ตอนที่ 7 คุณนายหลี่

เมื่อกลับมาถึงบ้านพักทหาร หลี่อี้จุนจัดวางข้าวของที่เพิ่งไปซื้อมาอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยืนทำตัวลีบอยู่มุมห้อง แววตาคมกริบของเขาจ้องมองเสิ่นฟางรุ่ยอย่างต้องการคำตอบ

“เอาล่ะ ตอนนี้ทุกอย่างก็จัดการเรียบร้อยแล้ว บอกฉันมาสิรุ่ยรุ่ย ทำไมเธอถึงอ้างชื่อฉันเรื่อง... ความสัมพันธ์ลึกซึ้งนั่น” หลี่อี้จุนกอดอกน้ำเสียงทุ้มต่ำทำเอาคนฟังใจสั่น

หญิงสาวถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าปิดบังคนฉลาดอย่างเขาไปก็ไร้ประโยชน์ จึงยอมเปิดปากเล่าความจริงทั้งหมด “แม่ของฉัน เธอไม่ได้รักฉันอย่างที่แสดงออกหรอกค่ะ เธอรับฉันมาเพื่อจะให้เป็นตัวตายตัวแทน ให้ฉันแต่งงานกับคู่หมั้นขาพิการแทนหยางหมี่ เพราะเธออยากเอาใจสามีใหม่กับลูกเลี้ยงเพื่อให้ตัวเองมั่นคงในบ้านหลังนั้น”

เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าเศร้าหมองลง “ท่านนายพลเป็นคนดีค่ะ พอเขารู้ว่าฉันไม่เต็มใจก็ไม่ได้บังคับ แต่ท่านก็ไม่ได้เอ็นดูฉันถึงขั้นจะรับเป็นลูกสาวจริงๆ สุดท้ายเขาก็แค่อยากรีบจัดการให้ฉันออกไปจากบ้านเพื่อตัดปัญหาความวุ่นวาย”

หลี่อี้จุนพยักหน้าช้าๆ เขารู้จากความคิดในหัวเธอแล้ว เพียงแค่อยากได้ยินจากปากเธอเท่านั้น

“ดูสิ่งที่แม่ของเธอทำวันนี้ ก็พอเข้าใจได้”

เสิ่นฟางรุ่ยแค่นยิ้มบางๆ ที่ดูขื่นขม “อีกไม่นานหรอก ท่านนายพลคงจะหย่ากับแม่ของฉันเข้าสักวัน คนที่ใช้ความหลอกลวงเป็นพื้นฐานของครอบครัว จะอยู่กันไปได้นานแค่ไหนกันเชียว”

หลี่อี้จุนส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนเงาของเขาโอบล้อมร่างเธอไว้

“แล้วเรื่องที่หมู่บ้านล่ะ ที่เธอไม่ค่อยพูด เป็นเพราะชาวบ้านรังเกียจเธอ เพราะทุกคนคิดว่าเธอเป็นตัวกาลกิณีจริงๆ หรือ” เขาถามเธอ เพียงเพราะอยากฟังจากมุมมองของเธอบ้าง หลังจากที่ฟังจากภรรยาของผู้นำหมู่บ้านและเสียงในใจเธอมาแล้ว

หญิงสาวเงยหน้าสบตาเขา แววตาของเธอใสซื่อทว่าแฝงด้วยความเฉลียวฉลาด “ฉันก็แค่พูดตามที่เห็น แต่มันดันบังเอิญเกิดขึ้นจริงทุกครั้ง จนพวกเขาคิดว่าฉันเป็นตัวกาลกิณี ย่าเลยบอกให้ฉันอย่าพูดอะไรถ้าไม่จำเป็น... แต่พอได้พูด ฉันก็พูดไม่หยุด”

หญิงสาวอมยิ้มในตอนท้าย

‘จริงๆ คือคนพวกนั้นน่ะสะเพร่าเองต่างหาก พอฉันเตือนด้วยความหวังดีแล้วดันซวยจริง หาที่ลงไม่ได้เลยมาลงที่ฉันไงล่ะ อยากพูดก็ต้องเก็บเอาไว้ในใจ อึดอัดจะตายอยู่แล้ว’ เสียงในใจของเธอโวยวายอย่างอัดอั้น

หลี่อี้จุนได้ยินแล้วก็ลอบยิ้มในใจ เขาเอื้อมมือไปลูบศีรษะเธอเบาๆ อย่างที่ไม่อาจห้ามใจได้

