส

"ท่านแม่ทัพร่างกายแข็งแรงจะตาย ต้องจัดเต็มสิ"

นางเทสมุนไพรทั้งหมดลงไป กลิ่นชาเข้มข้นลอยฟุ้งทั่วโรงครัว หลังจากเคี่ยวจนได้ที่ หญิงสาวจึงรินน้ำชาลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต

ไอน้ำอุ่นลอยกรุ่น ชวนให้ดูเป็นชาที่ใส่ใจและเปี่ยมด้วยความรัก หากไม่มีฤทธิ์ระบายท้องรุนแรงปะปนอยู่ด้วยก็คงจะดี

ซูซินยกถ้วยชาขึ้นมาพิจารณาอย่างพอใจ ในหัวปรากฏภาพแม่ทัพผู้เย็นชา วิ่งหน้าตั้งเข้าห้องส้วมทั้งคืน เพียงคิดก็เกือบหลุดหัวเราะออกมา

หญิงสาวยิ้มกริ่ม ก่อนยกถาดชาไว้ในมืออย่างมั่นใจ

เอาล่ะ... ถึงเวลานำ "ยาพิษ" แสนพิเศษนี้ไปมอบให้คุณสามีสุดที่รักแล้ว

ทางเดินหินที่ทอดยาวไปยังเรือนหนังสือเงียบสงัดภายใต้แสงจันทร์นวล โคมไฟสีส้มอ่อนที่แขวนเรียงรายอยู่ตามชายคาแกว่งไกวไปตามสายลมยามค่ำคืน ทิ้งเงาเป็นริ้วระยับบนพื้นทางเดิน หลินซูซินประคองถาดชาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

หากมองจากภายนอก นางดูไม่ต่างจากฮูหยินผู้แสนอ่อนโยนที่กำลังนำเครื่องดื่มบำรุงกำลังมาให้สามี

แต่หากเปิดฟังเสียงในใจของนางได้ คงไม่มีใครกล้าดื่มชาถ้วยนั้นอีกตลอดชีวิต ดวงตาคู่สวยเหลือบมองถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวที่มีน้ำชาสีเข้มข้นอยู่ภายใน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อย ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก

ใบมะขามแขกโบราณเกรดพรีเมียมจำนวนหนึ่งกำมือใหญ่ถูกเคี่ยวรวมกับชาอู่หลงชั้นดีจนแทบแยกไม่ออก กลิ่นชาหอมกรุ่นช่วยกลบกลิ่นสมุนไพรได้อย่างแนบเนียน

แนบเนียนเสียจนเจ้าของผลงานยังอดชื่นชมตัวเองไม่ได้

‘หวานเป็นลม...’

ซูซินฮัมเพลงในใจอย่างอารมณ์ดี

‘ยาระบายขม ๆ เป็นยาถ่ายนะเจ้าคะคุณสามี’

ด้านหลังนาง เสี่ยวเป่ากำลังเดินตามมาติด ๆ แต่สภาพของสาวใช้ตัวน้อยกลับไม่ต่างจากนักโทษที่กำลังถูกพาไปลานประหาร ใบหน้าซีดเผือด มือสั่น ขาสั่น แม้กระทั่งลมหายใจก็ยังสั่น เพราะนางมั่นใจว่าฮูหยินกำลังจะก่อเรื่องใหญ่อีกแล้วแน่นอน

ไม่นานทั้งสองก็มาถึงหน้าเรือนหนังสือ ทันทีที่เห็นหลินซูซินเดินมา ทหารยามสองนายที่เฝ้าหน้าประตูอยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว พวกเขารีบชักกระบี่ออกจากฝักแทบจะพร้อมกัน

เคล้ง!

เสียงเหล็กเสียดสีกันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทหารทั้งสองยืนขวางประตูราวกับกำลังป้องกันเมืองจากกองทัพศัตรู

"ฮูหยินเอก!" หนึ่งในนั้นรีบกล่าว

"ท่านแม่ทัพกำลังตรวจฎีกาสำคัญ ขออภัยที่มิอาจให้ผู้ใดเข้าพบได้ขอรับ" แม้น้ำเสียงจะพยายามเข้มแข็ง แต่สีหน้ากลับเขียนชัดเจนว่า

‘ได้โปรดกลับไปเถิดขอรับ อย่าทำให้พวกข้าน้อยเดือดร้อนเลย’

ซูซินไม่ถือสา นางกลับส่งยิ้มอ่อนโยนที่สุดในชีวิตออกไป

"พวกเจ้าหลีกทางเถิด" น้ำเสียงหวานละมุนจนแทบหยดได้

"ข้าเพียงนำน้ำชามาให้ท่านแม่ทัพ มิได้มาสร้างความวุ่นวาย" ทหารทั้งสองมองรอยยิ้มนั้นแล้วขนลุกซู่พร้อมกันสายตาเลิ่กลั่กหันมองกันอย่างหวาดหวั่น

ร้อยวันพันปี ฮูหยินผู้นี้มีแต่จะมาปาหมอน ปาแจกัน หรือไม่ก็มาทะเลาะกับท่านแม่ทัพ จู่ ๆ จะยิ้มหวานราวกับนางฟ้าลงมาจุติ มันยิ่งน่ากลัวกว่าเดิมอีก

ในขณะที่ทุกคนกำลังชั่งใจว่าจะยอมให้นางเข้าไปหรือไม่ เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากภายในห้อง