ตอนที่ 6

“ข้า...ขอโทษ” เขากล่าวออกมาในที่สุด “เสิ่นจือข้าขอโทษ”

“ข้ารับคำขอโทษของท่าน ท่านหัวหน้าหมู่บ้านเขียนหนังสือหย่าเถิด” นางยังคงต้องการหย่าขาดจากเขาอย่างแน่วแน่

มองบุตรชาย บุตรสาว มองเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านที่พวกเขาสวมใส่ มองสองแก้มของอาจูที่ขึ้นเลือดฝาด มองแก้มกลมๆ มองบุตรชายสองคนที่ตัวสูงขึ้น แตกต่างกับกับบุตรของเพื่อนบ้านที่อายุเท่ากันแต่กลับผอมแห้งและสกปรกมอมแมม หลิวอวี้ก้มหน้าหลับตาถอนหายใจ

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้านเขียนหนังสือหย่าตามที่นางปรารถนาเถิด ข้าเป็นฝ่ายผิดข้ายอมรับตามที่นางว่าทุกอย่างเขียนลงไปเถิด”

เห็นเสิ่นจือยืนยันจะหย่าขาดสามี... หวังเอ้อร์นึกถึงตอนที่น้องสาวหัวเด็ดตีนขาดก็จะแต่งชายหนุ่มเข้าบ้าน ทั้งที่ตอนแรกก็รู้ว่าภาระเรื่องลูกติดของหลิวอวี้ทั้งสามนี้นางต้องแบกรับ เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาน้องสาว

“จือจือ ข้าว่าอย่างไรก็เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดกัน มิสู้เจ้าสองสามีภรรยาเข้าบ้านไปสนทนากันดีๆ สักรอบ น้องเขยเองก็เพิ่งกลับมาจากชายแดน มีเรื่องอะไรมิสู้ไกล่เกลี่ยกันสักรอบหนึ่งค่อยตัดสินใจ หากเจ้ารีบร้อนหย่าขาดวันหน้านึกเสียใจก็ไม่ได้แล้วมิใช่หรือ”

นางเงยหน้าขึ้นมองพี่ชายคนรอง “พี่รอง ท่านแต่งพี่สะใภ้รองเข้าบ้านมาหลายปีเคยลงไม้ลงมือกับนางหรือไม่”

หวังเอ้อร์สะดุ้งนึกไม่ถึงว่าน้องสาวจะเรียกข้าว่า...พี่รอง ปกตินางเรียกเขาว่าเอ้อร์โก่ว เรียกพี่ใหญ่ว่าต้าโก่ว “ข้าจะกล้าลงไม้ลงมือกับนางได้อย่างไร”

เสิ่นจือหันแก้มข้างที่โดนหลิวอวี้ตบชี้ให้เขาดู “ข้าถูกตีจนมีสภาพเช่นนี้ท่านยังจะให้ข้าไกล่เกลี่ย? ท่านกับพี่ใหญ่ย่อมรู้ดีกว่าในบ้านว่าไม่มีใครเคยลงไม้ลงมือกับข้า แม้แต่จะดุด่าสักคำท่านพ่อก็ยังไม่เคย”

“หย่าเถิด” อยู่ๆ หวังต้าก็กล่าวขึ้นเสียงเรียบ พี่ใหญ่ของนางคนนี้เป็นคนพูดน้อยเขาเห็นใบหน้าของนางก็ถอนหายใจแล้วกล่าวขึ้น “คนที่ลงไม้ลงมือกับฮูหยินไม่สมควรเรียกว่าบุรุษ แม้จือจือของบ้านเราจะทำไม่ถูกในหลายๆ เรื่องทว่าหลิวอวี้เจ้าทำเกินไปจริงๆ บิดาร้อนใจและอยากปกป้องบุตรเป็นเรื่องสมควร ทว่าเจ้าสมควรทำตั้งแต่วันแรกที่แต่งเข้าบ้านจือจือแล้ว หากวันนั้นเจ้าไม่สะบัดก้นไปชายแดนทิ้งลูกๆ เอาไว้ เรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร”

เสิ่นจืออยากลุกขึ้นปรบมือให้พี่ใหญ่จริงๆ

หลิวอวี้ประสานมือคารวะพี่ชายของนาง “ข้าผิดเอง เป็นข้าที่ผิดต่อนาง ผิดต่อพวกท่าน ข้ายอมหย่ากับนางทั้งยังไม่เรียกร้องสิ่งใด เงินห้าตำลึงที่นางแบ่งให้ข้าก็ไม่ขอรับเอาไว้ นางเป็นสตรีจะอย่างไรก็เสียเปรียบ”

หลายคนสูดลมหายใจเข้าลึก หย่าขาดและจากไปตัวเปล่า? นั่นเงินห้าตำลึงเชียวนะ!! ไหนจะลูกอีกสามคน? เขาจะยอมให้ลูกๆ อดตายหรืออย่างไร!

ตอนนี้แม้แต่เสิ่นหูกับมารดาเองก็เบิกตาตกตะลึงจนหน้าซีด ดูเหมือนความหวังความฝันจะถูกทำลายลงแล้ว จากที่คิดจะแยกคนที่แอบมีใจออกจากหญิงอ้วนทั้งยังอาจจะได้เงินติดมือมานิดหน่อย ตอนนี้เงินห้าตำลึงกลับปลิวหายไปเพียงเพราะประโยคเดียวของหลิวอวี้!!!

หนังสือหย่าถูกเขียนขึ้นโดยท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน เสิ่นจือเลิกคิ้วมองอักษรข่ายซูในกระดาษ เจ้าของร่างเดิมไม่รู้หนังสือแต่ว่านางรู้!! นึกไม่ถึงว่าที่แคว้นเทียนฉีแห่งนี้จะใช้อักษรข่ายซู ตอนนี้ไม่เพียงคำนวณเก่งแต่นางยังอ่านออกเขียนได้เชียวนะ!!

การหย่าขาดของคนสองคนก็เกิดขึ้นเช่นนี้ เสิ่นจือปล่อยให้หลิวอวี้เข้าไปเก็บของของบุตรสาวบุตรชาย ยิ่งเห็นสีหน้าของเขาที่มองเสื้อผ้าและรองเท้า รวมไปถึงข้าวของเครื่องใช้ของลูกๆ สีหน้าของเขาก็ยิ่งดูย่ำแย่ สายตามองมายังเสิ่นจือเจือปนเอาไว้ด้วยความรู้สึกผิด

หัวหน้าหมู่บ้านเห็นว่าเรื่องราบรื่นดีก็เอ่ยปาก “ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้วบ้านเดิมก็ยังอยู่ เช่นนั้นก็กลับไปอยู่บ้านเดิมของเจ้าที่ท้ายหมู่บ้านก็แล้วกัน ซ่อมแซมสักหน่อยก็น่าจะพออยู่ได้”

พออยู่ได้... คำนี้ช่างบาดลึกทำให้ชาวบ้านถอนหายใจออกมา ที่ดินทำกินไม่มีมีเพียงบ้านที่ผุพัง แม้สงสารเห็นใจทว่าก็เข้าอกเข้าใจ ชื่อเสียงความร้ายกาจของเสิ่นจือจะอย่างไรก็เอาชนะความลำบาก ในสายตาชาวบ้านเหล่านี้จึงคิดว่าหลุดพ้นจากนางได้ย่อมเป็นเรื่องดี เด็กสามคนอยู่กับบิดาที่แท้จริงจึงจะดีที่สุด