1

ค่ำคืนอันเงียบงันปกคลุมตึกสำนักงานสูงเสียดฟ้าใจกลางเมืองหลวง แสงไฟจากอาคารข้างเคียงทยอยดับลงทีละชั้น เหลือเพียงบางห้องที่ยังสว่างราวกับกำลังต่อสู้กับโชคชะตา และหนึ่งในนั้นก็คือห้องทำงานของบริษัทการตลาดชื่อดังแห่งหนึ่ง

ภายในห้องอันกว้างขวาง หลินซูซิน นักการตลาดสาววัยยี่สิบหกปี กำลังนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการอดนอนหลายคืนติดต่อกัน

บนโต๊ะทำงานเต็มไปด้วยแก้วกาแฟเปล่า ซองขนม และเอกสารที่กองสูงราวภูเขา เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังรัวไม่หยุดราวกับกำลังแข่งกับเวลา

คติประจำใจของหลินซูซินคือ ‘เหนื่อยวันนี้ สบายวันหน้า’

แต่ในความเป็นจริงเธอมักจะต่อท้ายประโยคนี้อยู่เสมอว่า ‘แต่ถ้าไม่ทำเลย ก็สบายตั้งแต่ตอนนี้’

น่าเสียดายที่ชีวิตมนุษย์เงินเดือนไม่เคยเปิดโอกาสให้เลือกทางหลัง

โดยเฉพาะเมื่อหัวหน้าประกาศชัดเจนว่า หากดราฟต์งานชิ้นนี้ไม่เสร็จภายในคืนนี้ คนที่ได้ไปพักยาวอาจไม่ใช่โปรเจกต์ แต่เป็นเธอเอง

"อีกนิดเดียว..."

ซูซินจ้องสไลด์หน้าสุดท้ายด้วยสายตาเลื่อนลอย

"อีกแค่หน้าสุดท้ายจริง ๆ"

เธอยกกาแฟขึ้นดื่ม แต่เพิ่งนึกได้ว่าในแก้วไม่มีอะไรเหลือแล้ว หญิงสาวถอนหายใจยาว ก่อนรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพิมพ์งานต่อ

ทว่าในวินาทีนั้นเอง หัวใจของเธอกลับกระตุกอย่างรุนแรง

ตึก!

ปลายนิ้วที่กำลังพิมพ์ชะงักค้าง ความเจ็บปวดแปลบแล่นผ่านกลางอก ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบหัวใจของเธออย่างโหดเหี้ยม

"อึก..." ซูซินยกมือกุมหน้าอก ลมหายใจเริ่มติดขัด ภาพตรงหน้าพร่ามัวลงอย่างรวดเร็ว

เธอพยายามเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ แต่แขนกลับไร้เรี่ยวแรง ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงฟุบกับโต๊ะทำงาน ความมืดค่อย ๆ กลืนกินสติสัมปชัญญะของเธอ

และสิ่งสุดท้ายที่ผุดขึ้นมาในสมอง

ไม่ใช่พ่อแม่

ไม่ใช่เพื่อน

ไม่ใช่แฟนเก่า

แต่เป็นประโยคที่สะเทือนใจมนุษย์ออฟฟิศทุกคน

‘งานยังไม่ได้เซฟ’

จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบ

"ฮูหยิน!"

"ฮูหยินฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!"

"รีบไปตามหมอหลวงเร็วเข้า!"

เสียงกรีดร้องดังลั่นราวกับมีคนถูกฆ่าตายอยู่ข้างหู

หลินซูซินสะดุ้งเฮือกลืมตาขึ้นทันที ภาพแรกที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่เพดานสีขาวของโรงพยาบาล

ไม่ใช่เครื่องวัดชีพจร และไม่ใช่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ แต่กลับเป็นผ้าม่านแพรไหมสีแดงสดที่ห้อยระย้าจากเตียงหลังใหญ่ ลวดลายปักดิ้นทองงดงามประณีตราวกับงานศิลป์ชั้นสูง กลิ่นกำยานและเครื่องหอมลอยอวลอยู่ในอากาศ

ซูซินกะพริบตาถี่ ๆ อย่างสับสน เธอหันมองไปทางด้านข้าง ก่อนจะพบหญิงสาวในชุดจีนโบราณกำลังร้องไห้น้ำตานองหน้า

"ที่นี่ที่ไหน..." ซูซินเอ่ยเสียงแหบ

"แล้วเธอเป็นใคร"

หญิงสาวผู้นั้นเบิกตากว้าง ก่อนจะร้องไห้หนักกว่าเดิม

"ฮูหยินจำบ่าวไม่ได้หรือเจ้าคะ บ่าวชื่อเสี่ยวเป่าเจ้าค่ะ"

"เสี่ยวเป่า"

"เจ้าค่ะ!"

