ตอนที่ 3

“เสี่ยวไป๋ เสี่ยวซู อาจูบ้านข้าแม้ทำงานทุกวัน แต่พวกเขามีข้าวกินสามมื้อ ใบหน้าอิ่มเอิบกินอิ่มนอนหลับ เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านมีตัดใหม่ให้ทุกปีไม่เลือกชายหญิง เทียบกับน้องๆ ของเจ้าที่มอมแมมน้ำมูกก็ไม่รู้จักเช็ด เจ้าว่าเด็กบ้านใดจะมีสภาพน่าอนาจกว่าน้องสาวน้องชายของเจ้า ไม่ดูแลคนของตัวเองแต่มีใจห่วงใยผู้อื่น กระทั่งแล่นมาห่วงใยเด็กบ้านข้า เจ้าไม่รู้สึกว่ามันแปลกหรือ”

“เจ้า...” นางมองไปรอบๆ เพื่อหาแนวร่วมทว่าสายตาที่มองด้วยความกังขาทำให้ใบหน้ายิ่งแดงก่ำด้วยความอับอาย เห็นน้องชายน้ำมูกไหลเข้าปากนางรีบคว้าผ้ามาเช็ดให้

เสียงท่านป้าคนหนึ่งกล่าวขึ้น “อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง อย่างไรเสียเรื่องที่เจ้าทำร้ายอาจูก็ไม่มีทางเปลี่ยน!”

“อ้อ เช่นนั้น” นางมองไปยังบุตรของหลิวอวี้ รอยยิ้มที่มุมปากผุดขึ้น “ข้าขอถาม” นางมองไปยังหลิวอวี้ “เดิมทีข้าไม่เคยให้เด็กสามคนไปซักผ้าที่ลำธาร” นางชี้มือไปยังอ่างดินเผาที่มีน้ำเต็มปริ่ม “ข้าให้พวกเขาซักผ้าที่นี่ ตากตรงนี้ ไม่ทราบว่าท่านป้าท่านน้าคนใดเคยเห็นพวกเขาไปซักผี้ที่ริมลำธารมาก่อน”

เงียบ... ถึงกับมีคนกระซิบว่าไม่เคยเห็นจริงๆ

“ข้าใช้งานพวกเขาจริง ทว่าก็ไม่เคยละเลยเรื่องความปลอดภัยเพราะรู้ว่าลำธารมีน้ำลึกน้ำตื้นเป็นจุด หากพลาดพลั้งเด็กตัวเท่านั้นเอาตัวรอดไม่ได้ อีกอย่างจากที่นี่ไปลำธารก็ไกลอยู่ เสี่ยวไป๋”

เสี่ยวไป๋สะดุ้งเฮือกรีบเข้าไปหลบหลังบิดา หลิวอวี้ขมวดคิ้วมองนาง

เสิ่นจือยังคงกล่าวต่อไปหลังรวบรวมความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม “เจ้าวิ่งมาตามข้า ตะโกนบอกว่าอาจูตกน้ำ อีกทางเสี่ยวซูก็วิ่งไปตามท่านป้าถงที่ทำไร่อยู่ไม่ไกลจากลำธาร บอกว่าข้าทำให้อาจูตกน้ำ ท่านป้าถงข้าขอถาม ตอนที่ท่านไปถึงเห็นเสิ่นหูตะโกนอยู่ริมลำธารใช่หรือไม่ นางตะโกนเสร็จข้าจึงไปถึงตอนนั้นท่านยังได้สบตากับข้าด้วยซ้ำ”

“เอ่อ...” ทุกคนหันไปมองท่านป้าถงที่อ้ำอึ้ง “ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นนะ”

