ตอนที่ 2 โชคดีจนล้น

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เหลียงอวี้ก็อยู่ในที่แคบมืดๆ แห่งหนึ่ง ยังไม่ทันได้ใช้เวลาทำความเข้าใจ แรงบีบบางอย่างก็ผลักดันตัวเธอออกมาจากที่แคบแห่งนั้นและได้พบกับแสงสว่างอีกครั้ง

โลกใบใหม่นี้เธอพูดไม่ได้ทำได้แต่เพียงส่งเสียงอ้อแอ้ มองมือเล็กจ้อยที่อยู่ด้านหน้าก็พอจะคาดเดาได้ว่าเวลานี้เธอได้กลายเป็นทารกแรกเกิด

ด้วยความสามารถของเซียนประจำตัวจึงทำให้ เหลียงอวี้สามารถได้ยินและมองเห็นภาพอื่นๆ ได้เหมือนกับตอนที่ยังคงอยู่ในร่างเดิม จากการฟังเสียงพูดคุยของบรรดาคนที่อยู่รอบๆ ทำให้เหลียงอวี้รู้ว่าตอนนี้นางกำเนิดใหม่เป็นองค์หญิงลำดับที่ยี่สิบเจ็ดในราชวงศ์ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

มารดาผู้ให้กำเนิดเหลียงอวี้ในชาตินี้มีนามว่าสวีเจียว เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพสวี เพราะก่อนหน้านั้นท่านแม่ทัพสวีและฮูหยินให้กำเนิดลูกชายมาแล้วถึงแปดคน เมื่อได้ลูกสาวคนสุดท้องก็รักและตามใจเป็นอย่างมาก

เมื่ออายุของสวีเฟยใกล้ถึงวัยแต่งงานก็ยังไม่มีบุรุษจากตระกูลขุนนางหรือตระกูลแม่ทัพกล้ามาสู่ขอ อีกทั้งนิสัยของสวีเฟยนั้นค่อนข้างโหดร้ายและดุดันราวกับแม่เสือ แต่เมื่อสวีเฟยในวัยสิบแปดได้พบกับฮ่องเต้ก็ตกหลุมรักทันที หลังจากนั้นนางก็ตัดสินใจเข้าวังเป็นพระสนม และได้รับตำแหน่งเป็นเฟย (พระราชชายาของฮ่องเต้)

ก่อนที่เหลียงอวี้จะคลอดออกมานั้นทั่วทั้งแคว้นเกิดปัญหาภัยแล้ง ว่ากันว่าแผ่นดินแห้งแตกระแหง เต็มไปด้วยฝุ่นสีแดงคละคลุ้ง

แต่หลังจากที่เสด็จแม่ปวดท้องจะคลอด ก็มีเมฆดำทะมึนเกาะกลุ่มกันเต็มท้องฟ้า เสด็จพ่อของนางยืนอยู่นอกห้องคลอดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม และพูดกับบรรดาขันทีและเหล่ากำนัลอย่างมีความสุข “ลูกของข้าเกิดมาพร้อมกับดาวมงคล พวกเจ้าดูสิพอนางเกิดมาก็สามารถช่วยข้าแก้ปัญหาภัยแล้งได้!”

แต่หลังจากที่เสด็จพ่อพูดจบ เมฆดำทะมึนเมื่อสักครู่ก็ถูกลมพัดสลายหายไป ดวงอาทิตย์ส่องแสงลงมาสว่างจ้าจนเกือบทำให้ดวงตาของเสด็จพ่อแทบบอด

เมื่อเห็นว่าฝนไม่ตกอีกแล้ว ฮ่องเต้ก็มีสีหน้าบูดบึ้ง แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นพระธิดาองค์แรกที่เกิดจากพระสนมอันเป็นที่รัก ดังนั้นพระองค์จึงตั้งชื่อให้พระธิดาที่เพิ่งเกิดอย่างง่ายๆ ว่าเหลียงอวี้

อย่างไรก็ตามในวันรุ่งขึ้นฝนก็ตกลงมา หลังจากนั้นฮ่องเต้ถึงค่อยอารมณ์ดีขึ้น

สุดท้ายทางราชสำนักก็ไม่ต้องกังวลเรื่องภัยแล้งอีกต่อไป เสด็จพ่อก็ยิ้มแย้มอารมณ์ดีได้ทั้งวัน แต่เพราะว่าเซียนประจำตัวของเหลียงอวี้นั้นอยากจะสร้างผลงานมากเกินไป ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายร่ายคาถาผิดหรือไม่ เพราะว่าหลังจากที่นางเกิด ฝนก็ตกหนักอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน จนท้ายที่สุดปริมาณน้ำก็มากจนแทบจะทำให้เขื่อนพังลงมา เสด็จพ่อจึงหันมากังวลในเรื่องน้ำจะท่วมบ้านเรือนราษฎรแทน

เหลียงอวี้หวาดกลัวมากจนนอนไม่หลับ พยายามลืมตาอยู่ตลอดเวลาเพราะกลัวว่าเสด็จพ่อจะคิดไม่ตกแล้วมาบีบคอ เนื่องจากเห็นว่าลูกสาวคนนี้เกิดมาเป็นตัวหายนะและก่อเหตุเภทภัยต่อบ้านเมือง

“นี่คือโชคดีที่เจ้าบันดาลให้ข้าหรือ!” เหลียงอวี้ส่งกระแสจิตไปต่อว่าเซียนประจำตัว

“ข้าเพิ่งเป็นเซียนได้ไม่นานยังท่องคาถาได้ไม่คล่อง แต่ตอนนี้ข้าควบคุมมันได้แล้วรับรองว่าฝนจะไม่ตกอีก”

“หวังว่าจะจริง ไม่อย่างนั้นข้าได้ไปเกิดใหม่อีกรอบแน่!” เหลียงอวี้พูดด้วยความรู้สึกหวาดกลัว

“อืมๆๆ ข้ารับรองๆ” เซียนประจำตัวพยักหน้าให้หลายครั้ง

หลังจากเฝ้ารออย่างลุ้นระทึกอยู่หลายวัน โชคดีที่เขื่อนสามารถทานทนระดับน้ำได้ และฝนก็ไม่ได้ตกอีก ทางการก็ค่อยๆ ระบายน้ำออก จนตอนนี้สถานการณ์จึงคลี่คลายลงแล้ว

เหลียงอวี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะถลึงตามองเซียนประจำตัวที่ยืนก้มหน้าอยู่ตรงมุมห้อง มีเซียนประจำตัวเช่นนี้ไม่รู้ว่านางจะมีชีวิตอยู่จนโตหรือไม่!