หญิงสาวพยักหน้ารัวเร็วราวกับจะหลุดออกจากคอ

"ฮูหยินโกรธท่านแม่ทัพมากจนเป็นลมไป ถึงได้จำอะไรไม่ได้เลย"

ซูซินชะงัก

ฮูหยิน?

แม่ทัพ?

นี่มันคำศัพท์จากซีรีส์จีนชัด ๆ

เธอก้มมองตัวเองทันที ชุดผ้าไหมสีอ่อนที่สวมอยู่ช่างงดงามและประณีตเกินกว่าคนธรรมดาจะสวมใส่ได้ มือขาวเนียนราวหยก เล็บถูกตกแต่งอย่างพิถีพิถัน ร่างกายนี้ไม่ใช่ของหญิงสาวมนุษย์เงินเดือนที่นอนวันละสี่ชั่วโมงอย่างแน่นอน

"เดี๋ยวก่อน..." ซูซินพึมพำ

"อย่าบอกนะว่า..." หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงขึ้น

หรือว่า... เธอทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ ดวงตาของหญิงสาวพลันเปล่งประกายทันที

สวรรค์!

นี่มันสวรรค์ชัด ๆ โลกเดิมเธอทำงานจนหัวใจวายตาย แต่โลกใหม่นี้ดูจากข้าวของเครื่องใช้แล้ว เจ้าของร่างเดิมต้องเป็นคุณหนูหรือฮูหยินตระกูลใหญ่แน่นอน มีคนรับใช้ มีเงินทอง ไม่ต้องตื่นตีห้าไปประชุม ไม่ต้องแก้งานรอบที่สิบสอง

ไม่ต้องฟังหัวหน้าพูดว่า "แก้นิดเดียว"

ชีวิตในฝันของเธออยู่ตรงหน้าแล้ว แผนการนอนตื่นสาย กินอาหารอร่อย และใช้ชีวิตแบบขุนนางเกษียณอายุในวัยยี่สิบหกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

ทว่า...

ติ๊ง!

เสียงใสแจ๋วดังขึ้นกลางศีรษะ

ตรวจพบสัญญาณชีพของโฮสต์ กำลังเชื่อมต่อระบบ ทำการผูกมัด ‘ระบบนางร้ายต้องรอด’ สำเร็จ

"เฮ้ย!" ซูซินสะดุ้งตัวลอย

"ใครพูด" เธอหันซ้ายหันขวาทันที แต่เสี่ยวเป่ากลับมองเธออย่างงุนงง เห็นได้ชัดว่ามีเพียงเธอคนเดียวที่ได้ยินเสียงนั้น

ยินดีต้อนรับโฮสต์ หลินซูซิน ท่านได้เข้าสู่โลกนิยายโบราณและครอบครองร่างของ ‘หลินซูซิน’ ฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพ

ซูซินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ดีมาก ฮูหยินเอก ฟังดูก็รวยแล้ว แต่ประโยคต่อมาทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้างทันที

อย่างไรก็ตาม เจ้าของร่างเดิมเป็นนางร้ายตัวฉกาจที่คนทั้งจวนเกลียดชัง และมีจุดจบคือถูกสามีสั่งประหารชีวิตในอีกสามเดือนข้างหน้า

"อะไรนะ"

ถูกประหารชีวิตค่ะ

"หา!"

ตัดหัวค่ะ

"หา!"

เสียชีวิตค่ะ

"หยุดย้ำได้แล้ว"

ซูซินแทบอยากกระโดดลงจากเตียง นี่มันสวรรค์ตรงไหน นี่มันนรกชัด ๆ