“ถ้าอย่างนั้น ต่อจากนี้ไปอยู่ที่นี่ เธอไม่ต้องระวังคำพูดอะไรทั้งนั้น อยากพูดอะไรก็พูด แต่ต้องมีขอบเขต อย่างเรื่องที่จะเตือนใคร ถ้ารู้ว่าเตือนไปเขาไม่เชื่อก็ไม่ต้องเตือน หรือไม่ก็ปรับเปลี่ยนคำพูดใหม่”

“ยังไงนะ งง” เธอเอียงคอถาม

“เช่น ตอนที่เธอเตือนใครเรื่องท้องร่วง เธอพูดว่า ระวังท้องร่วงนะ มันไม่เหมือนคำเตือน เปลี่ยนเป็นพูดว่า คุณกินมันสำปะหลังไป ฉันเกรงว่าคุณจะท้องเสีย ระวังด้วยนะ อะไรประมาณนี้” เขาสอนเธอเรื่องการเปลี่ยนคำพูด

“อืม ขอบคุณนะคะ” เธอพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

‘เขาก็พูดถูกนะ ฉันติดที่พูดห้วนเกินไป คำเตือนเลยเหมือนคำสาปแช่ง’

ทั้งสองกินมื้อเย็นด้วยกันเสร็จ หญิงสาวก็เอาถ้วยชามไปล้างในห้องครัว เธอชอบบ้านพักของเขามาก กว้างขวางกว่าบ้านไม้โทรมๆ ที่เธอเคยอยู่

“ห้องนอนใหญ่บนชั้นสอง ฉันยกให้เธอนะ ฉันนอนห้องข้างๆ มีอะไรก็เรียกได้ตลอด”

เสิ่นฟางรุ่ยได้ยินแบบนั้นความกังวลก่อนหน้านี้ก็หายไป

‘นึกว่าเขาจะเข้าหอกับฉันเสียแล้ว โล่งอกไปที แล้วยังยกห้องใหญ่ให้ฉันอีก ผู้พันคนนี้ใจป๋าสุดๆ เลย’

“ไม่พอใจเหรอ หรือว่าอยากให้ฉันนอนห้องเดียวกัน” เขาถามเธอเสียงเรียบ

“พอใจค่ะ พอใจมาก” หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงักแล้วรีบวิ่งขึ้นห้องนอนไปทันที ทิ้งให้หลี่อี้จุนยืนมองตามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูผสมกับความสงสัยว่า ชีวิตคู่กับสาวน้อยมหัศจรรย์คนนี้จะมีอะไรให้เขาประหลาดใจอีกมากขนาดไหน

********************

บรรยากาศในหน่วยรบพิเศษวันนี้เต็มไปด้วยเสียงซุบซิบที่หนาหู ข่าวลือเรื่องการหย่าร้างสายฟ้าแลบของนายพลหยางจิ้งเซียวกับคุณนายคนใหม่ลู่เหมียน กลายเป็นหัวข้อสนทนาอันดับหนึ่งในตอนนี้

หลี่อี้จุนนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน แววตาคมกริบฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก

เขานึกถึงคำพูดของเสิ่นฟางรุ่ยที่ว่าสักวันนายพลคงหย่ากับมารดาของเธอ ไม่น่าเชื่อว่าผ่านไปเพียงไม่กี่วัน คำพูดนั้นจะกลายเป็นความจริงขึ้นมา นี่มันเป็นแค่ความบังเอิญจากการสังเกตพฤติกรรมคน หรือว่าภรรยาหมาดๆ ของเขามีพลังวาจาสิทธิ์ อย่างที่ชาวบ้านหวาดกลัวกันแน่

เมื่อดวงตะวันลับขอบฟ้า ผู้พันหลี่กลับมาถึงบ้านพักทหาร กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารโชยมาปะทะจมูกทันทีที่เปิดประตู เขาเดินเข้าไปในห้องครัว เห็นร่างบางของเสิ่นฟางรุ่ยกำลังจัดจานอาหารอย่างขะมักเขม้น บนโต๊ะมีกับข้าววางเรียงรายอยู่สี่อย่าง ทั้งผัดผักใส่พริกแห้ง หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง และซุปไก่ที่ดูเข้มข้น

