2

ระบบยังคงพูดต่ออย่างร่าเริง เพื่อความอยู่รอด โฮสต์ต้องปฏิบัติภารกิจตามที่ระบบกำหนด หากสะสมแต้มชีวิตได้เพียงพอ จะสามารถเปลี่ยนชะตากรรมได้

"ฟังดูยังพอมีความหวัง" แต่หากปฏิเสธภารกิจ หรือทำตัวเป็นคนดีเกินไป ระบบจะลงโทษด้วยสายฟ้าฟาดจนวิญญาณสลายค่ะ

หวังที่มีก็ดับลงทันที

"แล้วถ้าฉันอยากลาออก"

ไม่มีค่ะ

"ยกเลิกสมาชิก"

ไม่มีค่ะ

"รีฟันด์"

ไม่มีค่ะ

"ร้องเรียนผู้บริหาร"

ไม่มีค่ะ

มีเพียงปุ่มไปยมโลกค่ะ

ซูซินอยากร้องไห้ นี่มันระบบเผด็จการชัด ๆ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ประกาศภารกิจแรก

ภารกิจที่ 1 วางยาพิษ ‘ศิลาชาด’ ในน้ำชาของมู่หยงเสวียน ณ ห้องหนังสือในคืนนี้

สำเร็จจะได้รับแต้มชีวิตเพิ่ม 10 วัน

ล้มเหลว รับสายฟ้าฟาดระดับ 1

ใบหน้าของซูซินซีดเผือดทันที

วางยาพิษ เธอเนี่ยนะ

มนุษย์ออฟฟิศผู้ไม่เคยแม้แต่จะฆ่าแมลงสาบด้วยตัวเอง ยังไม่ทันที่เธอจะประท้วง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้อง

ตึก... ตึก... ตึก...

บรรยากาศโดยรอบเย็นเยียบลงอย่างประหลาด ประตูห้องถูกผลักเปิดออก บุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาภายใน เพียงแวบแรกที่เห็น ซูซินก็เข้าใจทันทีว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงยอมแต่งงานกับเขา ชายผู้นั้นสูงสง่า ร่างกายกำยำแข็งแกร่งดุจเทพสงคราม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับสลักจากหยกชั้นดี ทว่าดวงตาคมเข้มคู่นั้นกลับเย็นชาจนน่าหวาดหวั่น รัศมีอันน่าเกรงขามแผ่ออกมาจากทั่วร่าง ทำให้ผู้คนไม่กล้าแม้แต่จะสบตา

เขาคือมู่หยงเสวียน แม่ทัพไร้พ่ายแห่งแคว้น และเป็นสามีผู้มีสิทธิ์สั่งตัดหัวเธอในอีกสามเดือนข้างหน้า

"หลินซูซิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

"เจ้าฟื้นแล้วก็ดี"

ซูซินกลืนน้ำลายลงคอ

ส่วนระบบกำลังนับเวลาถอยหลังภารกิจแรกอย่างร่าเริง

"ข้ามาเตือนเจ้า"

มู่หยงเสวียนจ้องเธอด้วยสายตาเย็นชา

"หากเจ้ายังไม่หยุดสร้างปัญหา ข้าจะไม่ไว้หน้าตระกูลหลินอีกต่อไป" เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"และที่ที่เจ้าจะได้อยู่ต่อจากนี้คือคุกใต้ดิน" สิ้นคำกล่าว ห้องทั้งห้องก็เงียบงัน

ซูซินมองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนเหลือบมองหน้าต่างระบบที่กำลังแสดงเวลานับถอยหลังสีแดงสด

หนึ่งคนจะฆ่าเธอ อีกหนึ่งระบบก็จะให้ฟ้าผ่าเธอ ชีวิตใหม่ของเธอช่างสดใสเสียจริง เธอประชดในใจ

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนกำหมัดแน่นในใจ

เอาวะ!

ในเมื่อหนีก็ไม่ได้ ตายก็ไม่ได้ งั้นเธอจะเป็นนางร้ายที่ขี้เกียจที่สุดในใต้หล้านี่แหละ ขอแค่รอดชีวิตให้ได้ก่อน ส่วนเรื่องวางยาพิษสามีน่ะ ค่อยคิดตอนหลังแล้วกัน

หลังจากร่างสูงสง่าของมู่หยงเสวียนหายลับออกไปจากห้องนอน พร้อมกับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ติดตัวเขาไปด้วย หลินซูซินก็ปล่อยลมหายใจยาวเหยียด ราวกับคนรอดชีวิตจากภัยพิบัติครั้งใหญ่

จากนั้น นางก็ทิ้งตัวลงบนเตียงหลังงามทันที ร่างบางแผ่หลาอยู่บนผ้าปูเตียงแพรไหมราคาแพงอย่างหมดสภาพ

"โอ๊ย" ซูซินครางเสียงอู้อี้ พลางดึงหมอนมากอดแน่น

"ชีวิตใหม่ของคนอื่นเขาได้เป็นคุณหนูร่ำรวย มีพระเอกตามจีบ มีวังสวย ๆ ให้อยู่ แต่ชีวิตใหม่ของฉัน ทำไมถึงเป็นเยี่ยงนี้" นางเอาหมอนกดปิดหน้า