“เสิ่นหูในเมื่อเจ้าห่วงใยอาจูขนาดนั้น นางตกน้ำตรงหน้าเหตุใดเจ้าไม่กระโดดลงไปช่วยทว่าเอาแต่ตะโกนอยู่ริมฝั่งรอจนข้าไปถึง ตอนข้ากระโดดลงไปเจ้ายังตะโกนเสียงดังว่าข้าเป็นคนผลักอาจูและกดอาจูลงไปในลำธาร ที่สำคัญ...” นางหันไปมองหลิวอวี้ “ท่านเพิ่งมาถึงรู้ได้อย่างไรว่าอาจูตกน้ำ เพิ่งมาถึงมิใช่ต้องตรงกลับบ้านหรอกหรือ เหตุใดมาพร้อมท่านป้าจี้มารดาของเสิ่นหูได้เล่า อีกอย่างท่านป้าจี้บ้านของท่านอยู่ติดทางเข้าหมู่บ้าน ไกลขนาดนี้ท่านรู้ได้อย่างไรว่าอาจูตกน้ำแล้ข้าเป็นคนผลัก”

หลิวอวี้ขมวดคิ้วเผลอหันไปมองนางจี้มารดาของเสิ่นหู

เสิ่นจือหัวเราะ “ทั้งหมดมันเหมาะเจาะเหลือเกิน เหมาะเจาะจนน่าสงสัยถึงเพียงนี้ทว่าเหตุใดไม่มีใครเอะใจสักนิด อีกอย่างหากเด็กตกน้ำไปตั้งแต่ตอนที่ข้าถูกตามตัว จากบ้านข้าไปถึงลำธารระยะทางไม่ใช่น้อยๆ เลย เด็กตัวเท่านี้จะตะเกียกตะกายรอจนข้าไปถึงเชียวหรือ ถึงขั้นที่ว่ารอจนเสี่ยวซูตามท่านป้าถงมาถึง แถมเสิ่นหูยังรออยู่คอยตะโกนบอกคนอื่นว่าข้าเป็นคนผลักอาจูตกน้ำ”

ตอนนี้ผู้คนในหมู่บ้านจึงรู้สึกว่ามันแปลก เสิ่นหูเลิ่กลั่ก นางจี้หน้าซีด เด็กทั้งสามคนกอดแขนบิดาแน่นมาก อาจูถึงขั้นร้องไห้ออกมาเสียงเบาด้วยความกลัว

“ข้าเสิ่นจือไม่ใช่คนดีอะไรข้ายอมรับ ทว่าสิ่งที่ข้าไม่ได้ทำข้าไม่มีทางยอมถูกใส่ร้ายเด็ดขาด ข้าไม่ได้โง่งมจนถึงขั้นคิดลงมือในวันที่สามีกำลังจะกลับมาจากชายแดน สองปีมานี้ข้าดูแลพวกเขาทั้งสาม ให้กินดีอยู่ดี มีที่นอนอบอุ่น มีเสื้อผ้าใหม่สวม แม้ใช้งานพวกเขาแต่มีบ้านใดบ้างไม่ใช้งานคนในบ้าน อีกอย่างมีบ้านใดบ้างได้กินข้าวสามมื้อต่อวันอย่างพวกเขา”

ตอนนี้ชาวบ้านจึงเพิ่งเริ่มแบ่งฝักแบ่งฝ่าย เสิ่นจือหันไปมองหลิวอวี้ “จะหย่ากับข้า? ได้สิ” หลิวอวี้เลิกคิ้วมองนาง “ทว่าในหนังสือหย่าจะต้องระบุให้ชัดเจนว่าท่านลงมือทำร้ายข้า” นางชี้มือไปยังซีกแก้มของตัวเอง “มิใช่เพราะข้าเสิ่นจือผู้นี้บกพร่องต่อหน้าที่!”

ชาวบ้านอ้าปากค้าง!!! ไม่มีใครคาดคิดว่าการหย่านี้กลับเป็นเสิ่นจือต่างหากที่เรียกร้อง นางล้างมลทินให้ตัวเองได้ก็น่าจะไกล่เกลี่ยและกลับมาคืนดี ตอนนี้เรื่องกลับตาลปัตรไปแล้ว?!

“อาจือเจ้าใจเย็นๆ ก่อน ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิด เช่นนั้นมิสู้พวกเราไกล่เกลี่ยกันดีหรือไม่” หัวหน้าหมู่บ้านออกหน้าไกล่เกลี่ย