‘อึ้งไปเลยล่ะสิ เห็นอย่างนี้ฉันก็เป็นแม่ศรีเรือนนะ รสชาติฝีมือระดับเสิ่นฟางรุ่ยเนี่ย ยุคนี้จะไปหาทานที่ไหนได้ง่ายๆ หอมฉุยจนน้ำลายสอเลยใช่ไหมล่ะ’ เสียงในใจที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจนั้นทำเอาหลี่อี้จุนตำหนิเธอไม่ลง เขาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติพลางมองไปที่อาหารจำนวนมากบนโต๊ะ

“คูปองอาหารที่ฉันให้ไว้ เธอควรใช้สอยให้ประหยัดหน่อยนะรุ่ยรุ่ย กินกันแค่สองคน แต่อาหารเต็มโต๊ะขนาดนี้มันดูสิ้นเปลืองเกินไปหน่อยสำหรับยุคที่ทุกอย่างต้องปันส่วนแบบนี้” หลี่อี้จุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบพลางดึงเก้าอี้นั่งลง

หญิงสาวชะงักมือที่กำลังวางตะเกียบ ใบหน้าจิ้มลิ้มสลดลงทันตาเห็น เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพูดเบาๆ

“ขอโทษค่ะ วันนี้ฉันไปตลาดมา ได้แต่ของสดๆ มาทั้งนั้น เลยอยากลองทำให้คุณชิม ต่อไปฉันจะระวังให้มากกว่านี้”

ทว่าในใจของเธอกลับคร่ำครวญออกมาด้วยความอัดอั้น ‘โธ่เอ๊ย ฉันก็แค่อยากจะอวดฝีมือให้เขาดูเท่านั้นเอง ปกติอยู่ชนบทก็ประหยัดมากแล้ว วัตถุดิบก็น้อย มีแค่ผักกับไข่เป็ด พอเข้าเมืองเห็นตลาดมีวัตถุดิบเยอะแยะฉันก็เลยตื่นเต้น ทำเพลินมือไปหน่อยกะว่าจะให้เขาประทับใจในตัวภรรยาคนนี้สักหน่อย กลับโดนดุว่าสิ้นเปลืองซะได้’

หลี่อี้จุนที่ได้ยินเสียงความน้อยเนื้อต่ำใจนั้นถึงกับใจอ่อนวูบ เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอเสียความรู้สึกขนาดนั้น แววตาของเขาอ่อนแสงลงก่อนจะเอื้อมมือไปรับตะเกียบจากมือเธอ

“ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันไม่ได้จะตำหนิเธอแรงขนาดนั้น” หลี่อี้จุนพูดพลางคีบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงขึ้นมาดู ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ฉันแค่เตือนให้ระวังการใช้คูปอง เพราะกลัวว่ามันจะหมดก่อนสิ้นเดือน แต่พอได้มองดูใกล้ๆ แล้ว อาหารที่เธอทำนี่น่ากินมากจริงๆ สีสันสวยงามยิ่งกว่าอาหารในโรงอาหารกองทัพเสียอีก”

เขาส่งหมูเข้าปากแล้วเคี้ยวช้าๆ รสชาติที่กลมกล่อมและความนุ่มของเนื้อหมูทำให้เขารู้สึกแปลกใจ

“อื้ม อร่อย... อร่อยมากจริงๆ ด้วย รุ่ยรุ่ย ฝีมือเธอดีกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาที่เคยหมองหม่นประกายแสงแห่งความดีใจขึ้นมาทันที รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเธอ

‘หมาแก่นี่ติดใจฝีมือฉันแล้วสินะ’

‘หมาแก่เหรอ นี่เธอด่าว่าฉันเป็นหมา แล้วยังบอกว่าแก่ด้วย... เพิ่งจะสามสิบ ฉันแก่ที่ไหน’ เขาหน้าตึงขึ้นเล็กน้อย

‘หมาแก่ของฉัน ทำไมถึงหุบยิ้มแล้วล่ะ ไม่เอานะ ฉันชอบให้เขายิ้มมากกว่าทำหน้าบึ้ง’ เธอคิดแล้วมองหน้าเขาไปด้วย จนเขาเผยรอยยิ้มออกมา

“อร่อยมาก” เขาพูดชมเธอ รู้สึกว่านอกจากเสียงในใจที่น่าสนใจแล้ว รสมือของภรรยาคนนี้ก็น่าสนใจไม่แพ้กัน