"ต้องมานั่งลุ้นว่าจะโดนผัวฆ่าก่อน หรือโดนระบบสั่งฟ้าให้มาผ่าตายก่อน" สวรรค์ช่างมีความยุติธรรมเหลือเกิน

"ฮูหยิน" เสี่ยวเป่าค่อย ๆ คลานเข้ามาใกล้เตียงด้วยท่าทางหวาด ๆ

"ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" นางชะเง้อมองเจ้านายราวกับกลัวว่าหลินซูซินจะเสียสติไปจริง ๆ

"ท่านแม่ทัพช่างน่ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ"

ซูซินถอนหายใจ น่ากลัวงั้นหรือ นั่นเรียกว่าน่ากลัวระดับธรรมดาไม่ได้แล้ว โลกก่อนอย่างมากก็โดนหัวหน้าด่า โดนลูกค้าแก้งาน หรือโดนขู่ลดโบนัส

แต่โลกนี้ ผัวเป็นแม่ทัพใหญ่ แถมยังขู่โยนนางเข้าคุกใต้ดินตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่ฟื้นขึ้นมา นี่มันระดับบอสใหญ่ของชีวิตชัด ๆ ขืนทำให้ไม่พอใจขึ้นมา มีหวังโดนปาดคอตาย

ขณะที่กำลังคิดอย่างหดหู่ เสียงใสแจ๋วที่ไม่อยากได้ยินก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง

ติ๊ง!

แจ้งเตือนจากระบบนางร้ายต้องรอด

เหลือเวลาอีก 2 ชั่วโมง 45 นาที ก่อนหมดเวลาภารกิจวางยาพิษมู่หยงเสวียน หากโฮสต์ยังคงนอนอืด ระบบจะเริ่มอุ่นเครื่องสายฟ้าฟาด ณ บัดนี้ค่ะ

หน้าต่างโปร่งใสสีแดงสดเด้งขึ้นตรงหน้า ตัวเลขนับถอยหลังกระพริบวิบวับอย่างน่าหงุดหงิด ซูซินลุกพรวดขึ้นมานั่งทันที

"รู้แล้วน่า จะกระพริบไฟสีแดงหาพระแสงอะไรนักหนา คนกำลังใช้ความคิดอยู่เห็นไหม"

เสี่ยวเป่าสะดุ้งโหยง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เพราะในสายตาของนาง เจ้านายกำลังตะโกนด่าอากาศอย่างจริงจัง หรือว่าฮูหยินจะโดนผีเข้าสิงจริง ๆ

ซูซินไม่สนใจสีหน้าหวาดผวาของสาวใช้ สมองนักการตลาดที่เคยผ่านศึกแก้งานวันละสิบรอบเริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว

ในเมื่อระบบบังคับให้นางวางยา นางก็ต้องวางยา เพราะไม่อย่างนั้นก็โดนฟ้าผ่า

แต่... ระบบไม่ได้ระบุสักหน่อยว่าต้องใช้ยาพิษชนิดที่มันให้มา ดวงตาของหญิงสาวค่อย ๆ เป็นประกาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้า

"เสี่ยวเป่า"

"เจ้าค่ะ ฮูหยิน"

"พาข้าไปโรงครัว"

"หา?" สาวใช้ทำหน้าเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ

"ฮูหยินจะไปโรงครัวหรือเจ้าคะ"

"ใช่"

"แต่ร้อยวันพันปีท่านไม่เคยไปที่นั่นเลยนะเจ้าคะ"

ซูซินยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มที่ทำให้เสี่ยวเป่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม

"ข้าจะไปต้มชาปรนนิบัติท่านแม่ทัพ"

เสี่ยวเป่าถึงกับอ้าปากค้าง ปรนนิบัติ หยินของนางเนี่ยนะ แม้จะสงสัยจนแทบระเบิด แต่สุดท้ายเสี่ยวเป่าก็ได้แต่พยักหน้ารับ

"เจ้าค่ะ" ณ โรงครัวใหญ่จวนแม่ทัพ ยามค่ำคืนเป็นช่วงเวลาที่โรงครัวกำลังวุ่นวายที่สุด กลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยคลุ้งไปทั่ว สาวใช้หลายคนกำลังช่วยกันจัดสำรับ พ่อครัวกำลังง่วนอยู่กับการปรุงอาหาร แต่ทันทีที่หลินซูซินก้าวเข้ามา ทั้งโรงครัวก็เงียบกริบ ราวกับเวลาหยุดเดิน

ทุกคนแข็งค้างอยู่กับที่ ก่อนจะรีบก้มหน้าลงอย่างพร้อมเพรียง ชื่อเสียงความร้ายกาจของฮูหยินเอกนั้นโด่งดังไปทั่วทั้งจวน ไม่มีใครอยากเป็นเป้าหมายรายต่อไปของนาง

ซูซินกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย